Ο Μιχάλης Μόσιος καθιερώθηκε στο ευρύ κοινό ως «Ταμτάκος» αν και είχε κάνει σπουδαίους ρόλους στο θέατρο παίζοντας αρχαία τραγωδία.
Ο χαρακτήρας του Ταμτάκου δεν γεννήθηκε αρχικά για τον κινηματογράφο ή τη βιντεοκασέτα. Δημιουργήθηκε σχεδόν από τύχη, πάνω στη θεατρική σκηνή. Μερικές από τις πιο επιτυχημένες ιδέες στην ελληνική κωμωδία ξεκίνησαν επειδή κάποιος δεν εμφανίστηκε στη δουλειά. Η τέχνη, καμιά φορά, βασίζεται στην αναπλήρωση βάρδιας.
Σύμφωνα με όσα έχει διηγηθεί ο ίδιος ο Μιχάλης Μόσιος, το 1975 συμμετείχε στη θεατρική παράσταση «Η Χαρτοπαίχτρα» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όπου υποδυόταν τον γιο της Ρένα Βλαχοπούλου. Την ίδια παράσταση έπαιζε και ο Θέμης Μάνεσης, ο οποίος ενσάρκωνε έναν παπατζή. Κάποια στιγμή, όμως, ο Θέμης Μάνεσης, δεν μπορούσε να εμφανιστεί και ο Μιχάλης Μόσιος κλήθηκε να καλύψει τον ρόλο.

Για να μην καταλάβει το κοινό ότι ο ίδιος ηθοποιός έπαιζε δύο διαφορετικούς ρόλους, πήρε από το βεστιάριο μια παλιά τραγιάσκα, μια περούκα και διαφορετικά ρούχα. Η εικόνα του νέου αυτού χαρακτήρα προκάλεσε αμέσως γέλια πριν ακόμη μιλήσει. Η Ρένα Βλαχοπούλου αντιλήφθηκε αμέσως τη δυναμική του και του είπε πως ο συγκεκριμένος τύπος θα μπορούσε να σταθεί ακόμη και σε επιθεώρηση.
Ο Μιχάλης Μόσιος φρόντισε στη συνέχεια να εξελίξει τον χαρακτήρα. Όπως είχε δηλώσει σε συνεντεύξεις του, μελέτησε τον τρόπο ομιλίας και τις εκφράσεις των Ρομά, χωρίς πρόθεση να τους προσβάλει ή να τους γελοιοποιήσει. Αντίθετα, υποστήριζε ότι τους αντιμετώπισε με σεβασμό και ότι οι ίδιοι τον αγκάλιασαν, λέγοντας χαρακτηριστικά πως ποτέ δεν παρεξηγήθηκαν μαζί του.

Η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Ταμτάκου έγινε το 1982 στην ταινία Το παιδί του σωλήνα, ενώ ακολούθησε η Γύφτικη κομπανία και στη συνέχεια μια μεγάλη σειρά από βιντεοταινίες που κυκλοφόρησαν από το 1983 έως το 1990. Συνολικά, ο Μόσιος ενσάρκωσε τον Ταμτάκο σε 14 βιντεοταινίες, μετατρέποντάς τον σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους λαϊκούς κωμικούς χαρακτήρες της εποχής της βιντεοκασέτας.
Ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως: «Ο Ταμτάκος μου έδωσε ψωμί και έφαγα». Μια φράση που συνοψίζει τον τρόπο με τον οποίο ένας αυτοσχέδιος θεατρικός ρόλος μετατράπηκε σε σήμα κατατεθέν ολόκληρης της καριέρας του.
«Υπάρχουν ρόλοι και ρόλοι στο θέατρο που επειδή εγκλωβίστηκα με τον Ταμτάκο δεν έχω παίξει. Από τη μία με τυποποίησε και από την άλλη όμως μου έδωσε ψωμί. Δημιούργησα αυτόν τον ωραίο τύπο. Από την άλλη όμως, δεν με φωνάζανε για τίποτε άλλο εκτός από το να κάνω τον Ταμτάκο. Ο Ταμτάκος πουλούσε και ό,τι πουλάει θέλουν».








