Είχε μείνει άστεγος για ενάμιση χρόνο, τρώγοντας καθημερινά από τα συσσίτια των δήμων και των τοπικών εκκλησιών.
- Από τον Νίκο Νικόλιζα
Η ζωή του ήταν αφόρητη, ενώ έφτασε ακόμη και στο σημείο να κάνει σκέψεις αυτοκτονίας. Με έναν αδερφό διανοητικά ανάπηρο, που έπρεπε να φροντίζει περισσότερο και από τον εαυτό του, καθώς ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να αντεπεξέλθει ακόμα στις καθημερινές του ανάγκες.
Ωστόσο, από τον πάτο της επιβίωσης, την οικονομική ανέχεια και την πιο δεινή θέση που θα μπορούσε να βρεθεί άνθρωπος, ο ηθοποιός Δημήτρης Κατσιμάνης, μορφή σε πολλές σύγχρονες ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, κατάφερε να ξεπεράσει σχεδόν όλα τα εμπόδια και πλέον να πρωταγωνιστεί σε διεθνείς ελληνικές συμπαραγωγές, με τη μία πρόταση να διαδέχεται την άλλη.
Πριν από λίγες ημέρες ο Δημήτρης Κατσιμάνης άρχισε γυρίσματα για την ταινία μεγάλου μήκους του Λεονάρντο Θίμο με τίτλο «Υπαστυνόμος Σήφης Καλπάκης ΙΙ: έγκλημα στο Halloween party», η οποία είναι συμπαραγωγή Ελλάδας, Αυστρίας, Αλβανίας, Βόρειας Μακεδονίας, Ιταλίας, Πολωνίας και Αγγλίας. Πριν από τέσσερα χρόνια, το 2022, και ενώ ο ηθοποιός βρισκόταν στο σημείο μηδέν, καθώς η αδερφή του με έξωση του ζητούσε να βγει από το πατρικό του σπίτι μαζί με τον άρρωστο αδερφό τους, ένα δημοσίευμα της «Espresso» που εξιστορούσε το προσωπικό δράμα του ηθοποιού ήταν εκείνο που τον έκανε, όπως λέει ο ίδιος, να «σηκώσει κεφάλι», να δει πως δεν είναι μόνος στη ζωή. Πως υπάρχει ελπίδα! Το δικαστήριο μάλιστα τον δικαίωσε σε πρώτο βαθμό και μέχρι το 2028, οπότε εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό η υπόθεσή του, ο ίδιος μπορεί να ζήσει μαζί με τον άρρωστο αδερφό του στο μικρό σπίτι που του άφησαν οι γονείς του, στην Αργυρούπολη.
«Είμαι πεπεισμένος πλέον ότι δεν είμαι μόνος μου και ότι υπάρχει πάντα ελπίδα ότι στο τέλος κάθε ιστορίας έρχεται το καλό τέλος» λέει συγκινημένος ο ηθοποιός, τον οποίο συναντήσαμε σε ένα από τα γυρίσματα της διεθνούς συμπαραγωγής του σκηνοθέτη Λεονάρντο Θίμο.
Ο ίδιος αναφέρει πως ό,τι συνέβη και σήμερα είναι ζωντανός, συνέβη χάρη στο δημοσίευμα της «Espresso»: «Αν δεν ήσασταν εσείς, να αναδείξετε το πρόβλημά μου και να φερθείτε τόσο ανθρώπινα, εγώ δεν θα είχα πάρει τη δύναμη που πήρα και ίσως να μην ήμουν ζωντανός. Δεν σας κρύβω πως έκανα πολλές φορές άσχημες σκέψεις για να τελειώσω τη ζωή μου. Χρειάζεται όμως πολλή δύναμη και δεν είναι χριστιανικό αυτό. Εσείς με το δημοσιέυμά σας μου δείξατε πως δεν ήμουν μόνος σε αυτή τη ζωή. Πήρα τόση δύναμη, που ανασύρθηκα από τα συντρίμμια μου, σηκώθηκα και είπα πως η ζωή είναι ωραία, για να τη χαραμίσω μέσα σε δευτερόλεπτα». Πριν από περίπου έναν χρόνο μάλιστα, ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή του και τίτλο «SOS» βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες κάνοντας πολλούς να συγκινηθούν, καθώς μέσα εκεί εξιστορεί τόσο την καλλιτεχνική του πορεία όσο και τη δραματική ιστορία που έζησε ως άστεγος.
«Δεν μπορώ να κρύψω, ούτε και το θέλω, ότι έζησα την οικονομική ανέχεια σε μεγάλο βαθμό. Επαιρνα φαγητό από τα συσσίτια των δήμων και της Εκκλησίας για να μπορέσω να επιβιώσω με τον αδερφούλη μου. Και σήμερα παίρνω, όταν χρειαστεί, από την εκκλησίτσα που έχω κοντά στο σπίτι μου. Οταν μάλιστα έμεινα άστεγος η Αννα η Φόνσου με έστειλε στο ξενοδοχείο “Στάδιον”, που το είχε ο Δημήτρης Θεοφίλου. Εκεί φιλοξενούσε και τον Κώστα Χατζηχρήστο, που και εκείνος ήταν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Δεν θα ξεχάσω πόσες φορές, όταν με έβλεπε στη μεγάλη αίθουσα να κάθομαι, μου φώναζε “έλα, Δημήτρη, φάε”.
