Η Wednesday, η κόρη της οικογένειας Ανταμς, δεν είναι πια κοριτσάκι. Μεγάλωσε και ερωτεύτηκε ένα φυσιολογικό αγόρι. Τα δυο παιδιά αποφασίζουν να κανονίσουν κρυφά ένα δείπνο στο σπίτι της οικογένειας Ανταμς, ώστε να γνωριστούν οι γονείς τους. Φυσικά, τίποτα δεν πάει όπως θα ήθελαν και τίποτα δεν θα είναι φυσιολογικό!
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Ολα αυτά συμβαίνουν στη θεατρική «Οικογένεια Ανταμς», στο θέατρο «Βέμπο», με την «Espresso» να παρακολουθεί την παράσταση σε σκηνοθεσία Θέμιδος Μαρσέλλου, με τους Νίκο Μουτσινά, Μαρία Σολωμού, Παρθένα Χοροζίδου, αλλά και τον Πάνο Σταθακόπουλο, τον οποίο περιμέναμε στο φουαγιέ για μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη που δεν έμεινε μόνο στα της παράστασης, καθώς μιλήσαμε μέχρι και για τους παππούδες του, που είναι ήρωες του 1821, ενώ μας αποκάλυψε ότι πριν γίνει ηθοποιός σπούδασε στην Ιερατική Σχολή της Τήνου για να γίνει ιερέας.
Η παράσταση είναι sold out και, όπως μάθαμε, θα συνεχιστεί και μετά το Πάσχα, ενώ παραδοσιακά οι θεατρικές σκηνές κλείνουν αυλαία την Κυριακή των Βαΐων!
Η παράσταση αυτή έχει αγαπηθεί από μικρούς και μεγάλους. Σας μιλάω για πιτσιρίκια. Η «Οικογένεια Ανταμς» δεν είναι μια μαύρη κωμωδία με σκοτεινούς ήρωες. Είναι ένας ύμνος στην αγάπη και στον έρωτα. Γιατί τελικά αυτή η οικογένεια, πέρα από τα μακάβρια αστεία της και τον παράξενο τρόπο που δείχνει την αγάπη της, είναι βαθιά αληθινή και αγαπημένη. Ο ήρωάς μου, ο Μάλκολμ, ο πατέρας του γαμπρού, θεωρεί ότι η φαμίλια του με τους Ανταμς είναι η μέρα με τη νύχτα, ότι δεν κολλάνε. Οτι ο γάμος του γιου του με τη Wednesday, μια παράξενη κοπέλα που κυκλοφορεί με ένα βέλος στο πάρκο της Νέας Υόρκης, είναι μέγα λάθος. Και όμως, ο γιος του είναι χαρούμενος με αυτή την αλλοπρόσαλλη κοπέλα. Γελάει μαζί της, γιορτάζει κάθε μέρα.
Για μένα οι παράξενοι δεν είναι τα μέλη των Ανταμς, αλλά εγώ και η γυναίκα μου, που πήραμε τη ζωή λάθος. Εγώ με χρέη και δάνεια έγινα ένα μίζερο ανθρωπάκι, που δεν κάνει έρωτα στη γυναίκα του και έχει «χαθεί» ουσιαστικά μαζί της. Η οικογένεια Ανταμς δεν κυνηγά τα χρήματα, όπως ο δυστυχής ήρωάς μου. Και αυτό ο γιος μου ο Λούκας βλέπει πώς ο κλέφτης χρόνος έχει κάνει τον πατέρα του να μαραζώσει και τη μάνα του να υποφέρει. Το κυνήγι της ύλης τον άλλαξε… Οι θεατές γελάνε με τη σκοτεινή κοσμοθεωρία της οικογένειας Ανταμς και τα περίεργα μαντζούνια τους, παρά με τα συμπεθέρια τους. Στο τέλος της παράστασης, κερδισμένοι βγαίνουν οι συμπέθεροι από τον γάμο των παιδιών, γιατί γίνονται ξανά παιδιά, κερδίζουν τη ζωή, φλερτάρουν. Τα ανίψια μου ήρθαν και είδαν την παράσταση -παιδιά του δημοτικού-, και όχι μόνο δεν φοβήθηκαν με το αραχνιασμένο σπίτι των Ανταμς αλλά έγιναν θαυμαστές τους.
