Η φωνή της 4ΑμεΑ με τη Νένα Χρονοπούλου: Στη Βουλή η φωνή χιλιάδων «αγγέλων»

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Νεκταρίου, το Πανελλαδικό Υποστηρικτικό & Κοινωνικό Δίκτυο 4amea βρίσκεται πρώτη φορά στη Βουλή των Ελλήνων έπειτα από πρόσκληση που έλαβε για να συμμετάσχει στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων. Η έκπληξη ήταν μεγάλη, η συγκίνηση ακόμα μεγαλύτερη και η ευθύνη επίσης.

Από τη Νένα Χρονοπούλου 

Μέσα σε τρία μόνο λεπτά της ώρας έπρεπε να ειπωθούν πράγματα που δεν φτάνει μία ζωή για να τα περιγράψεις. Πώς να δώσεις σε αγνώστους να καταλάβουν τι σημαίνει «αναπηρία» και πώς τη βιώνουν σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο Ελληνες; Πώς να δώσεις να καταλάβουν τι σημαίνει να βρίσκεσαι στο περιθώριο μια ολόκληρη ζωή, ενώ οι περισσότεροι νιώθουν πως κάνουν για σένα το καλύτερο; Επιδόματα, αυξήσεις, μηδενικά ταμεία και αναμονή για ένα καλύτερο αύριο που κανένας δεν πιστεύει πως θα ξημερώσει.

Η πρόσκληση ήταν συγκεκριμένη, οι προτάσεις έπρεπε να είναι περιεκτικές, συγκεκριμένες και δίχως πολλές εξηγήσεις. Κάπου εδώ η ανησυχία έκανε πάλι την εμφάνισή της. Και ο πόνος; Πώς μπορεί να χωρέσει ανάμεσα σε αριθμούς; Η αγωνία του γονιού, του παιδιού, του συγγενή, του ενήλικα ΑμεΑ πώς θα καταγραφεί; Η οικονομική ανασφάλεια μαζί με την απόγνωση πώς θα γίνει ένας ψυχρός αριθμός;

Και κάπως έτσι, στη μία ακριβώς το μεσημέρι, φτάσαμε να καθόμαστε στις θέσεις μας και να μας καλωσορίζει ο πρόεδρος της Επιτροπής Γεώργιος Κοτρωνιάς. Βλέπουμε να έρχονται ένας ένας οι εκπρόσωποι των φορέων, οι Ελληνες βουλευτές από τα κόμματα που είναι στη Βουλή και ο υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, αρμόδιος για θέματα Φορολογικής Πολιτικής Δημήτρης Μαρκόπουλος, όπως και η Ντόρα Μπακογιάννη.

Και η συνεδρίαση αρχίζει και η αγωνία χτυπάει κόκκινο, γιατί, πρώτη φορά στα έδρανα, όσο και να το πεις, δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Τη στιγμή που άνοιξε μπροστά μου το μικρόφωνο και έπρεπε να συστήσω την οικογένεια της 4amea, δηλαδή όλα τα μέλη μας, σε όλους εκείνους που πρέπει να μας γνωρίσουν, όμως, έγινε το θαύμα. Η ευθύνη, η συγκίνηση και η φωνή όλων όσοι μας εμπιστεύονται όλα αυτά τα χρόνια με όπλισαν με θάρρος και ελπίδα πως, ναι, αλλάζει κάτι, γιατί τελικά αλλάζει!

Το κλίμα μέσα στη Βουλή άρχισε να παίρνει άλλη μορφή, η συγκίνηση όλων ήταν φανερή. Ο πρόεδρος, μετά την πρώτη οκτάλεπτη ομιλία, είπε «μας συγκινήσατε όλους», όμως η πιο συγκινημένη από όλους ήμουν εγώ. Με το ζόρι κρατούσα τα δάκρυά μου, γιατί μιλούσα για όλες τις μητέρες με «αγγελούδια», για όλους τους πατεράδες που δεν εγκατέλειψαν, για όλα τα νέα ζευγάρια που αγωνιούν για το τι θα γίνει στις ζωές τους, αν φέρουν στον κόσμο ένα «διαφορετικό παιδί».

Μιλούσα για κάθε παράπονό μας, για την αγωνία τού αύριο, για τους ώμους της γηραιάς μητέρας που δεν μπορεί πια να σηκώσει το παιδί της για να το κάνει μπάνιο.

