Η μέρα που η Σωτηρία Μπέλλου ταξίδεψε στο φως

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Ήταν 10.30 το πρωί της 27ης Αυγούστου 1997, μέρα Τετάρτη όταν η Σωτηρία Μπέλλου πήγε να συναντήσει στον ουρανό τους παλιούς της φίλους. Τον Τσιτσάνη πρώτο απ’ όλους και τους άλλους ρεμπέτες με τους οποίους αντάμωσε, μάλωσε, τραγούδησε.

Από τον Άγγελο Μενδρινό

Ήταν 76 χρόνων, αλλά για τέσσερα χρόνια υπέφερε τόσο όσο δεν είχε υποφέρει στην υπόλοιπη ζωή της που δεν είχε περάσει και λίγα.

Το μεγάλο δώρο που είχε ήταν η φωνή της, αυτή η βραχνή φωνή που μιλούσε στις καρδιές των θαμώνων των κέντρων που εμφανιζόταν κι έκανε… πάταγο. Δεν τραγουδούσε, αλλά ερμήνευε ότι της έδιναν. Κι αυτή τη φωνή την εγκατέλειψε πριν φύγει η ψυχή της. Ήταν το μεγαλύτερο χτύπημα.

Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Μεταξά» από τη «Σωτηρία» με διαγνωσμένο καρκίνο στον φάρυγγα και αναπνευστική ανεπάρκεια.

Η ίδια η ζωή της ήταν μια περιπέτεια που δεν μπόρεσε να την κάνει τραγούδι κανένας μεγάλος στιχουργός, δεν την έντυσε με μουσική κανένας συνθέτης.

Γεννήθηκε το 1921 σε ένα χωριό έξω από τη Χαλκίδα. Τότε λεγόταν Χάλια, σήμερα λέγεται Δροσιά, αλλά μεγάλωσε στη Χαλκίδα όπου ο πατέρας της είχε μπακάλικο. Το μικρόβιο του τραγουδιού της μπήκε όταν πήγε να δει μια ταινία. Ήταν η «Προσφυγοπούλα» που έπαιζε και τραγουδούσε η Σοφία Βέμπο.

«Ε, τι ήταν να δω τη Βέμπο; Ξετρελάθηκα μαζί της και με τη μανία που είχα για το τραγούδι, δεν σταμάταγα όλη μέρα να τραγουδάω τα τραγούδια της» έγραψε πολλά χρόνια αργότερα στο εισαγωγικό σημείωμα του δίσκου της «40 χρόνια Μπέλλου».

Μια κιθάρα ήταν ο… γάμος της με το τραγούδι. Ήρθε όμως κι ένας άλλος, θρησκευτικός, που έγινε με το… ζόρι, με παρέμβαση του πατέρα της για να… φρονιμέψει. Ήταν μόλις 17 χρόνων. Δεν ήταν η καλύτερη απόφαση. Καυγάδες, ξύλο κι ένα βιτριόλι που έριξε στον άντρα της, ελεγκτή λεωφορείων, ήταν η αρχή της δικής της επανάστασης.

Στις 29 Οκτωβρίου, μια μέρα από την κήρυξη του πολέμου με την Ιταλία έρχεται στην Αθήνα. Άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Εκεί οργανώνεται στην Αντίσταση. Το ξύλο συνεχίζεται αυτή τη φορά από τους Γερμανούς.

Πολέμησε και στον εμφύλιο, πιάστηκε, άλλο ξύλο…

Έκανε όλες τις δουλειές που μπορεί να φανταστεί κανείς, αλλά αυτό που της έδινε χαρά ήταν όταν πήγαινε με την κιθάρα της στις ταβέρνες και τραγουδούσε. Εκεί την άκουσε ένας συγγραφέας, ο Κίμων Καπετανάκης. Ήταν φίλος με τον Τσιτσάνη, την σύστησε κι άρχισε η καριέρα της.

Η τηλεόραση άργησε να την φιλοξενήσει. Μόλις το 1973, στις 31 Ιουλίου έκανε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση στις «Χρυσές Φωνές» που παρουσίαζε ο Γιάννης Κακουλίδης σε επιμέλεια του Ζακ Μεναχέμ.

Λίγο αργότερα την παρουσίασε ο Γιώργος Παπαστεφάνου σε μια βραχύβια εκπομπή στην ΥΕΝΕΔ στις 12 Οκτωβρίου. Ο τίτλος της «Η μουσική γράφει Ιστορία»

Υπάρχει ένα σπάνιο ντοκουμέντο όπου η Σωτηρία Μπέλλου τραγουδά Τσιτσάνη μαζί με την Μαρινέλλα. Το διέσωσε ο Γιώργος Παπαστεφάνου.

