Αντώνης Λουδάρος: «Κάτι έχει αγριέψει μέσα μας»

Ο Τραμπ, η Ζωή και οι ρόλοι που τον έχουν σημαδέψει

Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ

«Όχι άλλο κάρβουνο!» φωνάζει φέτος από τη σκηνή, όμως στην πραγματική ζωή ο Αντώνης Λουδάρος δεν περιορίζεται στη σάτιρα.

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην «Espresso», ο αγαπημένος ηθοποιός μιλά για τις μεταμορφώσεις του στην επιθεώρηση, θυμάται τα πρώτα του βήματα, εξηγεί γιατί αρνείται την ταμπέλα του «κωμικού» και καταθέτει τον προβληματισμό του για μια κοινωνία που, όπως λέει, «έχει αγριέψει».

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, αποκαλύπτει ακόμα τι ετοιμάζει για τη νέα τηλεοπτική σεζόν και γιατί θεωρεί μεγαλύτερο παράσημό του την εμπιστοσύνη του κοινού.

Μία είναι η ατάκα που σε ακολουθεί αυτή την περίοδο: «Όχι άλλο κάρβουνο»…

Ναι, είναι ο τίτλος της παράστασής μας, μιας επιθεώρησης των Ρέππα – Παπαθανασίου, που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά. Έχει πολύ ωραία κείμενα, άφθονο γέλιο και θέματα που μας απασχολούν όλους. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν επίσης ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου. Παίζουμε με έναν υπέροχο θίασο.

Ξέρεις, είναι πολύ όμορφο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που τους θαυμάζεις. Έχει δημιουργηθεί μια ομάδα όπου ο ένας νοιάζεται πραγματικά για τον άλλον και όλοι έχουμε κοινό στόχο να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Ξεκινήσαμε την περιοδεία την 1η Ιουλίου, με παραστάσεις στην Αθήνα και συνεχίζουμε σε όλη την Ελλάδα: Σέρρες, Πτολεμαΐδα, Κατερίνη, Κρήτη, Βόλο. Θα περάσουμε συνολικά από 52 σταθμούς.

Έχω ακούσει πως, μεταξύ άλλων, υποδύεσαι και τον Τραμπ…

Με το που εμφανίζομαι στη σκηνή ο κόσμος αρχίζει να γελάει. Μην ξεχνάς ότι η σάτιρα λειτουργεί με τη μεγέθυνση. Παίρνεις μια συμπεριφορά που ήδη φαίνεται παράξενη και την οδηγείς στα άκρα.

Στο νούμερο, για παράδειγμα, λέμε πως ο Τραμπ δεν ξέρει πού βρίσκεται η Ελλάδα και νομίζει ότι η Αθήνα είναι… νησί. Ο κόσμος το διασκεδάζει πολύ.

Βέβαια, εκεί που γίνεται πραγματικά χαμός είναι όταν βγαίνω ως Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αυτό το νούμερο το κάνω από πέρυσι και είχε τόσο μεγάλη απήχηση που, όταν ξεκινήσαμε τη φετινή σεζόν, ο Μιχάλης και ο Θανάσης μού είπαν πως αποκλείεται να το αφήσουμε εκτός.

Έγραψαν, λοιπόν, καινούργια κείμενα και το εμπλούτισαν. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι καταιγιστική.

Σε έχει δει η Ζωή Κωνσταντοπούλου να την υποδύεσαι;

Όχι, δόξα τω Θεώ! (σ.σ.: γέλια). Νομίζω πως θα ντρεπόμουν πάρα πολύ.

Η ατάκα που δίνει τον τίτλο στην επιθεώρηση προέρχεται από την ταινία «Ορατότης μηδέν», στη σκηνή που ο Νίκος Κούρκουλος προσπαθεί να αποτρέψει μια έκρηξη σε πλοίο. Από τότε πέρασε στη λαϊκή κουλτούρα και σημαίνει «ως εδώ», «δεν πάει άλλο»…

Αυτή ακριβώς είναι και η ουσία του τίτλου. Δεν αντέχουμε άλλο. Δεν πάει άλλο. Θέλουμε κάτι καλύτερο γι’ αυτή τη χώρα.

