Tα παιχνίδια πίσω από τον περίεργο τύπο, ονόματι Γουάτσα, της Eurobank
Πέντε κρίκοι ένα τάλιρο
Έχω πεθάνει στα γέλια με τους Μυτιληναίους International ή τέλος πάντων με τη METLEN με τ’ όνομα, αν και τα πράγματα δεν είναι για γέλια, για κλάματα είναι. Ενώ συνεχίζει να χτυπιέται σαν χταπόδι από το σορτάρισμα η μετοχή στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου, τι ήθελαν να πάνε εκεί;, οι Μυτιληναίοι νομίζουν πως το παλεύουν με το να κάνουν επικοινωνία σε διάφορα εγχώρια οικονομικά σάιτ, ξέρετε, το γνωστό λούνα παρκ «πέντε κρίκοι ένα τάλιρο» του διαδικτύου.
Όσο όμως και να γράφεται εν Ελλάδι ότι έγινε συμφωνία της METLEN με τη Shell για LNG και ότι οι Μυτιληναίοι είναι στην τελική ευθεία, μαζί με κάτι Άραβες, για εξαγορά μονάδας αλουμινίου στη Δουνκέρκη, αυτά είναι ψιλή βροχή στο Λονδίνο. Τι ψιλή βροχή; Η άνοιξη στην Ευρώπη ήρθε πρόωρα αυτή τη βδομάδα και ουδέν κρυπτόν υπό το φως του ηλίου, που στον Βορρά καίει περισσότερο.
Ούτε θα σωθεί η κατάσταση με το να διακινούνται προβλέψεις των γνωστών εκτιμητικών οίκων, S&P και δεν συμμαζεύεται, ότι τα μεγέθη της METLEN θα πάνε καλύτερα. Μπορεί να κουνήθηκε λίγο η μετοχή, όμως παραμένει κολλημένη στα τριαντάρια και δεν ξεκολλάει. Η πικρή συνέχεια επί της οθόνης, ή μάλλον του ταμπλό, την άλλη εβδομάδα.
Ο μέγας χορηγός
Ακούω ψιθύρους ότι το πάνε για αύξηση κεφαλαίου στη ΔΕΗ. Αυτό σημαίνει ότι θα φουσκώσει ακόμη περισσότερο το ταμείο της επιχείρησης για διαφήμιση σε σάιτ με πέτσινες επισκεψιμότητες και για να μοιράζει από δω κι από κει λεφτά ο Γεώργιος Στάσσης, που αναδεικνύεται σε μέγα χορηγό της νέας πολιτικοεπιχειρηματικής κάστας. Έχω πάρει μολύβι και χαρτί και κρατάω σκορ, τι πάει σε ποιον…
Τοκογλυφία στα ΑΤΜ
Στην πολιτική ό,τι είναι να συμβεί συνήθως συμβαίνει νωρίτερα. Μην εκπλαγείτε λοιπόν αν οι εκλογές έρθουν τον Οκτώβριο, κανένα εικοσαήμερο, άντε τρεις βδομάδες μετά τη ΔΕΘ. Εκεί η κυβέρνηση δεν θα έχει απλώς αέρα ενάμισι δισ. και βάλε να ρίξει στην οικονομία, μειώνοντας φόρους. Θα έχει την αυτοπεποίθηση να παρουσιάσει πρόγραμμα τετραετίας. Το μήνυμα θα είναι απλό: «Εδώ είμαστε, εδώ θα μείνουμε, κανείς άλλος δεν ξέρει να χειριστεί τη χώρα όπως εμείς».
Αντιλαμβάνομαι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρότι από ιδιοσυγκρασία τού ταιριάζει περισσότερο η ολοκλήρωση της θητείας, αρχίζει και σκέπτεται τον Οκτώβριο, καθώς διακρίνει την πολιτική λογική τού να έρθουν μπροστά οι εκλογές. Αρχίζει επίσης να κοιτάει το ζήτημα της προεκλογικής καμπάνιας.
Μιλώντας για τη ΔΕΘ, η κυβέρνηση θα πάει τον Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη με ένα πρόσθετο σημαντικό ατού. Είναι ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, ο άνθρωπος-ασανσέρ. Το λέω γιατί η δημοφιλία του στο εσωτερικό διαρκώς ανεβαίνει, όπως ανεβαίνει και το πρεστίζ του στην Ευρώπη, αφού το ξεκίνημα στην Προεδρία του Eurogroup ήταν άνετο και δυνατό.
