Είναι εκείνος στην εμβληματική ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας» που από το χέρι του έφυγε από τη ζωή έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα τον «μαύρο» Σεπτέμβριο του 1821 ο Ιωάννης Καποδίστριας.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Ο Γιώργος Φλωράτος στον ρόλο του Γεώργιου Μαυρομιχάλη, του ανθρώπου που συνέδεσε το όνομά του με μία από τις μελανότερες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Το τετ α τετ της «Espresso» με τον κινηματογραφικό δολοφόνο του πρώτου κυβερνήτη του σύγχρονου ελληνικού κράτους, που έγινε με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου -δεν ήταν μόνο για την ταινία του Σμαραγδή-, αποτέλεσε τιμή για εμάς.
Ο λόγος; Ο ταλαντούχος ηθοποιός της νέας γενιάς, που φέτος τον βλέπουμε τηλεοπτικά στη σειρά εποχής «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι» του Alpha και θεατρικά στην παράσταση «Νίκος Ξυλούρης – Ο Αρχάγγελος της Κρήτης», επέλεξε την «Espresso» για την πρώτη του μεγάλη συνέντευξη!
Γιώργο, πώς έγινες ηθοποιός;
Αν και σπούδασα οικονομολόγος, η μοίρα μου ήταν να προχωρήσω στο θέατρο. Και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Η μητέρα μου από μικρό με πήγαινε πολύ συχνά θέατρο! Το λάτρευε κι έτσι το λάτρεψα κι εγώ με τη σειρά μου. Νομίζω ότι με τον κόσμο του θεάτρου είχα μια σύνδεση από μικρή ηλικία. Μου άρεσαν η σκηνή, τα καμαρίνια των ηθοποιών, τα σκηνικά, ήθελα να δω τι γίνεται στα παρασκήνια. Μάλλον ήταν ο φυσικός μου χώρος και δεν το ήξερα.
Οταν σπούδαζα στο Τμήμα Οργάνωσης Διοίκησης Επιχειρήσεων, πήγα και στη δραματική σχολή «Εμπρός», που είχε εξαιρετικούς δασκάλους, όπως την Κατερίνα Ευαγγελάτου αλλά και τον αξέχαστο Δημήτρη Ημελλο, που έφυγε τόσο νέος και τόσο γρήγορα από κοντά μας. Ηταν φωτεινός δάσκαλος, γεννημένος για δάσκαλος, τεράστιος ηθοποιός, μια σχολή από μόνος του! Σου άνοιγε το μυαλό όταν τον άκουγες, σου άλλαζε τον τρόπο σκέψης και είμαι πολύ τυχερός που ήμουν μαθητής του.
Πόσα χρόνια είσαι πλέον στον χώρο της υποκριτικής;
Δεκαπέντε χρόνια, με πολύ αγώνα, με το σπαθί μου, που λένε! Με παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο, μέχρι στο αρχαίο θέατρο της Εφέσου, με κλασικό ρεπερτόριο στην Ελεύθερη Σκηνή, μέχρι στη συνεργασία μου με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο στην παράσταση «Master class» με την υπέροχη Μαρία Ναυπλιώτου. Φέτος έχω τη χαρά να παίζω στην παράσταση «Νίκος Ξυλούρης – Ο Αρχάγγελος της Κρήτης» και ευχαριστώ τον σκηνοθέτη μου Νικορέστη Χανιωτάκη που μου έδωσε ουσιαστικά τρεις ρόλους στην παράσταση και έγινα μέλος αυτής της όμορφης ομάδας. Στην παράσταση παίζω και τον Κώστα Καζάκο, ο οποίος συνάντησε τον Νίκο Ξυλούρη, μαζί με την Τζένη Καρέζη βέβαια, κατά τη διάρκεια της παράστασης «Το μεγάλο μας τσίρκο», το οποίο παίχτηκε την περίοδο της χούντας. Επίσης στην παράσταση παίζω τον Ψαρογιάννη, τον αδελφό του Νίκου Ξυλούρη, που ήταν λαουτιέρης. Δύο πολύ αγαπημένα αδέρφια.
Ο Ξυλούρης είχε υπό την προστασία του τον Ψαρογιάννη, έναν σπουδαίο μουσικό και άνθρωπο, που έφυγε από τη ζωή την περίοδο της παράστασης. Σκεφτείτε λοιπόν πώς είναι να παίζω στη σκηνή αυτόν τον άνθρωπο και να έχει φύγει από τη ζωή την ίδια ημέρα! Επίσης στην παράσταση υποδύομαι και έναν ιερέα που παντρεύει την Ουρανία και τον Νίκο όταν κλέφτηκαν!
