Ηθοποιός, σκηνοθέτης, ενεργός στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά και επαγγελματίας στον ασφαλιστικό κλάδο, ο Μάνος Πετούσης έχει δημιουργήσει μια πολυσχιδή διαδρομή, παραμένοντας σταθερά κοντά στην τέχνη και στην κοινωνία.

Από τη ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΤΡΙΑΝΤΟΥ

Πίσω από τη δημόσια παρουσία του βρίσκεται ένας άνθρωπος δεμένος με την οικογένειά του, με ζωντανές αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια και βαθιά αγάπη για την υποκριτική, η οποία γεννήθηκε πολύ πριν κάνει τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα.

Σε μια εξομολογητική συνέντευξη, ο Μάνος Πετούσης μιλά για τους γονείς και τα αδέλφια του, την πορεία του στην υποκριτική και στη σκηνοθεσία, την παράλληλη εργασία του ως ασφαλιστής και την τηλεοπτική επιστροφή του μέσα από τον «Σασμό».

Αναφέρεται ακόμη στις κρίσεις πανικού που τον έκαναν να ζητήσει τη βοήθεια ειδικού, αλλά και στον πενταετή γολγοθά που βίωσε στο πλευρό της μητέρας του, η οποία έπασχε από άνοια.

Οι αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια

Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις που κρατάτε από τα παιδικά σας χρόνια;

Eίχα την τύχη να προλάβω τις αλάνες, το παιχνίδι έξω στις γειτονιές έως αργά το βράδυ. Βραδιές καθισμένοι σε πεζούλια με τους φίλους, να μιλάμε ή να παίζουμε με τις ώρες. Κρυφτό, κυνηγητό, μήλα και ένα σωρό ακόμα παιχνίδια, χωρίς να υπάρχει η ανασφάλεια που έχουν σήμερα οι γονείς. Και μόλις γυρίζαμε σπίτι, είχα την ευλογία να μεγαλώνω σε ένα σπίτι με αυλή και μια μεγάλη κληματαριά. Εκεί, μαζί με τα αδέρφια μου και τους γονείς μου, ειδικά τα καλοκαίρια, τρώγαμε όλοι μαζί μέσα στην απόλυτη δροσιά.

Πόσο καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι γονείς σας στη διαμόρφωση του χαρακτήρα σας;

Σίγουρα, οι γονείς μου ήταν οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μου. Είχα την τύχη να έχω δύο υπέροχους γονείς, που με τη φροντίδα και την αγάπη τους κατάφεραν να κάνουν και τους τρεις γιους τους -είμαστε τρία αγόρια- αυτό που είμαστε σήμερα. Μας έμαθαν τι σημαίνει δουλειά, τι σημαίνει να αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, να νοιάζεσαι και να σέβεσαι.

Η αγάπη για την υποκριτική

Πότε καταλάβατε ότι η υποκριτική ήταν αυτό που θέλατε να ακολουθήσετε;

Από μικρός θυμάμαι τον εαυτό μου να αγαπά βαθιά αυτό που λέγεται υποκριτική, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί. Μαγνητοφωνούσα τις ελληνικές ταινίες και μετά ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου τις άκουγα ξανά και ξανά, Το πρωί, φυσικά, δυσκολευόμουν να ξυπνήσω για το σχολείο. Γινόταν φασαρία στο σπίτι – και λογικό ήταν. Οι γονείς μου μού έκρυβαν το κασετόφωνο, αλλά εγώ πάντα το έβρισκα και κάθε βράδυ γινόταν το ίδιο.

Είναι εύκολο να ζει κανείς σήμερα από το επάγγελμα του ηθοποιού;

Οχι, γι’ αυτό παράλληλα έχω και μια σταθερή εργασία. Μαζί με τα αδέρφια μου διατηρούμε ένα ασφαλιστικό γραφείο στο Χαϊδάρι. Αυτό μου δίνει την πολυτέλεια να επιλέγω πότε και αν θα συμμετάσχω σε μια θεατρική παράσταση ή σε μια τηλεοπτική σειρά.

Υπάρχει κάποια δουλειά που ξεχωρίζετε περισσότερο στην πορεία σας;

Αγαπώ όλες τις δουλειές που έχω κάνει, καθεμία για διαφορετικό λόγο. Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσω μία, θα ήταν το «Γράμμα σε ένα παιδί», με τη Ζέτα Δούκα. Μέσα από αυτό το έργο άγγιξα ένα πολύ ευαίσθητο θέμα: την προσπάθεια μιας γυναίκας να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, παλεύοντας με δυσκολίες που προέρχονται από τον σύντροφό της, το οικογενειακό της περιβάλλον και την εργασία της. Ηταν δύσκολο για έναν άντρα να προσεγγίσει τόσο βαθιά αυτή την πραγματικότητα. Θεωρώ όμως, εκ του αποτελέσματος, πως τα κατάφερα.