Ισως ήταν η μόνη φορά που ακούστηκε γυμνή η αλήθεια μας μέσα στη Βουλή, ίσως ήταν η μόνη φορά που όλες οι ανάσες συγχρονίστηκαν σε μία, στη δική μας.

Δάκρυα συγκίνησης γέμισαν τα μάτια όλων, αλλά περισσότερο από όλους δάκρυσε ένας ακόμα πατέρας δικός μας, ο Ανδρέας Βορύλλας, ο οποίος καθόταν πιο πίσω από όλους. Οταν έπρεπε να απευθύνουν ερωτήσεις οι βουλευτές, είπε «θα ήθελα η κυρία Πολυχρονοπούλου από τη 4amea να μας πει και να μας εξηγήσει τις προτάσεις του Δικτύου, για να τις ακούσει και ο κ. υπουργός και όλοι εμείς εδώ στην Επιτροπή και σε μελλοντικές επιτροπές να τοποθετηθούν», και αμέσως μετά, απευθυνόμενος στον κ. Μαρκόπουλο, συνέχισε: «Πιστεύω, κ. Μαρκόπουλε, πως πρέπει να γίνει μία ειδική επιτροπή για τα ΑμεΑ, γιατί η δοκιμασία δεν ξέρετε πότε θα χτυπήσει την πόρτα, σας το λέω γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι εμένα μου την έχει χτυπήσει, και μέσα από αυτή τη δοκιμασία γνώρισα και την κυρία Πολυχρονοπούλου σε εκδηλώσεις που έκανε. Ξέρετε τι έβλεπα; Μανάδες και πατεράδες να είναι γονατισμένοι πάνω στα παιδιά τους, άρα πρέπει τώρα να γονατίσει και το κράτος, πρέπει να αλλάξουμε σελίδα και, αν προσέξατε όταν μίλαγε πριν η κυρία Πολυχρονοπούλου, υπήρχε ησυχία μέσα στον χώρο. Γι’ αυτό, κύριε πρόεδρε, θα ήθελα να “εκμεταλλευτούμε” αυτή την αναφορά, γιατί ακούσατε, υπάρχουν 500.000 παιδιά και είναι συνέχεια αυξητικά όλα τα νούμερα».

Αμέσως μετά έπρεπε να καταθέσω τις οικονομικές προτάσεις μας και, πιστέψτε με, η προσοχή όλων ήταν στραμμένη επάνω μας, γιατί τα αιτήματα όλων σας τόσα χρόνια είναι δίκαια, απλώς δεν μας είχε δοθεί ποτέ το βήμα να ανοίξουμε τις καρδιές μας με τον τρόπο που μας αξίζει. Από την ημέρα αυτή κρατάω το θαύμα της αλήθειας μας και τη φράση του κ. Βορύλλα: «Στις εκδηλώσεις που κάνει η 4amea, έβλεπα μανάδες και πατεράδες γονατισμένους πάνω στα παιδιά τους, άρα πρέπει τώρα να γονατίσει και το κράτος, πρέπει να αλλάξουμε σελίδα». Τη σελίδα την αλλάζει η ανθρωπιά, η αλήθεια, η δικαιοσύνη. Προχθές προσπαθήσαμε γι’ αυτό, αγγίξαμε ψυχές, ανοίξαμε πόρτες για υγιή και εποικοδομητικό διάλογο, ενεργοποιήσαμε την ενσυναίσθηση, κερδίσαμε συμμάχους για ένα καλύτερο αύριο των «αγγέλων» μας.

Δεν είναι λίγο, είναι η αρχή όλων των ονείρων μας, είναι η αλλαγή σελίδας πλέον…

Οι προτάσεις που καταθέσαμε είναι οι εξής:

1) Το κατώτατο επίδομα να γίνει 743,00 ευρώ.

Ενας άνθρωπος, όταν βρίσκεται σε δομή υγείας ή σε οικοτροφείο, στοιχίζει στο κράτος 1.800 ευρώ.

Ο ίδιος άνθρωπος, όταν βρίσκεται στο σπίτι του, στοιχίζει στο κράτος 339,00 ευρώ.

2) Να μη σταματά σε καμία περίπτωση το προνοιακό επίδομα του ατόμου με αναπηρία όταν εργάζεται, όπως ακριβώς συμβαίνει και στους ανθρώπους με HIV (οροθετικοί).