Πώς πήρες αυτούς τους τρεις ρόλους;
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ημουν στα γυρίσματα της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή για τον Ιωάννη Καποδίστρια και δη τη στιγμή του φονικού στο Ναύπλιο. Με παίρνει στο διάλειμμα των γυρισμάτων ο Νικορέστης Χανιωτάκης και μου λέει για την παράσταση! Χάρηκα πάρα πολύ, γιατί μπορεί ο πατέρας μου να είναι από την Κεφαλλονιά, αλλά η μητέρα μου κατάγεται από το Ρέθυμνο! Νιώθω Κρητικός και πηγαίνω συχνά στο χωριό του Ξυλούρη, τα Ανώγεια!
Τι σημαίνει για την οικογένειά σου ο Νίκος Ξυλούρης;
Τι να σου πω; Στο σπίτι της γιαγιάς μου, στο πατρικό σπίτι της μάνας μου στην Κρήτη, υπάρχει η φωτογραφία του Νίκου Ξυλούρη και η προτομή του Ελευθέριου Βενιζέλου. Σκέψου λοιπόν με τι εικόνες και ιστορίες μεγάλωσα… Ο Νίκος Ξυλούρης για την Κρήτη είναι μια ψυχή καθαρή, που σου δημιουργεί ανάταση ψυχής. Κάθε άνθρωπος με καθαρό πνεύμα έχει μια ηθική σύνδεση με τον Ξυλούρη.
Ο Ξυλούρης ήταν χαρούμενος με τα απλά πράγματα. Ζούσε για να κερνά τους φίλους του. Ηταν γενναιόδωρος. Δεν χρειαζόταν πολλά στη ζωή, ήθελε τα λεφτά για να κερνάει τους φίλους του. Είχε καλοσύνη, αθωότητα, καθαρότητα. Ηταν γεννημένος γι’ αυτήν την εποχή που έζησε. Ηταν άνθρωπος με ήθος, αγαπούσε τη φύση, τα παιδιά. Ο Ξυλούρης γέμιζε στάδια, είχε κυριεύσει με τη φωνή του τον κόσμο. Εφυγε τόσο γρήγορα από την ζωή, αλλά ήταν σαν είχε ζήσει δέκα ζωές!
Και πάμε στην ταινία «Καποδίστριας». Πώς έγινε η πρόταση από τον Γιάννη Σμαραγδή;
Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε «Γιώργο, έχω σκεφτεί έναν τραγικό ρόλο για σένα» και μου μιλά για τον δολοφόνο του Καποδίστρια, τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη. «Α, θα με μισήσει όλη η Ελλάδα» του λέω και εκείνος μού απαντά πως δεν θα με μισήσει κανείς. Αυτόν που θα μισήσουν θα είναι ο διχασμός, αυτή την κατάρα του έθνους μας.
Ο Καποδίστριας και η οικογένεια του Μαυρομιχάλη ήταν δύο διαφορετικοί κόσμοι, αν και οι δύο πολέμησαν με μεγάλη ανδρεία εναντίον των Οθωμανών, καθένας από το μετερίζι του. Αυτή είναι όμως η Ιστορία μας, έχει και μαύρες σελίδες. Πρέπει να συμφιλιωθούμε με αυτές και να κοιτάξουμε το μαζί και το μπροστά. Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή έχει αφήσει το ιστορικό της αποτύπωμα. Το μαρτυρούν και οι εκατοντάδες χιλιάδες θεατές που πήγαν να τη δουν στους κινηματογράφους!
Πώς προσέγγισες τον ρόλο του Γεώργιου Μαυρομιχάλη;
Από την ανθρώπινη πλευρά. Προσπάθησα να καταλάβω γιατί το έκανε! Μάλιστα η οικογένειά του πριν από τη δολοφονία είχε σχέσεις με τον Καποδίστρια. Ηταν μορφωμένος ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης, είχε συναναστραφεί τον Καποδίστρια. Ποιες ήταν οι ιστορικές συνθήκες που τον ώθησαν, ποια τα συμφέροντα της οικογένειάς του, ποιος ο τραγικός ρόλος αυτού του νεαρού άνδρα και αγωνιστή του 1821 είναι απορίας άξιον… Τη σκηνή της δολοφονίας δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Εγινε ακριβώς στο σημείο της δολοφονίας του, απέξω από την εκκλησία, και ένιωθα ότι ήθελα να φωνάξω από μέσα μου «όχι!».
