Το μωρό από τη «Μαρία της σιωπής» έγινε…53 ετών!

«Μια μεγάλη ευκαιρία, που δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω, ήταν η συμμετοχή μου στην ταινία «Απόδραση στην Αθήνα» με τον Ρότζερ Μουρ»

Από τον Στέργιο Σαμαρτζή

Πριν από 53 χρόνια ήταν μόλις λίγων μηνών όταν βρέθηκε στην αγκαλιά της αξέχαστης Αλίκης Βουγιουκλάκη, υποδυόμενος το κινηματογραφικό της μωρό στην ταινία «Η Μαρία της σιωπής». Ο Γιώργος Βουρβαχάκης, το παιδί που γνώρισε από κοντά τους θρύλους του ελληνικού σινεμά, επιστρέφει σήμερα στις αναμνήσεις μιας άλλης εποχής και αφηγείται στην «Espresso» άγνωστες ιστορίες από τα γυρίσματα που σημάδεψαν τη ζωή του.

Πώς βρέθηκες μόλις ενός έτους να συμμετέχεις στη θρυλική ταινία «Η Μαρία της σιωπής» δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη;

Προφανώς δεν έχω αναμνήσεις από εκείνη την ηλικία, όμως η μητέρα μου μού έχει διηγηθεί πώς βρέθηκα στην ταινία. Η παραγωγή αναζητούσε τότε ένα μωράκι για τον ρόλο και η γιαγιά μου, η οποία συμμετείχε ως κομπάρσος σε ταινίες της Ρένας Βλαχοπούλου, με πρότεινε σε έναν από τους ανθρώπους της παραγωγής. Η οικογένειά μου έδωσε κάποιες φωτογραφίες μου, τις είδαν οι υπεύθυνοι της ταινίας και τελικά εγκρίθηκα για τον ρόλο.

Τι σου έχει αφηγηθεί η μητέρα σου από εκείνη την εμπειρία στα γυρίσματα;

Μέσα από τις αφηγήσεις της μητέρας μου έχω μάθει αρκετές ιστορίες από εκείνη την εποχή. Μία από αυτές, μάλιστα, είχε πολύ γέλιο. Τη στιγμή που ο Σπύρος Καλογήρου προσπαθούσε να με αρπάξει από τα χέρια της Αλίκης, έκανα την ανάγκη μου στην αγκαλιά της. Εκείνη τη στιγμή, η Αλίκη έπαθε υστερία και άρχισε να φωνάζει «πάρτε το μωρό από εδώ!». Η μητέρα μου τότε ένιωσε πολύ άσχημα με τη συμπεριφορά της και τους είπε «θα πάρω τον γιο μου και θα φύγω». Τότε παρενέβη ο σκηνοθέτης και προσπάθησε να τις ηρεμήσει και τις δύο. Τότε, η Αλίκη ζήτησε συγγνώμη από τη μητέρα μου. Ηταν πολύ φορτισμένη ψυχολογικά, της είχε πει, λόγω του δύσκολου ρόλου της κωφάλαλης.

Είχες την ευκαιρία να συναντήσεις ξανά την Αλίκη Βουγιουκλάκη μετά την ταινία;

Υστερα από περίπου 10 χρόνια, πήγαμε στο θέατρο με τη μητέρα μου να τη δούμε. Οταν τελείωσε η παράσταση πήγαμε στα παρασκήνια. Μπήκε μέσα η μητέρα μου και της λέει: «Κυρία Βουγιουκλάκη, σας έχω μια έκπληξη. Αναγνωρίζετε αυτό το αγοράκι;» Εκείνη δεν με θυμόταν φυσικά έπειτα από τόσα χρόνια. Οταν της είπε η μητέρα μου ποιος είμαι, η Αλίκη έπαθε σοκ. Θυμάμαι, γονάτισε, έβαλε τα κλάματα κι άρχισε να με φιλάει. Δεν ήξερε καν πώς με έλεγαν, αλλά με θυμήθηκε. Μας είπε τότε ότι αναρωτιόταν για χρόνια τι μπορεί να απέγινα. Ετσι όπως ήταν γονατιστή, λέει στη μητέρα μου: «Δεν θυμάμαι αν σου είχα ζητήσει συγγνώμη τότε, αλλά σου ζητάω και τώρα».

