Το κάρμα του Γιάννη Διακογιάννη με το Μουντιάλ – Οι εντυπώσεις του από την πρώτη τηλεοπτική επαφή του

Θα μπορούσε να αποτελεί την ερώτηση του ενός εκατομμυρίου. Ποια ήταν η πρώτη τηλεοπτική επαφή με το Μουντιάλ του Γιάννη Διακογιάννη; Τηλεοπτικά περιέγραψε τα ματς της πειραματικής τηλεόρασης το 1966. Όμως ο ίδιος πρέπει να ήταν από τους ελάχιστους Έλληνας, αν όχι ο μοναδικός, που είδε το πρώτο τηλεοπτικό Μουντιάλ και κατέγραψε δημοσιογραφικά τις εντυπώσεις του.

Γυρίζουμε πίσω στα 1954, το Παγκόσμιο Κύπελλο έγινε στην Ελβετία και για πρώτη φορά η τηλεόραση της χώρας μετέδωσε κάποιους αγώνες και μοίρασε το σήμα σε άλλες δέκα ευρωπαϊκές χώρες.

Διαβάστε ακόμη

MUNDIAL

Αλλάζει ριζικά μια από τις πιο αγαπημένες στιγμές ενός αγώνα

Το τελετουργικό με τους Εθνικούς Ύμνους των χωρών των αντιπάλων πριν από κάθε ματς στο Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί ξεχωριστή στιγμή. Εδώ έχουμε να κάνουμε…

Την εποχή εκείνη ο Γιάννης Διακογιάννης βρισκόταν στο Παρίσι για να σπουδάσει ιατρική, αλλά ήδη είχε… ξεφύγει από τον δρόμο και τον κέρδιζε η δημοσιογραφία. Ήταν 23 χρόνων, έστελνε ανταποκρίσεις στην «Αθλητική Ηχώ» και εργαζόταν ως δόκιμος στην «L’ Equipe» κα το περιοδικό «France Football».

Σχεδίαζε να ταξιδέψει στην Ελβετία, αλλά στην ανταπόκρισή του στις 10 Ιουλίου αναφέρει γιατί άλλαξε τα σχέδιά του:

Αντιγράφουμε τον πρόλογο της ανταπόκρισης διατηρώντας την ορθογραφία της εποχής:

«Όταν έφτασα στο Παρίσι, προερχόμενος από την Αθήνα, είχα βάλει μέσα στο μυαλό μου να πάω στην Ελβετία για να παρακολουθήσω τους αγώνας του 5ου Παγκοσμίου Κυπέλλου! Αλλά ενώ ήμουν αποφασισμένος για το εν λόγω ταξίδι, συνάντησα μία ημέρα στα αποδυτήρια του σταδίου «Παρκ ντε Πρενς» τον φίλον μου δεξιόν χαφ της Παρισινής ομάδος «Ρασίνγκ», Αλμπέρ Ντυμπέγκ. Του εξέθεσα το προβλεπόμενο ταξίδι και εκείνος τότε μου είπε:

– Δεν καταλαβαίνω γιατί θες να δώσης 40.000 φράγκα για να πας στην Ελβετία, αφού μπορής να έρθης κάθε μέρα στο σπίτι μου και να δούμε μαζί το παιχνίδι της ημέρας από την τηλεόρασι.
Η ιδέα ήταν εξαιρετική, σκέφθηκα κι έτσι, χάρις στον Ντυμπέγκ παρακολούθησα δέκα αγώνες του Κυπέλλου Ζυλ Ριμέ, χωρίς να ξοδέψω ούτε ένα φράγκο και ξαπλωμένος στην πολυθρόνα!
Πράγματι κάθε απόγευμα πήγαινα στο σπίτι του φίλου μου Ντυμπέργκ, όπου με τους λοιπούς συμπαίκτας του της Ρασίνγκ Σιζοσκί, Κουρτώ, Τορρίς, Κυρίλ και τον Βραζιλιάνο Αμάλφι παρηκολούθησα τις περιπέτειες του 5ου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ούτως είδα 10 εν λόγω αγώνας, τους κάτωθι:
– Γιουγκοσλαβία – Γαλλία (1-0)
– Αγγλία – Βέλγιον (4-4)
– Ουρουγουάη – Σκωτία (7-0)
– Ουγγαρία – Γερμανία (8-3)
– Ελβετία – Ιταλία (4-1)
– Ουρουγουάη – Αγγλία (4-2)
– Ουγγαρία – Βραζιλία (4-2)
– Γερμανία – Αυστρία (6-1)
– Αυστρία – Ουρουγουάη (3-1),
Και τον τελικόν Γερμανία – Ουγγαρία (3-2)
Έτσι είδα όλα τα καλύτερα παιχνίδια της ημέρας πλην της συναντήσεως Ουγγαρίας – Ουρουγουάης (4-2) στα ημιτελικά διότι η τηλεόρασις, ή μάλλον ο πομπός ήτο τοποθετημένος εις Βασιλείαν (Μπαλ). Δια τον λόγον αυτόν είδα συνεχώς από την 17ην Ιουνίου έως την 30η Ιουνίου όλα τα παιχνίδια που εγίνοντο εις την Βασιλείαν. Κι όπως γινόταν στη Μπαλ κάθε μέρα αγώνας τους παρηκολούθησα όλους.
Μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκα σχεδόν πλήρως από την τηλεόρασιν. Φυσικά δεν έβλεπα καθαρά, όπως εάν ήμουν στο γήπεδο, αλλά διέκρινα πάντοτε τους παίκτας τη βοηθεία άλλωστε του σχολιαστού. Μάλιστα ενθυμούμαι, ότι ο εν λόγω σχολιαστής υπέπεσεν εις ένα σφάλμα κατά τη συνάντησιν Γερμανίας – Αυστρίας (6-1), ότε ανήγγειλεν, ότι οι Γερμανοί έπαιξαν με άσπρη φανέλλα και οι Αυστριακοί με πράσινη. Εγώ όμως αμέσως αντελήφθην το σφάλμα διότι διέκρινα τους Χάναπι, Ότσβιρκ, Στόγιασπαλ και τους λοιπούς που φορούσαν λευκή! Σε λίγα λεπτά όμως ο ραδιοσχολιαστής εζήτησε συγνώμη δια το αρχικόν του σφάλμα, λέγοντας ότι η Γερμανία παίζει με πράσινη φανέλλα και ουχί η Αυστρία. Τέλος πάντων…»

Από την πρώτη του επαφή με την «μικρή οθόνη» εντόπισε και τα λάθη των σχολιαστών. Που να ήξερε ότι δώδεκα χρόνια αργότερα, έπειτα από τρεις διοργανώσεις, θα ήταν αυτός που περιέγραφε στην ελληνική τηλεόραση το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο (1966).

Κι επειδή στην Ελλάδα η τηλεόραση ήταν κάτι το άγνωστο καταλήγει στην ανταπόκρισή του:
«Ζήτω, λοιπόν η τηλεόρασις και σας διαβεβαιώ δεν το κάμω για ρεκλάμα….»

Ο τελικός του 1954 που είδε σε ασπρόμαυρη εικόνα ο Γιάννης Διακογιάννης, αλλά με τη βοήθεια της τεχνολογίας ΑΙ επιχρωματίστηκε.