Ο Γιάννης Σμαραγδής έκανε σπουδαία πράγματα, μεγάλα πράγματα με την ταινία. Τονίζει στους Ελληνες μέσα από την ταινία του να συμφιλιωθούν με το καλό, με το παρελθόν τους. Τα γυρίσματα ήταν δύσκολα! Δουλέψαμε πάνω στη σκηνή της δολοφονίας επί μέρες, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ηταν Ιούνιος του 2025. Για μένα, η οικογένεια Μαυρομιχάλη δεν ήθελε να χάσει τα οφίτσια της. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης είχε εξοργιστεί με τον Καποδίστρια. Αυτό το μένος το πέρασε στον γιο του, τον Γιώργο, που έψαχνε για εκδίκηση μετά τη φυλάκιση του πατέρα του. Ο Καποδίστριας τον περίμενε! Του είπε μάλιστα «κάνε ό,τι έχεις να κάνεις», ήθελε να τον απελευθερώσει.
Μου θυμίζει τον Χριστό με τον Ιούδα.
Ο Καποδίστριας ήταν ένας ένθεος άνθρωπος. Σκεφτείτε, όταν ο Καποδίστριας συνάντησε πρώτη φορά τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και ο νεαρός ήταν ντυμένος με πλουμιστά ρούχα -είχε πάει για να υποδεχτεί τον Κυβερνήτη στο λιμάνι-, εκείνος του είπε ότι θα προτιμούσε όλα αυτά τα λεφτά που ξόδεψε για να ντυθεί προκειμένου να τον προϋπαντήσει να τα είχε δώσει στον λαό, που ήταν σε ένδεια και πείνα. Ποιος κυβερνήτης σήμερα θα το έλεγε αυτό; Αυτή τη σχέση είχε ο Καποδίστριας με τον λαό, το κράτος, την εξουσία. Γι’ αυτό είχε και μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο.
Τι μας έδωσε η ταινία;
Το πιο σημαντικό. Να δούμε την ταινία και μετά να ψάξουμε να μάθουμε για τον Καποδίστρια. Δεν με νοιάζουν οι αρνητικές κριτικές και ο πόλεμος από το σύστημα. Και για μένα προσωπικά η αρνητική κριτική καλή είναι, γιατί με πηγαίνει παρακάτω. Οχι αυτή βέβαια που έχει χολή, η κακόβουλη. Δεν με ενδιαφέρουν αυτοί που τρολάρουν με αρνητισμό χωρίς να έχουν δει την ταινία. Δεν με αφορούν. Ο Γιάννης Σμαραγδής ήταν υπέροχος, όπως και ο Αντώνης Μυριαγκός ήταν εξαιρετικός ως Καποδίστριας.
Πώς ήρθε η τηλεόραση φέτος στα βήματά σου; Πώς εντάχθηκες στο καστ της σειράς εποχής «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι»;
Με οντισιόν. Σε μια σειρά που το κοινό τη βλέπει φανατικά υποδύομαι τον Κωνσταντίνο Βεργίτση, έναν σκηνοθέτη που φέρνει την ηθοποιό Ξένια στην Αθήνα και προσπαθεί να την καθιερώσει. Η Ευγενία Ξυγκόρου είναι πραγματικά υπέροχη στον ρόλο της Ξένιας, της κοπέλας που κυνηγάει τα όνειρά της στο θέατρο, προερχόμενη από την επαρχία. Ο σκηνοθέτης από τη μεριά του είναι ένας άνθρωπος με διακυμάνσεις. Αλλοτε άνθρωπος του φωτός και άλλοτε τον κυνηγούν οι δικοί του δαίμονες. Στον δρόμο, στο σούπερ μάρκετ οι τηλεθεατές της σειράς μού λένε κύριε σκηνοθέτα μας, να προσέχεις την Ξένια μας»! Τόσο πολύ αγαπάνε την Ξένια στη σειρά. Από τις τέσσερις αδερφές διαφέρει…
Είναι πολύ όμορφο το κομμάτι της αναγνωρισιμότητας, ουσιαστικά της αποδοχής της δουλειάς σου από το κοινό. Αυτή την αποδοχή του κοινού την είχα και στη σειρά «Διάφανη αγάπη». Τι κι αν είναι κακός ο ήρωας που υποδύομαι, τι κι αν είναι καλός, εγώ θα βάλω στοιχεία μου μέσα στον ρόλο. Είναι δύσκολη η δουλειά μας. Ξεκινάω γυρίσματα από τις 7 το πρωί και είναι πάντα 12ωρα. Μετά έρχεται καπάκι την ίδια μέρα το θέατρο. Πολλή δουλειά. Το να βιοποριστείς και να ζήσεις από το θέατρο έχει γίνει ακατόρθωτο. Τα καταφέρνω με πολύ τρέξιμο. Τρεις δουλειές μαζί. Οταν έκανα την ταινία «Καποδίστριας», κρατούσα και λογιστικά βιβλία, έπιασα ξανά και τις οικονομικές μου σπουδές, εργάστηκα σε λογιστήριο, αλλά τα κατάφερα αξιοπρεπώς σε όλα. Αγώνα θέλει.