Πώς εξελίχθηκε η σχέση σας με την Αλίκη Βουγιουκλάκη ύστερα από εκείνη τη συγκινητική επανασύνδεση;

Από εκεί και μετά κρατήσαμε επαφή και είχαμε πάει στο σπίτι της δυο τρεις φορές. Παρά τη λάμψη και τη δημοσιότητα που είχε, η Αλίκη ήταν ένας πολύ απλός και ευχάριστος άνθρωπος στην καθημερινότητά της. Φορούσε τα απλά ρούχα του σπιτιού της, μας έβαζε μουσική, μας κερνούσε παγωτά και ήταν ιδιαίτερα ζεστή μαζί μας. Κάποια στιγμή μάλιστα είχε στα σκαριά μια νέα ταινία και υπήρχε η σκέψη να συνεργαστούμε ξανά, όμως τελικά αυτό το σχέδιο δεν προχώρησε.

Είχες την ευκαιρία να συνεργαστείς με σπουδαίους ηθοποιούς και στην τελευταία παραγωγή της Φίνος Φιλμ. Τι κρατάς από εκείνη την εμπειρία;

Το 1977 συμμετείχα στην τελευταία παραγωγή της Φίνος Φιλμ, την ταινία «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται», όπου υποδυόμουν τον γιο του Νίκου Δαδινόπουλου και της Τόνιας Καζιάνη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως ο Δαδινόπουλος είχε έρθει ξημερώματα στο σπίτι μας για να γνωριστούμε. Από εκείνα τα γυρίσματα έχω κρατήσει και μια πολύ όμορφη ανάμνηση από τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, ο οποίος μου είχε κάνει δώρο ένα τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι.

Ακολούθησε η συμμετοχή σου στην «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη, μια ταινία που έγραψε ιστορία;

Η συμμετοχή μου στην «Ιφιγένεια» ήταν μια τεράστια εμπειρία για μένα, καθώς ήταν ο πρώτος μου μεγάλος ρόλος. Ημουν σε όλη την ταινία και, επειδή έπρεπε να λείπω από το σχολείο, ο Κακογιάννης είχε πάρει ειδική άδεια από το υπουργείο Παιδείας. Θυμάμαι, κάναμε τα γυρίσματα πίσω από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, με απίστευτη ζέστη. Οι στρατιώτες που φαίνονται στην ταινία ήταν πραγματικοί, και όλο το σκηνικό με έκανε να νιώθω σαν να είχα μεταφερθεί στην αρχαία Ελλάδα. Ο Κώστας Καζάκος υποδυόταν τον Αγαμέμνονα και, έτσι όπως τον είχαν ντύσει, φαινόταν άγριος και τον φοβόμουν. Πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα είχαμε πάει με τη μητέρα μου στο σπίτι του Καζάκου και της Τζένης Καρέζη. Θυμάμαι την Καρέζη να με κοιτάζει και να μένω αποσβολωμένος. Είχε ένα βλέμμα που πραγματικά σε μάγευε.

Πώς ήταν να συνεργάζεσαι, σε τόσο μικρή ηλικία, με έναν σκηνοθέτη όπως ο Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά και με θρύλους του ελληνικού κινηματογράφου;

Θυμάμαι, στα διαλείμματα, η Ειρήνη Κουμαριανού με έπαιρνε στην αγκαλιά της. Πολλές φορές κοιμόμουν πάνω της, μου έδινε γάλα και με φρόντιζε σαν να ήμουν δικό της παιδί. Από την άλλη, δεν μπορώ να ξεχάσω την ένταση του Μιχάλη Κακογιάννη. Ηταν ένας άνθρωπος με τεράστιο πάθος για τη δουλειά του. Θυμάμαι να γονατίζει μπροστά μου και να μου λέει «Γιωργάκη, άκουσέ με καλά», να με πιάνει από τους ώμους και να προσπαθεί να μου εξηγήσει τι ήθελε από εμένα. Εγώ τότε φοβήθηκα και έβαλα τα κλάματα. Η έντασή του ήταν τέτοια που, όπως θυμάμαι, επηρέαζε ακόμα και τον Κώστα Καζάκο.