Δυστυχώς, πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι πηγαίνουμε το… καράβι κατευθείαν πάνω στα βράχια. Σαν να το οδηγούμε προς την καταστροφή.

Είναι η ακρίβεια το μεγαλύτερο πρόβλημα του Έλληνα σήμερα;

Το γεγονός ότι δυσκολευόμαστε πλέον να τα βγάλουμε πέρα οικονομικά είναι, αναμφίβολα, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας. Για μένα, όμως, υπάρχει κάτι εξίσου σοβαρό.

Έχει αλλάξει πολύ η ηθική μας απέναντι στη ζωή και στους ανθρώπους. Κάτι έχει αγριέψει μέσα μας. Και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου.

Βλέπω πως από τις αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε, από όσα μας μάθαιναν ακόμη και στο δημοτικό, μέχρι τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε σήμερα ο ένας στον άλλον, η ζωή έχει γίνει πολύ πιο σκληρή.

Σαν να μην αναγνωρίζει πια ο «σκληρός δίσκος» της ψυχής μας τις αξίες που κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητες.

Και όταν μιλάω για ηθική, δεν εννοώ να επιστρέψουμε στο «τι θα πει ο κόσμος» ή στο «αυτό επιτρέπεται κι εκείνο όχι». Εννοώ ότι θα έπρεπε να υπάρχει μέσα μας ένας φραγμός.

Να σκεφτόμαστε πως αυτό που θέλω εγώ ίσως κάνει κακό σε σένα και να λέμε «ώπα, ως εδώ». Αντί γι’ αυτό, πολλές φορές επικρατεί η λογική «ας πάθει κακό ο άλλος». Αυτό είναι που με ταράζει περισσότερο.

Πότε ήρθες πρώτη φορά σε επαφή με το θέατρο;

Κάθε Σάββατο, στις 9 το βράδυ, βλέπαμε οικογενειακώς στο σπίτι την ελληνική ταινία που έβαζε η ΕΡΤ. Οι γονείς μου έλεγαν: «Ελάτε, αρχίζει η ελληνική ταινία» κι αυτό για μένα ήταν μεγάλο γεγονός.

Λίγο αργότερα υπήρχε στη γειτονιά ένας θερινός κινηματογράφος που πρόβαλλε ταινίες της Φίνος Φιλμ. Παρότι τις είχα ήδη δει στην τηλεόραση, πήγαινα να τις ξαναδώ στη μεγάλη οθόνη.

Με μάγευε όλος αυτός ο κόσμος. Οι ηθοποιοί εκείνης της εποχής απέκτησαν μέσα μου ένα ξεχωριστό βάρος.

Βέβαια, τότε δεν είχα σκεφτεί ότι θα γίνω ηθοποιός. Ο πατέρας μου ήταν τορναδόρος, η μητέρα μου ασχολιόταν με το σπίτι. Δεν υπήρχε καμία σχέση με την τέχνη.

Παρ’ όλα αυτά, οι γονείς μου έτρεφαν μεγάλο σεβασμό για τους καλλιτέχνες.

Ποια ήταν η πρώτη παράσταση που θυμάσαι ότι σε σημάδεψε;

Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο ήταν σχεδόν… επεισοδιακή. Οι γονείς μου είχαν πάρει εισιτήρια από την Εργατική Εστία για να δουν τους «Τελευταίους» του Γκόρκι, με τον Μάνο Κατράκη και την Κατερίνα Χέλμη.

Όταν τους είδα να ετοιμάζονται, ρώτησα: «Εγώ δεν θα έρθω;» Η μητέρα μου απάντησε: «Δεν είναι παράσταση για παιδιά».

Μόλις το άκουσα, έγινε… χαμός. Έβαλα τα κλάματα, θύμωσα, επέμενα τόσο πολύ που τελικά αναγκάστηκαν να με πάρουν μαζί τους.

Θυμάμαι ακόμη τον Κατράκη πάνω στη σκηνή του θεάτρου Μπρόντγουεϊ. Για τα παιδικά μου μάτια το θέατρο έμοιαζε τεράστιο. Πρέπει να ήμουν 8 χρόνων.

Δεν καταλάβαινα σχεδόν τίποτα από το έργο. Κι όμως, τα φώτα, η μυρωδιά του θεάτρου, τα σκηνικά, οι ηθοποιοί… όλη αυτή η ατμόσφαιρα μου δημιούργησε ένα αίσθημα ευτυχίας.