Με απλά λόγια, ο Πιερρακάκης είναι ένας πολιτικός από το μέλλον, το μέλλον που θέλουμε για τη χώρα. Επί του παρόντος, πολύ καλά κάνει που ξυλοφορτώνει τις τράπεζες για το αίσχος των προμηθειών όπου βρουν, με αποτέλεσμα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα να είναι τοκογλυφία στα ΑΤΜ.
Αντίστοιχος νταλκάς και με τον εξίσου τοκογλυφικό υπολογισμό των τόκων που έφερε φέσι 1,5 δισ. από τον Άρειο Πάγο. Ήταν που ήταν αέρας τα περί κερδοφορίας των ελληνικών τραπεζών, τώρα θα πάρει τράπεζες και τραπεζίτες μαζί ο αέρας.
Ινδοκαναδικές λοβιτούρες
Η τοκογλυφική νοοτροπία των τραπεζών δεν είναι άσχετη με την έλευση ενός Πρεμ Γουάτσα στη Eurobank. Έχω μαζέψει υλικό από ΗΠΑ και Καναδά, και θα ασχοληθώ για πολλά Σάββατα με τον Ινδοκαναδό αυτόν κύριο.
Έχω να σας πω διάφορα, και βέβαια με στοιχεία, για το πούλα, αγόρασε, πούλα μεταξύ Eurobank και ασφαλιστικής Eurolife, που έχει αφήσει καμία οκτακοσάρα εκατομμύρια στην τσέπη του Γουάτσα. Αλλά και τους μπελάδες Γουάτσα με τις ελεγκτικές Αρχές στην Αμερική, που είχαν υποψίες για λοβιτούρες στον τρόπο με τον οποίο χρηματοδοτούσε τις επενδύσεις του.
Στο μεταξύ, θα επισημάνω ότι πολλά ακούγονται και για τον άνθρωπο του Ινδοκαναδού στην Ελλάδα, Γεώργιο Χρυσικό, που του αρέσει να λέει στον καθρέφτη του πως είναι ο ισχυρός άνδρας της Grivalia. Μια ωραιοπάθεια, ας μην πω «ψώνισμα», που ήταν και η αιτία του μαλλιοτραβήγματος, αν και ο Χρυσικός μούσια έχει, με τη CEO Ναταλία Στραφτή.
Αυτό που κάνει τη διαφορά
Αν το 2026 είναι προεκλογική χρονιά, τότε κάθε κόμμα θα πρέπει να μετρήσει εγκαίρως τις δυνάμεις του. Όχι μόνο σε ποσοστά αλλά και σε πρόσωπα. Εκεί νομίζω ότι η Ν.Δ. υπερτερεί, και το λέω χωρίς να μπω σε κουβέντα υποτίμησης των άλλων.
Η «γαλάζια» παράταξη έχει βάθος και πλάτος στελεχών, δηλαδή πατάει καλά στη βάση. Να δώσω ένα απλό παράδειγμα: ο βουλευτής Φθιώτιδας της Ν.Δ. Γιάννης Οικονόμου. Δεν είναι μόνο γιατί είχε σημαντικά περάσματα από την κυβέρνηση και μάλιστα σε δύσκολες στιγμές, αλλά και γιατί, όταν μιλάει, ξέρει να τοποθετηθεί πολιτικά και να ακουστεί όπως πρέπει.
Όταν, ας πούμε, μίλησε για την ανάγκη σταθερότητας που έχει η Ελλάδα, εις ώτα μη ακουόντων στην αντιπολίτευση, ο Οικονόμου έπιασε τον σφυγμό της κοινωνίας. Είναι ακριβώς αυτό που κάνει τη διαφορά στην πολιτική, και που γράφει, βεβαίως, στην κάλπη.
Δίνει μόνο λύσεις
Μένοντας σε αυτή τη λογική το λέω απλά: Σπανάκης στο Εργασίας, Σπανάκης στο Εσωτερικών, Σπανάκης στον Νότιο Τομέα. Μιλάω για τον Βασίλη Σπανάκη, που τον έχουν στο μυαλό τους οι ψηφοφόροι της Ν.Δ., αλλά και ο πρωθυπουργός που τον αντιλαμβάνεται ως βουλευτή και στέλεχος της Ν.Δ. που δεν δημιουργεί ποτέ προβλήματα, αλλά δίνει μόνο λύσεις. Δηλαδή το είδος του ανθρώπου στον οποίο να μπορεί κανείς να βασιστεί στην πολιτική.