Συμμετείχες και στην ταινία «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας». Πώς ήταν ο Θανάσης Βέγγος πίσω από τις κάμερες;

Ο Θανάσης Βέγγος ήταν ένας φοβερός άνθρωπος. Θυμάμαι πως μου είχε αγοράσει κι εκείνος ένα αυτοκινητάκι δώρο. Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο, όμως, είναι η καλοσύνη και η απλότητά του. Στα διαλείμματα των γυρισμάτων είχε φέρει φαγητά για όλους και μας έλεγε συνεχώς «φάτε, φάτε». Ηταν ένας άνθρωπος ζεστός και δοτικός.

Παρότι είχες ήδη σημαντικές συμμετοχές, υπήρξε κάποιος ρόλος που χάθηκε και σου έχει μείνει απωθημένο;

Μια μεγάλη ευκαιρία, που δεν κατάφερα τελικά να πραγματοποιήσω, ήταν η συμμετοχή μου στην ταινία «Απόδραση στην Αθήνα» με τον Ρότζερ Μουρ. Θα είχα μεγάλο ρόλο και τα γυρίσματα θα γίνονταν στην Αθήνα και τη Ρόδο. Το πρόβλημα ήταν πως θα έπρεπε να λείψω περίπου εννέα μήνες από το σχολείο, κάτι που ο πατέρας μου δεν ήθελε να συμβεί. Ημουν τότε μόλις 10 ετών και ήθελα πολύ να συμμετάσχω στην ταινία.

Υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή σου που μια τυχαία συνάντηση σε γύρισε πίσω, στα παιδικά σου χρόνια στον κινηματογράφο;

Οταν ήμουν 25 ετών, η ζωή με έφερε ξανά μπροστά σε έναν άνθρωπο από τη «Μαρία της σιωπής». Συναντήθηκα τυχαία στην πλατεία Βικτωρίας με τον Σπύρο Καλογήρου και αποφάσισα να τον πλησιάσω. Του είπα πως είμαι το βρέφος από την ταινία. Στην αρχή έμεινε έκπληκτος και δεν ήταν σίγουρος αν του έλεγα την αλήθεια. Οταν όμως του ανέφερα το περιστατικό με το μικρό ατύχημα που είχε συμβεί τότε στην αγκαλιά της Αλίκης Βουγιουκλάκη, κατάλαβε αμέσως ποιος ήμουν. Συγκινήθηκε, βούρκωσε, με αγκάλιασε.

Από το bodybuilding στους σεκιούριτι

Παρότι μπήκες από πολύ μικρός στον χώρο της υποκριτικής, τελικά επέλεξες έναν διαφορετικό δρόμο στη ζωή σου. Πώς πήρες αυτή την απόφαση;

Μεγαλώνοντας μπήκε στη ζωή μου το γυμναστήριο και αφιερώθηκα σε αυτό. Εκανα καθημερινά περίπου δυόμ και ασχολήθηκα με το bodybuilding, συμμετέχοντας μάλιστα και σε αγώνες το 1994. Επαγγελματικά, αρχικά εργάστηκα μαζί με τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν εργολάβος οικοδομών, ενώ τα τελευταία 20 χρόνια δραστηριοποιούμαι στον χώρο της ιδιωτικής ασφάλειας. Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, νιώθω πως ίσως θα έπρεπε να είχα ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Λιβάνης – Ανδρομάχη: Το σημείο που όλα άλλαξαν – Η ζήλια που ξέφυγε και η σιωπηλή ρήξη

Η έκρηξη ζήλιας και το άδοξο τέλος