Ο Θοδωρής Αθερίδης σε συνέντευξή του απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια σε όλα.

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τι σας έδωσε το έναυσμα να πείτε «το θέατρο είναι η ανάγκη της ψυχής μου»
Έβλεπα το θέατρο ως αναβάθμιση. Δηλαδή, ο προσδιορισμός «είμαι ηθοποιός» δήλωνε ότι κάνω κάτι ωραίο και σημαντικό. Επομένως, ήταν καλύτερος από ένα άλλο αβέβαιο μέλλον. Η ζωή μου ήταν σε μια μέτρια κατάσταση. Δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα κάτι ενδιαφέρον. Όταν μου παρουσιάστηκε ως ιδέα να ασχοληθώ με το θέατρο, είχα την αυτοπεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι κάνω για αυτό.

Τι σας έδινε αυτοπεποίθηση;
Έλεγα καλά ψέματα, τα πίστευαν οι άλλοι. Σκέφτηκα «αυτό είναι η ηθοποιία» και δεν διαψεύστηκα.
Στη συνέχεια της διαδρομής ζωής σας, λέγατε ψέματα;
Πάντα λέω ψέματα! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν κάνω άλλη δουλειά. Μόνο ψέματα λέω.

Δεν αντέχετε να πείτε την αλήθεια;
Κανείς δεν αντέχει την αλήθεια, ούτε να την ακούσει ούτε να την πει, γιατί πολλές φορές μπορεί να αποκαρδιώσει έναν άνθρωπο με αφανιστικό τρόπο. Δεν μπορείς λοιπόν να αφανίσεις κάποιον με την αλήθεια σου. Εγώ δεν μιλώ μόνο για αυτό. Μιλώ για τα πάντα. Λέω ψέματα!
Όπως; Πείτε μου ένα απλό παράδειγμα.
Αν έχω μια καλή δικαιολογία που άργησα σε ένα ραντεβού, θα επινοήσω μια καλύτερη! (γέλια.), είπε ο Θοδωρής Αθερίδης στο περιοδικό Hello.