Πιστεύω πως εκείνη ήταν η στιγμή που μπήκε ο πρώτος σπόρος.

Πότε κατάλαβες ότι αυτός ο σπόρος θα γινόταν επάγγελμα;

Στο σχολείο άρχισε σιγά σιγά να καλλιεργείται. Συμμετείχα στις γιορτές, απήγγελλα ποιήματα, έπαιζα στις παραστάσεις που ανεβάζαμε.

Ήμουν κακός μαθητής γενικά, αλλά στα καλλιτεχνικά και τα πολιτιστικά ήμουν πάντα από τους καλύτερους.

Στο λύκειο δημιουργήσαμε θεατρική ομάδα και ήμουν από τους πρωτεργάτες. Εκεί οι καθηγητές μου είδαν ότι υπήρχε μια φυσική κλίση και σχεδόν όλοι μού έλεγαν: «Αντώνη, πρέπει να γίνεις ηθοποιός».

Αυτοί ήταν που μου έβαλαν πραγματικά το μικρόβιο και με ώθησαν να δώσω εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου τελικά πέρασα.

Όταν βγήκες στη δουλειά, τα βρήκες δύσκολα;

Μου φαίνονταν δύσκολα, αλλά ταυτόχρονα είχα και την άγνοια κινδύνου της ηλικίας. Έκανα ό,τι μπορούσα, χωρίς να ξέρω πραγματικά πώς λειτουργεί ο χώρος.

Δεν υπήρχε κάποιος να μου πει: «Πήγαινε εκεί, άφησε ένα βιογραφικό, κάνε αυτή την κίνηση». Τα πράγματα ήρθαν σιγά σιγά.

Κάποια στιγμή έμαθα ότι ο Βολανάκης έκανε οντισιόν για την «Αντιγόνη» με τη Βουγιουκλάκη. Πήγα να δηλώσω συμμετοχή, αλλά όταν έμαθα ότι οι πρόβες συνέπιπταν με τις εξετάσεις της σχολής μου, ζήτησα πίσω την αίτηση και την έσκισα.

Χρόνια αργότερα συνάντησα τον Βολανάκη και μου είπε: «Α, είστε που σκίζετε αιτήσεις…» Μου έκανε τρομερή εντύπωση που το είχε μάθει και το θυμόταν κιόλας.

Πότε ήρθε η πρώτη μεγάλη ευκαιρία;

Λίγο αργότερα έγινε άλλη μια οντισιόν της Αλίκης, αυτή τη φορά για την «Ωραία μου κυρία». Πήγα κι εκεί.

Πολύ καιρό μετά έμαθα ότι η Ρούλα Πατεράκη δεν με ήθελε, ενώ η ίδια η Αλίκη με ήθελε στον θίασο.

Στην ίδια οντισιόν βρισκόταν και ο Κώστας Τσιάνος, ο οποίος με είχε δει στην «Όπερα της πεντάρας», στο θέατρο Αθήναιον, που είχε προηγηθεί.

Εκεί με είχε στείλει η Μίνα Χειμώνα, όταν είχε μάθει ότι αναζητούσαν νέους ηθοποιούς για τους μικρούς ρόλους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη βοήθειά της Μίνας.

Για την «Όπερα της πεντάρας» πέρασα από οντισιόν με τον Ζυλ Ντασσέν και για καλή μου τύχη είχα ήδη διδαχθεί όλα τα τραγούδια του έργου στη σχολή. Όταν του το είπα, με τσέκαρε ότι όντως τα ήξερα και με πήρε στην παράσταση.

Ο Τσιάνος, λοιπόν, που με είχε δει, με θυμήθηκε στην οντισιόν της Αλίκης και με πήρε στο Θεσσαλικό Θέατρο. Εκεί ανεβάσαμε τους «Φοιτητές» του Ξενόπουλου και την επόμενη χρονιά τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» του Μποστ.

Η παράσταση αυτή ακούστηκε πολύ. Όταν τη φέραμε στην Αθήνα, ήρθε σχεδόν όλος ο θεατρικός κόσμος να τη δει.

