Πέθανε η Τζένη Ζαχαροπούλου

Έφυγε από τη ζωή η Τζένη Ζαχαροπούλου σε ηλικία 85 χρόνων. . Ο σύζυγος της κόρης της και γνωστός δημοσιογράφος, Νάσος Γουμενίδης την αποχαιρέτησε γράφοντας δυο λόγια.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Μιχάλης Μόσιος: Την Παρασκευή η κηδεία του – Η έκκληση της οικογένειας

Την Παρασκευή θα γίνει η κηδεία του Μιχάλη Μόσιου. Ο γιος του ανακοίνωσε την ημέρα και ώρα της κηδείας του και την επιθυμία της…

«Η ώρα είναι 05.50 το πρωί και προσπαθώ να βάλω σκέψεις και συναισθήματα σε μια σειρά. Είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Η αίσθηση της απώλειας… το “σβήσιμο” μιας υπέροχης φωνής με συγκλονίζουν. Για μένα δεν ήταν η πεθερά μου. Ήταν… μάνα μου. Μετά σκέφτομαι. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Απλώς αλλάζουν ουρανό.

Σήμερα, 2 Ιουλίου, λίγο μετά τις 02.00, η αγαπημένη μου πεθερά – η γνωστή για τους πολλούς ηθοποιός – Τζένη Ζαχαροπούλου, ολοκλήρωσε με αξιοπρέπεια και γενναιότητα μια άνιση μάχη . Ήταν 85 ετών. Και όμως, για όσους είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν, ήταν πολύ περισσότερα από ένας αριθμός. Ήταν μια γυναίκα-σύμβολο. Μια μάνα. Μια υπέροχη γιαγιά. Μια παρουσία που γέμιζε το σπίτι με καλοσύνη, ηρεμία και αγάπη.

Για μένα δεν ήταν απλώς η μητέρα της γυναίκας μου. Ήταν ένας άνθρωπος που με δίδαξε να σκέφτομαι διαφορετικά. Με βοήθησε να εξελιχθώ, να βλέπω τη ζωή με περισσότερη ευγένεια, περισσότερη υπομονή και περισσότερη ανθρωπιά. Ήταν μορφωμένη, ευφυής, διαβασμένη, ντροπαλή, αξιοπρεπής, δοτική και απίστευτα αγαπησιάρα. Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονται μεγάλες κουβέντες για να αφήσουν τεράστιο αποτύπωμα.

Διαβάστε επίσης: Τζένη Ζαχαροπούλου: Η άγνωστη ζωή πίσω από τα φώτα – Ο γάμος και η εγγονή που τη «λύγισε»

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες ζήσαμε όλοι μαζί έναν εφιάλτη. Στην 6η Πνευμονολογική Κλινική του Νοσοκομείου «Σωτηρία» δόθηκε μια μάχη μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο διευθυντής της κλινικής, Γιάννης Δημητρούλης, μαζί με τους εξαιρετικούς συνεργάτες του, έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να της χαρίσει χρόνο. Ο κ. Νικόλαος Πτωχής, στο Νοσοκομείο «Γεννηματά» με την επέμβαση στην οποία την υπέβαλε, της έδωσε μια ακόμη ευκαιρία.

Και δίπλα τους, ένα μοναδικό νοσηλευτικό προσωπικό. Οι γυναίκες που τη φρόντιζαν,, τη νοιάζονταν σαν δικό τους άνθρωπο. Οι άνθρωποι της σίτισης και της καθαριότητας. Άγνωστοι άνθρωποι που μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες της ζωής μας έγιναν μια μεγάλη αγκαλιά. Πόσο παράξενο είναι…

Μέσα στον απόλυτο φόβο, στην αγωνία της αναμονής, στην εξάντληση και στα δάκρυα, να ανακαλύπτεις ότι υπάρχει ακόμη ανθρωπιά. Στο πλευρό της μέχρι το τέλος στάθηκαν η κόρη της, η Κλάρα, η γυναίκα μου, και η λατρεμένη της εγγονή. Η κόρη μας. Η Φαίδρα.

“Το κορίτσι μου”, όπως συνήθιζα να την αποκαλώ, έφυγε όπως ακριβώς έζησε. Όρθια. Χωρίς να προδώσει ποτέ τη δύναμή της. Ατρόμητη. Μαγκιόρα. Με το κεφάλι ψηλά. Καλό ταξίδι στο φως, Τζενούλα μου. Σε ευχαριστώ για όσα μας χάρισες. Για όσα μας έμαθες χωρίς ποτέ να υψώσεις τη φωνή σου. Για την αγάπη σου, για την αγκαλιά σου, για το παράδειγμά σου. Θα σε αγαπώ τόσο εγώ αλλά και το Κλαράκι σου… και το “Φαιδρόνι” σου μέχρι να συναντηθούν ξανά οι ουρανοί μας. Μέχρι τότε… καλό σου ταξίδι».