Από που είναι η καταγωγή σας;
Από τον νομό Ηλείας, από ένα χωριό δίπλα στην Αμαλιάδα, τον Αγιο Δημήτριο, και συγκεκριμένα την Αρχαία Ηλιδα. Νιώθω μια υπερηφάνεια που κατάγομαι από την Αρχαία Ηλιδα, η οποία ήταν πόλη-κράτος και διοργανώτρια των Ολυμπιακών Αγώνων, πολύ κοντά στην Αρχαία Ολυμπία. Να σκεφτείτε ότι στην Αρχαία Ολυμπία πηγαίναμε εκδρομή μονοήμερη με το σχολείο. Οι γονείς μου ήταν αγρότες. Ο μπαμπάς μου ήταν από μια πολύτεκνη οικογένεια. Τον μπαμπά μου, τεσσάρων ημερών, τον υιοθέτησε ο θείος μου, όταν πέθανε ο πατέρας του. Υστερα από λίγο πέθανε και ο θείος μου. Δις ορφανός, λοιπόν. Για αυτό στον πατέρα μου είχα μεγάλη αδυναμία. Ξέρετε, η οικογένειά μου έχει ρίζες από τον Γεώργιο Σισίνη, τον οπλαρχηγό της Φιλικής Εταιρείας από τη Γαστούνη, αλλά και από τον Γιάνννη Χονδρογιάννη, τον ήρωα του 1821 από τα Καλάβρυτα. Για αυτό με τους ήρωες του 1821 και την Ελληνική Επανάσταση έχω μεγάλη ευαισθησία.
Από μικρός θέλατε να γίνετε ηθοποιός;
Από τότε που η δασκάλα του αδερφού μου μού έδωσε ένα ποίημα για την 25η Μαρτίου, επειδή έκλαιγα. Μάλιστα, το έμαθα απέξω με τη μία, αν και ήμουν νήπιο – δεν πήγαινα ούτε α’ δημοτικού. Ημουν μικρούλης όταν ανέβηκα σε σκαμνί για να πω το ποίημα. Το θυμάμαι ακόμα και το πόσο μου άρεσε που με χειροκροτούσαν, ενώ εγώ έλεγα συνέχεια «ευχαριστώ». Από μικρός περφόρμερ, δηλαδή! Η μητέρα μου, αν και είχε τελειώσει την δ’ δημοτικού, είχε γράψει ένα βιβλίο με ποιήματα, τα οποία διάβαζα στο σπίτι σαν να έπαιζα σε θέατρο. Μέχρι που στην στ’ δημοτικού έπαιξα τον Αθανάσιο Διάκο και είχα μεγάλη επιτυχία.
Αρα, το θέατρο ήταν μονόδρομος…
Ναι, αλλά ούτε να το ακούσει ο πατέρας μου, όταν του έλεγα για θεατρικές σπουδές! Θα σας αποκαλύψω κάτι που λέω για πρώτη φορά: αφού είχα λοιπόν αυτόν τον πόλεμο, ανακοινώνω στους γονείς μου, στην εφηβεία μου, ότι θα γίνω ιερέας και θα πάω στην Ιερατική Σχολή Τήνου. Από πείσμα. Ετσι και έγινε, και βρέθηκα στην Ιερατική Σχολή της Τήνου, από την οποία αποφοίτησα. Οι γονείς μου ήταν θρησκευόμενοι, εγώ εκκλησιαζόμουν συχνά, μου άρεσαν η βυζαντινή μουσική, οι ψαλμοί, αλλά και το τελετουργικό στις λειτουργίες. Θυμάμαι ότι είχαν κλείσει οι θέσεις για την Ιερατική Σχολή στην Πάτμο και, με τη βοήθεια του δεσπότη μας, βρέθηκα στην Τήνο. Από εκεί έφυγα 17 ετών. Μου άρεσε να διαβάζω το Ευαγγέλιο, το ψαλτήρι, υπήρχε έντονα το στοιχείο της μίμησης, της τέχνης του θεάτρου. Η Ιερατική Σχολή ήταν ένα οικοτροφείο μαζί με σχολείο.