Κάπως έτσι άρχισε η διαδρομή μου. Δεν ξέρω αν ήταν εύκολη ή δύσκολη. Εκείνο που ξέρω είναι πως τα πράγματα ήρθαν με μια φυσική ροή.

Αυτή η ροή έφερε και την τηλεόραση;

Ναι, αλλά η αλήθεια είναι πως όλα αυτά τα χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά η τηλεόραση δεν έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της διαδρομής μου.

Έχω συμμετάσχει μόλις σε τρεις-τέσσερις σειρές. Νομίζω πως αυτό που έμεινε περισσότερο στον κόσμο ήταν οι «Εντιμότατοι κερατάδες» στον Alpha, μαζί με την Μπέττυ Μαγγίρα.

Για κάποιο λόγο, εκείνη η δουλειά αγαπήθηκε πολύ και συνεχίζει να τη θυμάται ο κόσμος.

Παρ’ όλα αυτά, δεν φοβήθηκες ποτέ να δοκιμαστείς και σε εντελώς διαφορετικούς ρόλους. Πέρυσι υποδύθηκες μια τρανς γυναίκα στην παράσταση «Είμαι η γυναίκα μου», που βασίζεται σε αληθινή ιστορία, και συγκίνησες το κοινό…

Ήταν μια παράσταση που αγάπησα πολύ. Στην επαρχία ο κόσμος την αγκάλιασε με μεγάλη θέρμη.

Στην Αθήνα, όμως, νομίζω πως δεν πρόλαβε να ανθίσει όσο της άξιζε, ίσως επειδή παιζόταν μόνο Δευτέρα και Τρίτη.

Παρ’ όλα αυτά, χάρηκα ιδιαίτερα, γιατί οι κριτικές που πήρα ήταν εξαιρετικές. Είναι μια δουλειά που σκέφτομαι πολύ σοβαρά να επαναλάβω κάποια στιγμή.

Για να σου πω την αλήθεια, εγώ δεν νιώθω κωμικός ηθοποιός. Σίγουρα, ύστερα από τόσα χρόνια, γνωρίζω καλά την κωμωδία, γιατί έχω ασχοληθεί πολύ μαζί της.

Όμως δεν θα ήθελα να με χαρακτηρίζουν ούτε «κωμικό» ούτε «δραματικό». Θα ήθελα απλώς να με θεωρούν ηθοποιό.

Βέβαια, ο περισσότερος κόσμος έχει συνδέσει το όνομά μου με το γέλιο. Ξέρεις, όμως, τι έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα; Ότι όσοι έρχονται να με δουν ξέρουν πως δεν θα τους κοροϊδέψω.

Θα τους δώσω την αλήθεια μου. Νιώθω πως οι άνθρωποι που με παρακολουθούν με έχουν καταχωρίσει μέσα τους ως έναν καλό ηθοποιό. Αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημό μου.

Θα σε δούμε σύντομα και στην τηλεόραση;

Πρώτα ο Θεός, ναι. Ετοιμαζόμαστε να αρχίσουμε γυρίσματα για τη νέα σειρά «Madre», με τη Μιμή Ντενίση.

Αν όλα πάνε καλά, θα αρχίσουμε στα τέλη Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου. Τα γυρίσματα δεν θα γίνουν μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, καθώς υπάρχουν αρκετές εξωτερικές σκηνές.

Πρόκειται για μια μεγάλη παραγωγή και χαίρομαι πολύ που θα συνεργαστώ ξανά με τη Μιμή Ντενίση. Είχαμε δουλέψει μαζί και στο θέατρο, στην παράσταση για τη ζωή του Καζαντζίδη.

Έκτοτε έχουμε κρατήσει μια ζεστή, ανθρώπινη σχέση.

Παράλληλα, τον χειμώνα που έρχεται ετοιμάζουμε το μιούζικαλ «Το μαγαζάκι του τρόμου», που θα ανέβει στο Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Ξεσάλωσε στη Νάξο η Μενεγάκη - Το ροζ φόρεμα και ο χορός σε πριβέ πάρτι

Μετά το αποκλειστικό ρεπορτάζ της «Espresso» για τη μίνι κρουαζιέρα της Ελένης Μενεγάκη στη Νάξο με τις κόρες της, η παρουσιάστρια έκλεψε τις εντυπώσεις…