Η επιστροφή μέσα από τον «Σασμό»

Ο «Σασμός» αποτέλεσε μια σημαντική επιστροφή για εσάς, έπειτα από 12 χρόνια;

Λόγω της ενασχόλησής μου με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, είχα βάλει την υποκριτική σε δεύτερη μοίρα. Ο «Σασμός» ήταν η αφορμή για να επιστρέψω. Κρατώ μόνο τις όμορφες αναμνήσεις απ’ όλους αυτούς τους υπέροχους συναδέλφους, με τους οποίους συναντηθήκαμε ξανά τηλεοπτικά. Με τους περισσότερους είχαμε ξαναβρεθεί στο «Νησί». Ηταν μεγάλη τύχη να βρεθούμε πάλι όλοι μαζί. Μιλούσαμε την ίδια «γλώσσα» κι αυτό έκανε τα γυρίσματα ακόμα πιο όμορφα και δημιουργικά.

Πώς βλέπετε τη νέα γενιά των ηθοποιών;

Η νέα γενιά βγάζει εξαιρετικούς ηθοποιούς. Σίγουρα, έχει περισσότερες ευκαιρίες, αφού υπάρχουν περισσότερες θεατρικές παραστάσεις και αρκετές τηλεοπτικές παραγωγές, που μπορούν να απορροφήσουν νέους ανθρώπους. Παρ’ όλα αυτά, η ανεργία στον χώρο μας εξακολουθεί να βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Στους νέους του χώρου εύχομαι μόνο γερό στομάχι, υπομονή και επιμονή. Αυτά είναι που θα τους βοηθήσουν να πετύχουν τους στόχους τους.

Εχετε νιώσει ποτέ ότι αδικηθήκατε επαγγελματικά;

Βέβαια, αρκετές φορές αισθάνθηκα ότι αδικήθηκα. Νομίζω όμως πως αυτό το έχουν νιώσει σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί. Και δεν συμβαίνει μόνο σε εμάς. Σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν αδικίες. Αλλωστε, τι σημαίνει πραγματικά αδικία στην υποκριτική; Είναι μια δουλειά βαθιά υποκειμενική. Μπορεί να αρέσεις σε κάποιον και σε κάποιον άλλο όχι. Μπορεί να κάνεις για έναν ρόλο ή να μην κάνεις. Γι’ αυτό χρειάζονται υπομονή και επιμονή.

Η ενασχόληση με την Τοπική Αυτοδιοίκηση

Τι άλλαξε στη ζωή σας μέσα από την ενασχόλησή σας με την Τοπική Αυτοδιοίκηση;

Το μόνο που άλλαξε κατά τη θητεία μου ως αντιδήμαρχος στο Χαϊδάρι ήταν ότι εκτόξευσε τη δημοφιλία μου. Ημουν ήδη γνωστός στην πόλη μου, οπότε μπορεί κανείς να φανταστεί πώς λειτούργησαν και οι δύο ιδιότητες μαζί. Είμαι ευτυχής που το έζησα και, δεν σας κρύβω, συνεχίζω να το ζω.

Οι κρίσεις πανικού και η βοήθεια ειδικού

Εχετε μιλήσει δημόσια για τις κρίσεις πανικού που βιώσατε. Πόσο δύσκολη ήταν εκείνη η περίοδος;

Στην αρχή πιστεύεις πως θα τα καταφέρεις μόνος σου. Δεν είναι όμως τόσο εύκολο όσο φαντάζεται κανείς. Η επίσκεψη σε ψυχολόγο ήταν ό,τι καλύτερο έχω κάνει για τον εαυτό μου. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάται ή να ντρέπεται κάποιος να ζητήσει βοήθεια από έναν ειδικό. Οσο αφήνεις τις κρίσεις χωρίς βοήθεια τόσο αυτές γίνονται πιο συχνές. Οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις πανικού ήταν εκείνες που με έκαναν να πάρω την απόφαση να απευθυνθώ σε ειδικό. Και δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή. Μόνο όποιος το έχει ζήσει μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει στο σώμα και στο μυαλό, όταν περνάς μια τέτοια κατάσταση. Πραγματικά, αισθάνεσαι πως έρχεται το τέλος.

Ο γολγοθάς με την άνοια της μητέρας του

Η ασθένεια της μητέρας σας ήταν μια πολύ δύσκολη δοκιμασία. Πώς τη βιώσατε;

Η άνοια της μητέρας μου ήταν μια δοκιμασία που κράτησε πέντε χρόνια. Δεν πονούσα για μένα. Πονούσα βλέποντας τη μητέρα μου να αλλάζει λίγο λίγο κάθε ημέρα. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι φροντιστής ενός ανθρώπου με άνοια, πόσο μάλλον όταν αυτός ο άνθρωπος είναι η μητέρα σου. Το πιο δύσκολο είναι όταν καθηλώνεται στο κρεβάτι. Είναι άδικο. Πολύ άδικο. Μέσα από αυτήν την εμπειρία είπα στον εαυτό μου πως δεν θα ήθελα ποτέ να το ζήσω. Η μοναξιά και η ανασφάλεια αυτών των ανθρώπων είναι τεράστιες. Μακάρι να βρεθεί σύντομα η θεραπεία. Είναι πολύς ο πόνος. Πολλά τα δάκρυα.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Παντρεύτηκε στη Βουλιαγμένη γνωστός ηθοποιός και δεν το πήρε κανείς χαμπάρι

Ο γνωστός ηθοποιός παντρεύτηκε τη σύντροφό του σε δημαρχείο Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης το απόγευμα της Πέμπτης. Η νύφη επέλεξε ένα ρομαντικό λευκό…