Τέρης Ιερεμίας: Τα talent shows βοηθούν μόνο παρουσιαστές και... κριτές!

SHOWBIZ

Τέρης Ιερεμίας: Τα talent shows βοηθούν μόνο παρουσιαστές και... κριτές!

❱❱ Ο Τέρης Ιερεμίας μιλάει στην «Espresso» για την 60χρονη καριέρα του και αναπολεί το ξεκίνημα με το θρυλικό συγκρότημα The Charms 
❱❱ Τα γλέντια των Παπανδρέου, Ζιάγκα και Κατσιφάρα μέχρι τα ξημερώματα και το άγριο περιστατικό στην Αστόρια της Νέας Υόρκης

Από τον
ΑΛΚΙΝΟΟ ΜΠΟΥΝΙΑ

Κοντεύει 60 χρόνια στο τραγούδι και στη νύχτα, αλλά δεν το βάζει κάτω! Οπως εξομολογείται στην «Espresso», θέλει να παίζει και να τραγουδάει ακόμη και προχωρώντας με το «πι»! 

Ο Τέρης Ιερεμίας έκανε μια εντυπωσιακή αρχή στην καριέρα του ως μέλος του θρυλικού συγκροτήματος The Charms, το πρώτο που σημείωσε επιτυχία με ελληνικό στίχο, αλλά και το πρώτο συγκρότημα στην Ελλάδα που είχε μάνατζερ. Και συνεχίζει...

Πού γεννήθηκες;

Γεννήθηκα στην Κωνσταντινούπολη και έχω και μια αδελφή. Το σπίτι μας ήταν στα Ταταύλα και τα παιδικά μου χρόνια ήταν ωραία. Γυμνάσιο πήγα στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Τότε στην Πόλη υπήρχαν 1.500.000 κάτοικοι και από αυτούς οι 200.000 ήταν Ελληνες. Οι άλλοι ήταν Αρμένιοι, Εβραίοι και Τούρκοι, οι οποίοι δεν ήταν πολλοί. Ολοι οι Ελληνες ήμασταν πολύ ενωμένοι. Κάθε Κυριακή πρωί συναντιόμασταν στην εκκλησία για να παρακολουθήσουμε τη θεία λειτουργία και κάναμε και πολλά γλέντια.

Πότε φύγατε από την Πόλη;

Το 1964 με τον άγριο διωγμό των Τούρκων. Ηρθαμε οικογενειακώς στην Ελλάδα ως απελαθέντες. Ημουν 16 χρόνων.

Φεύγοντας πήραμε κάτι ρούχα, τις εικόνες και κάτι αναμνηστικά. Εγώ πήρα το ακορντεόν μου, που έπαιζα από παιδί.

Με το που φτάσαμε στην Ελλάδα, ο πατέρας μου έπαθε έμφραγμα. Ηταν πολύ δύσκολος ο πρώτος καιρός στην Αθήνα. Αρχικά μείναμε στα Σεπόλια και μετά στην Κυψέλη. Τότε όλοι οι πρόσφυγες της Πόλης συναντιόμασταν στη πλατεία Βάθη.

Η μουσική και το τραγούδι πότε μπήκαν στη ζωή σου;

Ξεκίνησα με ακορντεόν από επτά χρόνων λόγω του νονού μου, που ήταν μουσικός στην Πόλη. Επαιζε και εκείνος ακορντεόν και πιάνο σε διάφορα μαγαζιά. Στα 15 μου έφτιαξα ένα συγκρότημα μαζί με Ελληνες και Αρμένιους, αλλά οι δικοί μου ήταν αντίθετοι.

Μάλιστα, όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με τα καλλιτεχνικά, ο πατέρας μου μού είπε το εξής σοφό: «Πρόσεξε, γιατί και ο γάιδαρος γκαρίζει και ακούγεται μακριά... Αυτή δουλειά χρειάζεται και μυαλό, όχι μόνο φωνή»!

Πότε και πού έγινε η πρώτη εμφάνισή σου στην Ελλάδα;

Δούλευα στο Ράδιο Αθήναι, που πουλούσε ψυγεία και κουζίνες, αλλά είχα το μικρόβιο να βγω στο τραγούδι. Ενα μεσημέρι πήγα στην Αίγλη του Ζαππείου, όπου παρουσιαστής ήταν ο Γιώργος Οικονομίδης και τραγουδούσαν η Αντζελα Ζήλια και άλλα μεγάλα ονόματα της εποχής, και ζήτησα από τον μαέστρο να ανέβω να πω ένα τραγούδι. 