Ημουν πολύ αγαπητός στους καθηγητές μου. Ο διευθυντής της σχολής έβλεπε, όμως, ότι βασανιζόμουν. Με πατρική αγάπη μού είχε πει ότι άλλος ήταν ο δρόμος μου, όταν έβλεπε με τι πάθος διάβαζα την αρχαία ελληνική γραμματεία, τους τραγικούς ποιητές. Τελειώνω τη σχολή, γνωρίζοντας ότι δεν μπορώ να γίνω ιερέας. Τότε παρεμβαίνει ο πατέρας μου και μου λέει «θα ζοριστούμε οικονομικά, αλλά θα γίνεις γιατρός στην Ιταλία». Ερχεται η ρήξη, φεύγω, έρχομαι στην Αθήνα και γράφομαι σε δραματική σχολή, με δασκάλους τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Πάνο Χατζηκουτσέλη. Δίνω εξετάσεις, περνάω και δουλεύω ως μικροπωλητής και μετά σε λογιστήριο για να έχω λεφτά για τη σχολή. Στη σχολή είδαν ότι ήμουν φιλότιμος και μου είπαν να εργαστώ ως υπεύθυνος κατασκευών στη Λυρική Σκηνή. Ημουν καλός, και έτσι πέρασα στο τμήμα σκηνογραφίας. Για αυτό θα συμβουλέψω τα νέα παιδιά, μέσα από τη συνέντευξή μας, ποτέ να μην παρατάνε τα όνειρά τους και να μην το βάζουν κάτω. Ο Θεός έχει για όλους μας.
Και η πρώτη σας δουλειά ως ηθοποιός;
Από τύχη. Πήγα σε οντισιόν στο Εθνικό Θέατρο, και η διευθύντρια Ντόρα Τσάτσου, με το που με είδε, μου λέει «παιδί μου, άργησες, έχασες την ακρόαση». Με είδε η γυναίκα ότι πήγα να σκάσω και μου λέει «βλέπω το πάθος σου. Μη μαραζώνεις, θα σε στείλω στον Ντίνο Δημόπουλο, που ανεβάζει τα “Δελφινάκια του Αμβρακικού” στο θέατρο ΡΕΞ. Αν του κάνεις, θα σε πάρει». Ετσι και έγινε. Με πήρε και «καπάκι» ανοίγει η τύχη μου και με ζητά ο Ποταμίτης για τη «Φάρμα των Ζώων» του Οργουελ. Μέχρι που με βλέπει η Αννα Συνοδινού, με παίρνει στο Εθνικό Θέατρο και παίζω στις «Εκκλησιάζουσες». Αυτό ήταν! Ετσι ξεκίνησε η πορεία μου στο Ελεύθερο Θέατρο, με τον Τσιάνο, τον Καρακατσάνη, τους Παπαθανασίου – Ρέππα με το «Χάρτινο Φεγγαράκι». Αγαπώ πολύ τον Μιχάλη και τον Θανάση. Με τους «Συμπέθερους από τα Τίρανα», τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση, έκανα μεγάλη επιτυχία. Βέβαια, μια από τις πιο μεγάλες θεατρικές επιτυχίες μου ήταν με τον «Αμλετ τον Β’», που πήγε τρία χρόνια, μαζί με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, αλλά και στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη», με το έργο «Διάλεξε τον θάνατό σου, αγάπη μου». Πέρυσι είχα τη χαρά να παίξω στον Ελληνικό Κόσμο, στην παράσταση «Βότκα Μολότοφ», που έκανε θραύση, και φέτος πάλι συνεργάζομαι με τον «Ελληνικό Κόσμο» στην επιθεώρηση «Ούτε μπρος ούτε πίσω». Μια επιθεώρηση των Ρέππα – Παπαθανασίου που παίζεται σε όλη την Ελλάδα και σπάει ταμεία.