Μαύρη τρύπα στην καριέρα της όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ο κόσμος προτιμά τα ελαφρολαϊκά, οι τραγουδίστριες λικνίζονται, προσέχουν περισσότερο την εμφάνισή τους. Μένει άνεργη για τέσσερα χρόνια. Πουλά κεριά έξω από τις εκκλησίες, πάει στα πανηγύρια. Αυτή τη φορά το… ξύλο είναι ψυχολογικό. Το αντέχει κι αυτό.

Ο Αλέκος Πατσιφάς, παραγωγός δίσκων την επανασυστήνει στο κοινό μέσα από την εταιρεία του τη «Lyra» που κυκλοφορεί το 1973 το «Δεν περισσεύει υπομονή» του Αργύρη Κουνάδη σε στίχους του Βαγγέλη Γκούφα και τα «Μεγάλα Ρεμπέτικα της Σωτηρίας Μπέλλου» που γίνονται ανάρπαστα.

Την ανακαλύπτουν οι έντεχνοι. Ο Διονύσης Σαββόπουλος την βάζει να τραγουδήσει το «Ζεϊμπέκικο». Ο σκηνοθέτης Λάκης Παπαστάθης διέσωσε την ατάκα της Μπέλλου «Αχ, Διονύση μ΄ έκανες και τραγούδησε ποπ», ενώ ο δημιουργός πίστευε ότι είχε γράψει γνήσιο λαϊκό τραγούδι!

Η συνεργασία με τον Δήμο Μούτση την έφερε σε επαφή με ένα κοινό διαφορετικό από αυτό που είχε μέχρι τότε.

Έντονος χαρακτήρας, εκρηκτικός, ήθελε να ζει τα πάντα στον υπερθετικό βαθμό. Τα ζάρια ήταν αυτά που ροκάνιζαν τα παχυλά μεροκάματα, όταν αυτά υπήρχαν. Εκεί στην ένταση του παιχνιδιού… ξεχνιόταν.

Σε μια εποχή που ο σεξουαλικός προσανατολισμός, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος ήταν κάτι το… άγνωστο κατάφερε με την παρουσία της να επιβληθεί. Οι επιλογές της ήταν αποδεκτές από τους συνεργάτες της.

«Υπήρχαν κάποιοι μουσικοί που τη σχολίαζαν μεταξύ τους, είχε πει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, όμως δεν επηρέασε κανέναν και κανείς ποτέ δεν της είχε μιλήσει με ασέβεια».

Οι παλιοί της φίλοι τα τελευταία χρόνια της ζωής της την είχαν εγκαταλείψει. Στη κηδεία της λιγοστοί ήταν οι εκπρόσωποι του χώρου, Άννα Χρυσάφη, Μαίρη Λίντα, Πόλυ Πάνου, Μαρινέλλα, Μιχάλης Μενιδιάτης, Διονύσης Σαββόπουλος και Τάνια Τσανακλίδου, ως πρόεδρος της Ένωσης Τραγουδιστών ήταν αυτοί που έδωσαν το παρόν. Αυτοί μαζί με τους υπόλοιπους την ώρα που στο Α’ Νεκροταφείο τη δεχόταν η Αττική γη, δίπλα στον Στράτο Διονυσίου και τον Νίκο Ξυλούρη, της τραγούδησαν «Μη κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει…»

Άλλα γεγονότα τέτοια μέρα

1859: Στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ εντοπίζονται κοιτάσματα πετρελαίου. Για πρώτη φορά παγκοσμίως αξιοποιείται εμπορικά η άντληση αυτού που ονομάστηκε αργότερα «μαύρος χρυσός»

1922: Οι πρώτοι Τούρκοι στρατιώτες μπαίνουν στη Σμύρνη. Από νωρίς το βράδυ ομάδες Τούρκων χαρακτήριζαν με κόκκινο χρώμα τα τουρκικά σπίτια της πόλης για να προστατευτούν από τις σφαγές που θα ακολουθούσαν. Στη Κωνσταντινούπολη αρχίζει νέος διωγμός Ελλήνων και Αρμενίων.

1943: Με αεροπορικό βομβαρδισμό οι Γερμανοί ισοπεδώνουν το χωριό Βορίζια στο Ηράκλειο Κρήτης. Ήταν αντίποινα για την Μάχη στον Τραχήλι (15/8) όταν 22 αντάρτες αντιμετώπισαν 450 Γερμανούς και κατάφεραν να αποφύγουν τη σύλληψη. Μετά τον βομβαρδισμό οι κατακτητές πυρπόλησαν το χωριό που έμεινε ακατοίκητο μέχρι το τέλος του πολέμου.

1952: Μεγάλες πυρκαγιές σε διάφορες περιοχές της χώρας αποτεφρώνουν τεράστιες δασικές εκτάσεις.

1955: Πρώτη φορά εκδίδεται το βιβλίο των ρεκόρ του Γκίνες.