Πράγματι, τραγούδησα ένα γνωστό ιταλικό κομμάτι και τους άρεσα τόσο που μου πρότειναν να πηγαίνω κάθε Κυριακή να τραγουδάω στην Αίγλη και να παίρνω ένα χαρτζιλίκι.

Πώς προέκυψαν οι Charms;

Το 1965 γνωρίστηκα αρχικά με τον κιθαρίστα, τον Κώστα Νικολόπουλο και τον ντράμερ Γιώργο Στρατή, στη συνέχεια με τον Μιχάλη Ροζάκη, που έπαιζε μπάσο και τραγουδούσε, και βέβαια και με τον Πέτρο Πολλάτο, ο οποίος έπαιζε σαξόφωνο και φλάουτο, και τον πήραμε μεταγραφή από το συγκρότημα Τζούνιορς. Εγώ τραγουδούσα και έπαιζα συνθεσάιζερ. Η πρώτη μας ζωντανή εμφάνιση ως Charms -το όνομα του συγκροτήματος το πρότεινε κάποια φίλη του Στρατή και μας άρεσε- έγινε το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς σε ένα κλαμπ στις Σπέτσες, με αμοιβή το... φαγητό και τις διακοπές μας. Ομως εκεί γνωριστήκαμε με τον Νίκο Μαστοράκη και τον Κώστα Τσερώνη, που μας ανέλαβαν ως μάνατζερ στη δισκογραφία και στις εμφανίσεις μας. Είμαστε το πρώτο συγκρότημα που έκανε δίσκο με ελληνικά τραγούδια, τα οποία έγιναν μεγάλα σουξέ, όπως είναι τα κομμάτια «Εξω απ' τον κόσμο», «Το τρελοκόριτσο», «Γλυκιά αγαπημένη»,«Ελα πάλι, έλα, κοντά μου πάλι έλα» κ.ά.

Είχατε μεγάλη απήχηση στη μαθητιώσα νεολαία της εποχής... 

Γινόταν χαμός! Για να κάνουμε μια συναυλία στην επαρχία, έπρεπε να πάμε πρώτα στα σχολεία, να μας δουν οι καθηγητές ότι είμαστε κυριλάτοι και έτσι να αφήσουν τα παιδιά να έρθουν. Μην ξεχνάς ότι ήμασταν στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας. Αλλά, ούτως ή άλλως, εμείς δεν είχαμε εμφάνιση χίπις. Ημασταν ξυρισμένοι και φορούσαμε πουκάμισα με φραμπαλάδες και μαύρα σακάκια. Είχαμε μια πολύ ωραία καριέρα, σε όμορφες και ξένοιαστες εποχές!

Πότε ήρθε η κάμψη;

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τον ερχομό της ντίσκο μουσικής και των ντισκοτέκ στην Ελλάδα. Τη δουλειά τη δική μας την έκαναν πλέον οι ξένοι δίσκοι και τα μοντέρνα ηχητικά και φωτιστικά μηχανήματα, και έτσι άρχισαν να διαλύονται τα συγκροτήματα.

Μετά απασχολήθηκες με μεγάλη επιτυχία σε μαγαζιά τύπου πιάνο-ρεστοράν, παίζοντας πιάνο και τραγουδώντας.

Ξεκίνησα το 1976 από το ξενοδοχείο «Holiday Inn» και συνέχισα σε άλλα πιάνο-ρεστοράν. Είμαι από τους πρώτους που ασχολήθηκαν με το είδος, το οποίο τότε ήταν σε άνθηση.

Σε θυμάμαι στο θρυλικό Piccolo Mondo στα βόρεια, όπου σύχναζαν ο Ανδρέας Παπανδρέου και άλλοι γνωστοί πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ...

Ο Παπανδρέου ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός στα μαγαζιά της νύχτας. Ερχόταν με τον Κατσιφάρα και τον Ζιάγκα, γλεντούσαν μέχρι το πρωί, ξόδευαν λεφτά... Θυμάμαι τον Ανδρέα, που ήταν στο μαγαζί με την παρέα του μέχρι τις 5 τα ξημερώματα και έπιναν, ενώ τους έπαιζα τα αγαπημένα τους τραγούδια. 

