Σε μια σπάνια και ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση προχώρησε η σπουδαία ηθοποιός Μπέττυ Αρβανίτη, μιλώντας στον Γιάννη Βλαχογιάννη και την κάμερα της εκπομπής «Πρωίαν σε Είδον».
Σε ένα μικρό διάλειμμα από τις θεατρικές της υποχρεώσεις, η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε για την καθημερινότητά της στο θέατρο, τη σχέση της με το κοινό αλλά και για την τρυφερότητα που νιώθει ως γιαγιά. Η ίδια αποκάλυψε ότι, έπειτα από τόσα χρόνια στη σκηνή, έχει δημιουργήσει μικρές ιεροτελεστίες πριν από κάθε παράσταση. «Εγώ τόσα χρόνια έχω κάποιους εθισμούς. Δηλαδή, έρχομαι στο θέατρο δύο ώρες πριν. Και όλη αυτή η ιστορία του καμαρινιού για μένα σημαίνει πολλά πράγματα. Σημαίνει μια συγκέντρωση, σημαίνει κάτι πολύ προσωπικό, πολύ χαλαρό, χαλαρωτικό, και ένα άδειασμα από όλα τα άλλα που υπάρχουν έξω από το θέατρο», εξηγεί.
Όπως περιγράφει, ο χρόνος που περνά στο καμαρίνι, με το μακιγιάζ που κάνει μόνη της και έναν καφέ στο χέρι, λειτουργεί σχεδόν σαν προσωπικός διαλογισμός.
«Πρέπει να πω ότι αυτό το διάστημα του καμαρινιού και του μακιγιάζ που το κάνω μόνη μου, που κάθομαι ώρες εκεί με τον καφέ, είναι για μένα, πώς να το πω, σαν γιόγκα λίγο. Μια συγκέντρωση και μια προσπάθεια χαλάρωσης και αφαίρεσης των άλλων πραγμάτων». Η Μπέττυ Αρβανίτη μίλησε ακόμη για τη βαθιά σχέση που έχει με τον θεατρικό χώρο όπου εμφανίζεται, τον οποίο θεωρεί σχεδόν σπίτι της. «Αυτός δε ο χώρος, έχει ένα προσόν: να μπαίνει το κοινό μέσα στην παράσταση, δηλαδή παίζουμε όλοι μαζί. Είναι μια αγκαλιά το θέατρο αυτό και ο κόσμος είναι τόσο κοντά που δημιουργείται μια σχέση οικειότητας, ιδιαίτερη. Αυτό το θέατρο είναι σπίτι μου. Είναι πραγματικά πολύ οικείος χώρος και αυτό το ένιωσα παίζοντας στο Εθνικό πέρσι, που δεν ήμουνα εδώ. Και βεβαίως ήμουνα πάρα πολύ ευτυχής που έπαιζα στο Εθνικό κι είχα όλη αυτή την δυνατότητα… Αλλά παρόλα αυτά, όταν ήρθα εδώ, αισθάνθηκα έτσι σα να γύρισα σπίτι μου».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο κοινό, τονίζοντας πόσο καθοριστικό είναι για την ύπαρξη ενός θεάτρου. «Εάν δεν υπήρχε αυτή η συμπαράσταση του κοινού, πιθανόν να μην υπήρχε αυτό το θέατρο. Οπότε νιώθω μια συγκίνηση, θα ‘λεγα, και αισθάνομαι ότι αυτό είναι ένα στήριγμα που με κάνει να μπορώ να πάω παραπέρα και να προχωράω και να προσπαθώ σ’ αυτό το χώρο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό το κοινό. Κάποτε είχα πει ότι το κάθε κοινό έχει την παράσταση που του αξίζει. Και είναι αλήθεια».
Παράλληλα, η ηθοποιός εξήγησε πως για εκείνη η τέχνη της υποκριτικής είναι μια συνεχής προσπάθεια υπέρβασης. «Πάντα υπάρχουν κάποια όρια, τα οποία είναι ακριβώς αυτή η πρόκληση του να τα ξεπεράσει κανείς. Γιατί, αν απλώς επαναλαμβάνει τον εαυτό του, δεν έχει νόημα. Και είναι βαρετό, τουλάχιστον για μένα πάρα πολύ. Δηλαδή, η επανάληψη του εαυτού μας δεν μου λέει τίποτα. Και ασφαλώς είναι στόχος να ξεπεραστούν τα όρια, είναι λίγο σαν τον αθλητισμό, που θέλεις να σπάσεις το ρεκόρ κάθε φορά».
Σε ερώτηση για το ενδεχόμενο να αποσυρθεί κάποια στιγμή από τη σκηνή, η απάντησή της ήταν ειλικρινής: «Δηλαδή, απ’ τη στιγμή που αισθάνομαι ότι μπορώ να λειτουργήσω, δηλαδή, δεν έχω πρόβλημα με τα λόγια, δεν έχω πρόβλημα με διάφορα τέτοια πράγματα πρακτικά και έχω ακόμα επιθυμία για κάτι, ναι, δεν καταλαβαίνω γιατί να σταματήσω κάτι που μ’ αρέσει. Αλλά από κει και πέρα, νομίζω ότι, αν αισθανθώ ότι δεν μπορώ να προσφέρω σ’ αυτό το χώρο, ασφαλώς και θα σταματήσω. Και το ‘χω σκεφτεί πολλές φορές ότι μπορεί να συμβεί αυτό. Και μάλιστα γρήγορα. Δεν ξέρω, θα δούμε. Θα δείξει».
Τέλος, μίλησε με συγκίνηση για τον εγγονό της, ο οποίος, όπως είπε, της δίνει τεράστια χαρά. «Ένα πράγμα που μου δίνει πάρα πολύ μεγάλη χαρά, με γεμίζει πάρα πολύ, είναι ο εγγονός μου. Πραγματικά θεωρώ μεγάλο δώρο να μπορώ να παρακολουθώ το πώς ανακαλύπτει τη ζωή, το πώς αισθάνεται απέναντι σε όλα αυτά. Πώς τα βιώνει, πώς τα ανακαλύπτει. Είναι συγκλονιστικό, πραγματικά συγκλονιστικό. Θα ‘θελα να λέει, σε κάποια χρόνια, “εγώ την αγαπούσα πολύ τη γιαγιά μου”. Εκείνο που έχω πει, και που λυπάμαι γι’ αυτό, είναι ότι δεν θα μάθω ποτέ τι θα γίνει άμα μεγαλώσει. Γιατί δεν θα υπάρχω μέχρι τότε».