Και μου έδινε το δικό του πιάτο. Ηταν από εκείνες τις στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ» λέει, ενώ τον ρωτάμε ποιος από τους ηθοποιούς ήταν δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια: «Ο Σπύρος Μπιμπίλας, και θα το λέω μέχρι να πεθάνω. Στην αρχή του δράματός μου με υποστήριξαν και ο Φιλιππίδης και πολλοί συνάδελφοι. Δεν έχω παράπονο. Τους ευχαριστώ όλους. Και θα λέω πάντα ότι έπειτα από το μαρτύριο του Γολγοθά έρχεται η Ανάσταση. Εγώ θέλω να στείλω το μήνυμα σε όλους που βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση: να μη σκύψουν ποτέ το κεφάλι, γιατί η ζωή έχει πολλά σκαμπανεβάσματα. Ομως και πολλές ελπίδες. Και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία».
Του έκανε έξωση η ίδια του η αδελφή
Ολα άρχισαν πριν από περίπου δύο δεκαετίες, όταν ο πατέρας του ηθοποιού άφησε μοναδικό κληρονόμο εκείνον στο πατρικό τους σπίτι. Τότε, η αδερφή του είχε κάνει πρώτη φορά έξωση στον ηθοποιό, ο οποίος κοιμόταν στα παγκάκια, με αποτέλεσμα όλα τα φώτα από τα ΜΜΕ της εποχής να πέσουν πάνω του. Το 2022 η «Espresso» με δύο πρωτοσέλιδα αφιερώματα άλλη μια φορά έριξε τα φώτα της δημοσιότητας στο προσωπικό δράμα του ηθοποιού, με τον ίδιο να συγκλονίζει σε όσα έλεγε τότε. «Η υπόθεσή μου με την αδερφή μου είναι 22 ολόκληρα χρόνια. Δυστυχώς, είναι θλιβερό αυτό που θα πω, αλλά η ίδια μου η αδερφή ξεκίνησε αυτή τη θλιβερή ιστορία, να με τρέχει στα δικαστήρια για το πατρικό μου σπίτι, το οποίο κατέχω με γονική παροχή από τον πατέρα μου» έλεγε τότε με πόνο ψυχής ο ηθοποιός στην «Espresso». «Πρόκειται για ένα ισόγειο σπιτάκι, μονοκατοικία, το οποίο έχει χτιστεί προ του ’65 από τους γονείς μου. Δυστυχώς όμως, την αδερφή μου δεν την ενδιαφέρει τι θα κάνουμε εγώ και ο ανάπηρος αδερφός μας, τον οποίο συντηρώ εγώ και έχει νοητική υστέρηση και σχιζοφρένεια.
Ζω ένα δράμα, αλλά δεν ξέρω πού να τα πω» είχε αναφέρει τότε ο ηθοποιός κλαίγοντας. «Πρότεινα στην αδερφή μας να μας αφήσει να μείνουμε όσο ζούμε σε αυτό το σπίτι και μετά ας το πάρει για τα παιδιά της. Τα ίδια είπε και ο πρόεδρος του ΣΕΗ Σπύρος Μπιμπίλας, που ήρθε και κατέθεσε ως μάρτυρας στην υπόθεση. Είναι θλιβερή αυτή η ιστορία για εμένα και τον αδερφό μου. Ξέρετε τι είναι να πηγαίνω κάθε εβδομάδα στα δικαστήρια εδώ και 22 ολόκληρα χρόνια από την ίδια μου την αδερφή; Πηγαίνω από το Ειρηνοδικείο μέχρι τον Αρειο Πάγο για αυτό το σπιτάκι. ∆εν έχω τίποτα άλλο πέραν αυτού. Ο ανάπηρος αδερφός μας πού και πώς θα ζήσει;
Ξέρετε τι είναι να έρχεται η Αστυνομία και να με βγάζει έξω από το ίδιο μου το σπίτι; Πριν από λίγες ημέρες ήρθαν σχεδόν 15 αστυνομικοί για να με βγάλουν και πάλι έξω από το σπίτι. Ο ανάπηρος αδερφός μου στάθηκε μπροστά στην πόρτα για να μη μας βγάλουν έξω.
Και πήραμε αναβολή πάλι για τον Σεπτέμβριο» έλεγε τον Αύγουστο του ’22 στην «Espresso» ο αντιστάρ ηθοποιός, ο οποίος απέφευγε τις κοσμικότητες και προτιμούσε πάντα να «μιλάει» με τη δουλειά του. «Υπάρχει μια ελληνική ταινία με τον Κώστα Καζάκο, που έχει τίτλο “Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα”. Αυτό εγώ το βιώνω εδώ και 22 χρόνια, μη γνωρίζοντας αν την επόμενη ημέρα θα ζω σε αυτό το σπίτι ή σε κάποιο παγκάκι ως επαίτης» είχε καταλήξει στα λεγόμενά του, λυγίζοντας από το δράμα που βίωνε.