1979: Ο εν αποστρατεία Βρετανός ναύαρχος Λούις Μπαουμπάντεν σκοτώνεται από έκρηξη βόμβας στο Μάλαμορ της Ιρλανδίας ενώ έκανε βαρκάδα με τρεις φίλους του. Την ίδια μέρα σε ενέδρα σκοτώθηκαν 18 βρετανοί στρατιώτες, στην πιο πολύνεκρη επίθεση στο Γουόρενποϊντ της Βόρειας Ιρλανδίας.

1982: Στην Οτάβα του Καναδά Αρμένιοι αυτονομιστές σκοτώνουν τον Τούρκο στρατιωτικό ακόλουθο Ατίλα Αλτίκατ ως πράξη εκδίκησης για τη Γενοκτονία του 1915.

1991: Οι Ιρακινές αρχές ενθαρρύνουν τους νέους πολίτες να παντρεύονται τις χήρες των θυμάτων του ιρανο-ιρανικού πολέμου στον οποίο σκοτώθηκαν περισσότεροι από 100.000 άνδρες.

1994: Στο Ιράν σύζυγος ηλικίας 105 χρόνων ζήτησε διαζύγιο από τη συζυγό του, 100 χρόνων, γιατί όπως δήλωσε του έκανε τον βίο… αβίωτο.

2005: Αναστέλλεται η λειτουργία του Σιδηροδρομικού Σταθμού Πελοποννήσου στην Αθήνα.

Γεννήσεις

1770: Γεώργιος Γουλιέλμος Φρειδερίκος Χέγκελ (Έγκελος), Γερμανός φιλόσοφος, από τους γνωστότερους ιδεαλιστές φιλοσόφους. Μαζί με τον Μαρξ ίδρυσαν τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Πέθανε το 1831.

1877: Τσαρλς Στιούαρτ Ρολς, Βρετανός κατασκευαστής αυτοκινήτων. Μαζί με τον Χένρι Ρόις δημιούργησαν την αυτοκινητοβιομηχανία που πήρε το όνομά τους (Ρολς-Ρόις). Πέθανε το 1910.

1905: Άρης Βελουχιώτης, Αγωνιστής της Εθνικής Ανστίστασης, στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΛΑΣ. Διαγράφηκε το 1945. Λίγες μέρες αργότερα σκοτώθηκε σε ενέδρα του κυβερνητικού στρατού.

1905: Γεώργιος Θεοτοκάς, λογοτέχνης και δικηγόρος, από τους βασικούς εκφραστές της γενιάς του ’30 στη λογοτεχνία. Πέθανε το 1966.

1909: Νίκος Τσιφόρος, συγγραφέας με πλούσιο έργο. Έγραψε βιβλία, σενάρια για τον κινηματογράφο και το θέατρο, σκηνοθέτησε δικά του έργα. Ξεχώριζε για το στιλ γραφής του. Μεγάλο μέρος του έργου του αφορά ανθρώπους του περιθωρίου. Πέθανε το 1970.

1957: Αιμίλιος Λιάτσος, δημοσιογράφος

1965: Άγγλος Ποστέκογλου, προπονητής που γεννήθηκε στην Ελλάδα και έχει την Αυστραλιανή υπηκοότητα. Με την Τότεναμ το 2025 κέρδισε το Europa League.

Θάνατοι

1922: Χρυσόστομος (Καλαφάτης) (57 χρ.), Μητροπολίτης Σμύρνης. Αρνήθηκε την προσφορά των μεγάλων Δυνάμεων να εγκαταλείψει το ποίμνιό του με την εισβολή των Τούρκων, τακτικών και άτακτων στην πόλη που ιεραρχούσε. Το πλήθος τον κατακρεούργησε

1923: Ενρίκο Τελίνι (52 χρ), Ιταλός στρατιωτικός, δολοφονήθηκε στην Κακαβιά από την αλβανική συμμορία του Μίλου Μερκούρη ως εκδίκηση για τη δολοφονία του αδελφού του από τους Ιταλούς. Τη δολοφονία του χρησιμοποίησε ως πρόσχημα ο Μουσολίνι για να καταλάβει την Κέρκυρα τον ίδιο χρόνο.

2001: Αμπού Αλί Μουσταφά (63 χρ.), αρχηγός του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Δολοφονήθηκε από ρουκέτες που έριξαν δύο ισραηλινά ελικόπτερα «Απάτσι» στη Δυτική Όχθη.

2005: Γιώργος Μουζάκης (83 χρ.), συνθέτης, με μεγάλη καριέρα στο ελαφρό τραγούδι. Είχε δική του ορχήστρα. Μαζί με τον Γιώργο Οικονομίδη έγραψαν τον Ύμνο του Παναθηναϊκού.

2011: Λυκούργος Καλλέργης (97 χρ.), ηθοποιός, σκηνοθέτης, μεταφραστής, βουλευτής του ΚΚΕ. Ο μόνος Έλληνας που έχει τιμηθεί με το βραβείο «Λουίτζι Πιραντέλο».