Δύσκολες ώρες περνά η Τόνια Σωτηροπούλου, καθώς βιώνει πένθος για την απώλεια του πατέρα της.
Το απόγευμα της Κυριακής 18 Ιανουαρίου, η ηθοποιός τον αποχαιρέτησε δημόσια με μια ανάρτηση στο Instagram, όπου δημοσίευσε φωτογραφίες και μοιράστηκε αναμνήσεις από τη σχέση τους. Όπως σημείωσε, εκείνος ήθελε να τον θυμούνται πάντα με χιούμορ.
Η ίδια έγραψε για έναν άνθρωπο «γεμάτο ζωή και αγάπη», γενναιόδωρο και «έξω καρδιά», που αγαπούσε τη θάλασσα, τα λουλούδια και τους ανθρώπους γύρω του. Αναφέρθηκε επίσης στο πόσο δεμένος ήταν με τα παιδιά του και στη σχέση του με τη μητέρα της.
Θυμήθηκε ακόμη την αντίδρασή του όταν του ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, καθώς και τις συμβουλές που της έδωσε στη ζωή, ενώ αποκάλυψε πως πριν από χρόνια είχε φροντίσει να βγάλει πορτρέτο «για να μη μας βάλει σε κόπο αυτή τη δύσκολη στιγμή».
Συγκλονιστική είναι και η αναφορά της σε μια συνήθεια που, όπως λέει, κρατούσε πάντα: κάθε φορά που έφευγε από το σπίτι, έβγαινε στο μπαλκόνι για να τη χαιρετήσει. Όπως γράφει, συνέχισε να το κάνει «όσο μπορούσε ακόμα να σηκωθεί», ενώ αποκαλύπτει πως έφυγε από τη ζωή ανήμερα της ονομαστικής της γιορτής.
Στο τέλος της ανάρτησής της, η Τόνια Σωτηροπούλου τον ευχαρίστησε και τόνισε ότι θα τον «γιορτάζουν» και θα τον αγαπούν πάντα, κλείνοντας με ένα απόσπασμα ποίησης και τη φράση: «Να γιορτάζουμε τη ζωή και ν´ανταμώνουμε.»
Αναλυτικά η ανάρτηση για τον πατέρα της
Ο μπαμπάς μου ήταν πολύ ωραίος τύπος! Μου έλεγε πως όταν πεθάνει θα ήθελε οι άνθρωποι να τον θυμούνται για το χιούμορ του. Ηταν όντως πολύ αστείος και γεμάτος ζωή και αγάπη, ήταν γενναιόδωρος και έξω καρδιά, αγαπούσε τη θάλασσα, τους φίλους μου και τα λουλούδια.
Αγαπούσε τα αδέρφια μου κι εμένα, τον Κωστή σαν τρίτο γιο και λάτρευε τη μάνα μου.
Όταν του είπα πως θα γίνω ηθοποιός, μου απάντησε – « ευτυχώς κορίτσι μου, νόμιζα πως θα μου πεις κάτι βαρετό, όπως γιατρός ή δικηγόρος». Με έμαθε να πέφτω 7 φορές και να σηκώνομαι 8. Μου έπαιρνε πάντα λουλούδια στη γιορτή της γυναίκας , όπως άλλωστε και στη μητέρα μου. Πριν 15 χρόνια είχε πάει σε φωτογράφο να βγάλει το πορτρέτο που θα χρησιμοποιούσαμε για τον τάφο του σε περίπτωση που πεθάνει γιατί τότε ήταν ακόμα ωραίος, όπως έλεγε αλλά και για να μη μας βάλει σε κόπο αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έβγαινε στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, κάθε φορά που έφευγα για να με χαιρετήσει. Κάθε φορά. Όλα τα χρόνια. Τους τελευταίους μήνες το έκανε όσο μπορούσε ακόμα να σηκωθεί. Έφυγε την ημέρα της γιορτής μου. Η ζωή είναι για να τη ζούμε, η ζωή είναι για τους ζωντανούς, η ζωή είναι για να τη γιορτάζουμε μου έλεγε! Αν ο πατέρας μου ήταν σκηνή από ταινία θα ήταν η σκηνή του χορού στο Another round. Μπαμπά σ´ευχαριστούμε που είσαι ο μπαμπάς μας. Θα σε γιορτάζουμε και θα σε αγαπάμε πάντα, κάθε φορά που θα κοιτάζω το μπαλκόνι μας θα είσαι εκεί, να χαιρετάς, να μου στέλνεις την ευχήσου και θα ανταμώνουμε. Σε κάθε λουλούδι που αγγίζω θα ανθίζεις, θα είσαι εκεί σε κάθε λέξη που με κάνει να γελάω μέχρι δακρύων.
Κοιτάζοντας ένα οπάλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα· θα ’ναι είκοσι χρόνια πριν….
Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια·
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.
Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.
Να γιορτάζουμε τη ζωή και ν´ανταμώνουμε.