3) Να μην κόβεται το προνοιακό επίδομα όταν ο άνθρωπος με αναπηρία πρέπει να λάβει τη σύνταξη του γονέα ή μέρος αυτής. Σήμερα δεν κόβεται μόνο όταν το επίδομα είναι 339,00 ευρώ.

4) Να ενεργοποιηθεί το επίδομα ετέρου προσώπου, γιατί ο γονέας – φροντιστής ουδέποτε το έλαβε, ενώ στις περισσότερες πιστοποιήσεις αναπηρίας των ΚΕΠΑ αναγράφεται, μάλιστα με κεφαλαία γράμματα, όταν ο ΑμεΑ χρήζει φροντίδας ετέρου προσώπου. Παρ’ όλα αυτά, δεν δίδεται. Θα μπορούσε να καλυφθεί αυτή η επιτακτική οικονομική ανάγκη των οικογενειών, εάν το κράτος επέτρεπε, τουλάχιστον, στον γονέα να γίνει «προσωπικός βοηθός» του παιδιού του, έστω για 8 ώρες την ημέρα, έτσι ώστε να έχει και ασφαλιστική κάλυψη, αλλά και την αξιοπρέπειά του.

Ομως αυτό, δυστυχώς, δεν εγκρίθηκε από την επιτροπή και, μάλιστα, δίχως εξηγήσεις. Ετσι, ο γονέας, ο σύζυγος ή ο συγγενής που φροντίζει τον άνθρωπο με αναπηρία παραμένει χωρίς μισθό και ανασφάλιστος για μια ολόκληρη ζωή.

Εκτός όλων των παραπάνω συμβαίνει κάτι ακόμα: το επίδομα ετέρου προσώπου δίδεται στους συνταξιούχους αναπηρίας και στους αναπήρους με τυφλότητα.

Δηλαδή, ένα παιδί με τυφλότητα λαμβάνει το επίδομα ετέρου προσώπου, ένα παιδί με αυτισμό ή με κάποια άλλη αναπηρία δεν το λαμβάνει. Δεν είναι άδικο;

5) Να μη γίνονται μεταθέσεις σε γονείς παιδιών με αναπηρία που υπηρετούν σε Σώματα Ασφαλείας και Στρατού, γεγονός που αναστατώνει το παιδί και ασφαλώς τους εξουθενώνει και οικονομικά.

6) Να αναβαθμίζονται τα προνοιακά επιδόματα ανάλογα με την κατηγορία στην οποία ανήκει το άτομο με αναπηρία, δηλαδή από Α1 έως και Α8.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι ούτε όλες οι κατηγορίες αναπηρίας τις ίδιες ανάγκες. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Δεν γίνεται να συγκρίνουμε ανόμοιες ασθένειες και να έχουν όλες την ίδια καθολική αντιμετώπιση. Πρόκειται για ανθρώπους, όχι για αντικείμενα. Οταν ο άνθρωπος με βαρύ αυτισμό έχει αυξημένες ανάγκες για το οικοτροφείο και αυτό το αναγνωρίζει το κράτος, δεν γίνεται να έχει μειωμένες ανάγκες για το κράτος, όταν βρίσκεται στο σπίτι του.

Πώς θα αντεπεξέλθουν οι γονείς με το πενιχρό επίδομα των 569 ευρώ, όταν μόνο η συμμετοχή στα φάρμακα του παιδιού ξεπερνά αυτό το ποσό;

Κλείνοντας, πρέπει να σας αναφέρω πως το δίκτυό μας διεξάγει ψήφισμα για τη συνταξιοδότηση γονέα παιδιού με αναπηρία, το οποίο έχει πάνω από 50.000 υπογραφές. Εχουμε συγκεκριμένη πρόταση και γι’ αυτό θα ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο να μας δοθεί η ευκαιρία να καταθέσουμε τις προτάσεις μας, γιατί πάνω από 50.000 άνθρωποι περιμένουν με αγωνία τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Αγνώριστη! Δεν πάει ο νους σας ποια Ελληνίδα είναι η νεαρή της φωτογραφίας

Πόζαρε σε ηλικία 17 χρόνων και ήταν από τότε εντυπωσιακή. Σήμερα είναι καταξιωμένη στον χώρο της και συνεχίζει να είναι μια ωραία γυναίκα. Την…