Νόνη Ιωαννίδου: Η ζωή που άφησε πίσω για τον έρωτα

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Η Νόνη Ιωαννίδου ανοίγει την καρδιά της και αποκαλύπτει τη μεγάλη προσωπική επιλογή που άλλαξε ολοκληρωτικά την πορεία της ζωής της. Η αγαπημένη ηθοποιός θυμάται τη στιγμή που, ενώ βρισκόταν στην κορυφή της καριέρας της, αποφάσισε να απομακρυνθεί από την Αθήνα και το θέατρο, επιλέγοντας έναν πιο ήσυχο δρόμο, μακριά από τη δημοσιότητα και τους έντονους ρυθμούς της πόλης.

«Έκανα μια υπέρβαση: 12 χρόνια έμεινα στα βουνά», εξομολογείται χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τα χρόνια που έζησε στον Παρνασσό δίπλα στον σύζυγό της. Όπως λέει, η απόφαση αυτή γεννήθηκε μέσα από την αγάπη και την ανάγκη να ακολουθήσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, πιο κοντά στη φύση και στον πραγματικό της εαυτό. Με βαθιά συγκίνηση αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο, τονίζοντας πως η αγάπη δεν τη μεταμόρφωσε σε κάποιον άλλον άνθρωπο, αλλά τη βοήθησε να ανακαλύψει πιο ουσιαστικά ποια είναι πραγματικά.

Είχατε ανατροπές στη ζωή σας;

Τεράστιες ανατροπές. Στο ζενίθ της καριέρας μου είχα φιλοδοξίες. Ξεκίνησα ως αριστούχος του Εθνικού, έρχονταν οι δουλειές και το απολάμβανα σαν τρελή. Μετά γνώρισα τον άντρα μου και μέσα σε μια νύχτα άλλαξαν όλα. Έγινε μέσα μου ένα άλμα, σαν να πήδηξα στο κενό. Ήταν ένας «φευγάτος» τύπος, καλλιτέχνης και δάσκαλος της yoga. Μαθήτριά του ήμουν, από τη δεύτερη μέρα ήμασταν μαζί. Τότε δεν ήταν και τόσο αποδεκτός, έλεγε πράγματα που τότε ακούγονταν παράξενα και σήμερα έχουν γίνει του συρμού. Για έναν πνευματικό λοιπόν έρωτα, γιατί δεν ήταν μόνο η έλξη, άλλαξα τα πάντα. Παραιτήθηκα για λόγους μη ανωτέρας βίας και έκανα μια υπέρβαση: 12 χρόνια έμεινα στα βουνά.

Μετανιώσατε ποτέ για αυτήν σας την απόφαση;

Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Αυτά που έζησα στον Παρνασσό εκεί δεν θα μπορούσα να τα έχω ζήσει σε καμία σκηνή επάνω. Έσκαβα όλη μέρα· ήταν κάτι άγνωστο για εμένα, αλλά έβγαινε πηγαία από μέσα μου. Γινόμουν ένα με το περιβάλλον που ζούσα κι όταν κατέβαινα στην Αθήνα γινόμουν αγρίμι. Έφεγγαν τα μάτια μου και δεν υπήρχε αυτή η ωχράδα. Στη φύση πετάς τα πολύ περιττά κι είσαι κοντά στην ουσία. Αφουγκράζεσαι αλλιώς την ύπαρξή σου και τον θεό. Πετούσα, ήμουν πλήρης. Αν και πολλές φορές έμενα δύο 24ωρα άυπνη, γιατί φτιάχναμε το σπίτι.

Δεν σας έλειπε το θέατρο τότε;

Όχι, ήταν αλλιώς η ζωή μου τότε και εκεί οι συνθήκες ήταν ακραίες. Ζούσα στον Παρνασσό, μαζεύαμε ζώα με τον άντρα μου. Είναι ένας άλλος κόσμος εκεί. Όταν κατέβαινα στην Αθήνα για δουλειές μεταμορφωνόμουν σε αγρίμι. Μου άρεσε τόσο πολύ η ζωή στη φύση, γιατί είναι δασκάλα μας.

Πώς έγινε η επιστροφή;

Αλλαξαν οι συνθήκες, έφυγε από τη ζωή ο άντρας μου. Τώρα δεν υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσω πίσω. Η μισή καρδιά μου είναι στα βουνά, αλλά πλέον είμαι σε ένα άλλο κεφάλαιο. Από τη στιγμή που εκείνος έφυγε γαλήνια, όπου κι αν είναι, εγώ για να είμαι εδώ υπάρχει κάποιος λόγος. Ο άνθρωπος που σε αγαπά δεν σε μεταμορφώνει, σε πάει εκεί που είσαι. Σε στηρίζει να ανέβεις. Αυτός ήταν σκάλα, η δροσιά της ψυχής μου, ο δάσκαλος και σύντροφός μου. Όταν έκλεισε ο κύκλος του, με άφησε να συνεχίσω. Δεν νομίζω ότι μπορώ να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. Όταν έχεις ζήσει τόσο δυνατά και με έναν τέτοιο άντρα σύντροφο, μετά δεν γίνεται.

Πηγή: περιοδικό Λοιπόν