Σε λίγες ώρες, το πρωί -προφανώς άγρυπνος ή με ελάχιστο ύπνο- τον είδα με την κουστωδία του, που ήταν μαζί στο μαγαζί, να βρίσκονται σε επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο και να περπατούν στο κόκκινο χαλί. Απορούσα πώς άντεχαν...


Είσαι παντρεμένος;

Από το 1984 με την Ελένη Γαργαροπούλου, που ήταν μοντέλο. Εχουμε έναν γιο, τον Γιάννη, που και αυτός ασχολείται με τα καλλιτεχνικά. Είναι τραγουδιστής και γράφει τραγούδια για τον Ηλία Βρεττό, τον Νίκο Οικονομόπουλο, τον Χρήστο Χολίδη και άλλους.

Σου αρέσει που ακολούθησε τα χνάρια σου;

Γιατί όχι; Πάντως, δεν τον έχω βοηθήσει καθόλου. Μόνος του κάνει ό,τι κάνει. Του έδωσα τις συμβουλές που έπρεπε, όπως έκανε και ο δικός μου ο πατέρας σε μένα, και τον άφησα να χαράξει τον δικό του δρόμο. 

Βέβαια, η σημερινή εποχή είναι πάρα πολύ δύσκολη για τους νέους τραγουδιστές και τους συνθέτες. Δισκογραφικές εταιρίες δεν υπάρχουν όπως παλιά, τα νυχτερινά μαγαζιά δουλεύουν μια δυο μέρες την εβδομάδα, η ΑΕΠΙ έκλεισε και πάει λέγοντας...

Τα talent shows βοηθούν τελικά τους νέους τραγουδιστές;

Βοηθούν αυτούς που τα παρουσιάζουν και τους κριτές... Αυτοί θα πάρουν τα λεφτά, όπως και τα κανάλια που φιλοξενούν αυτά τα σόου. Λυπάμαι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. 

Ασε δε που αυτή η ξαφνική έκθεση των παιδιών, η οποία σταματάει απότομα με το τέλος κάθε σόου, δημιουργεί στους περισσότερους συμμετέχοντες τεράστια ψυχολογικά προβλήματα. Εχω παραδείγματα. Μια φορά ο γιος μου ήρθε και μου είπε ότι τον είχαν επιλέξει σε πρώτη φάση για να πάει στο «Fame Story» και... κοντέψαμε να σφαχτούμε!

Τους κριτές αυτών των shows πώς τους κρίνεις;

Δεν έχουν καμία σχέση με το τραγούδι... Κάνουν χαβαλέ. Οι περισσότεροι είναι άφωνοι, με την έννοια αυτού που λέμε «φωνάρα». Αλλωστε, η φωνή σήμερα στον αποκαλούμενο τραγουδιστή έρχεται σε τελευταία μοίρα. Τα κυκλώματα είναι το παν...

Κι εσύ έχεις γράψει τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες...

Εχω γράψει το «Δυο καρδιές» και το «Ρώτησε να μάθεις» για τον Τόλη Βοσκόπουλο, το «Ερχονται στιγμές» του Γιάννη Πάριου κ.ά.

Εκανες λεφτά;

Η περιουσία μου είναι η όμορφη οικογένεια που δημιούργησα.

Τόσα χρόνια μες στη νύχτα κινδύνευσες ποτέ;

Πολλές φορές. Θυμάμαι, μια φορά σε ένα μαγαζί στην Αστόρια στη Νέα Υόρκη, όπου εμφανιζόμουν με τον Στράτο Διονυσίου, μας την έπεσαν δυο τρεις μαύροι με σουγιάδες και μας πήραν τη χαρτούρα που είχαμε πάρει το βράδυ από τους θαμώνες του κέντρου.

Εχεις κοντά 60 χρόνια στο κουρμπέτι και ακόμη δουλεύεις...

Η δουλειά με κρατάει ζωντανό. Δεν είναι θέμα οικονομικό, αλλά είναι το χάπι που μου δίνει ζωή. Ακόμη και με το «πι» να περπατάω, θέλω να δουλεύω για να ζω...

Εδώ και τρία χρόνια είμαι σε ένα ωραίο μαγαζί στο Μπουρνάζι μαζί με τον Γιώργο Γερολυμάτο και τα τελευταία 15 χρόνια κάθε καλοκαίρι εμφανίζομαι σε δύο ξενοδοχεία στο Πόρτο Χέλι. Το απολαμβάνω!

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