Η καθηγήτρια της ψυχής της

Άφησε πίσω της τη ζωή και την επαγγελματική της πορεία στη Θεσσαλονίκη, εγκατέλειψε τον ιδιωτικό τομέα έπειτα από χρόνια εργασίας σε εργαστήρια και κέντρα εξωσωματικής, και βρέθηκε να υπηρετεί ως εκπαιδευτικός αρχικά στη Λήμνο και στη συνέχεια στον Άγιο Ευστράτιο, ένα από τα πιο ακριτικά νησιά της Ελλάδας.

Από Χαρά Σαλονικιού 

Διαβάστε ακόμη

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Φρίκη στην Αιγιάλεια: Μάνα και γιος βρέθηκαν νεκροί μέσα σε λίμνη αίματος

Σοκ προκαλεί στην Αιγιάλεια η τραγωδία που αποκαλύφθηκε το μεσημέρι της Τρίτης 9 Ιουνίου όταν μία μητέρα και ο γιος της εντοπίστηκαν νεκροί μέσα…

Η Γιώτα Μπελέ πήρε μια απόφαση που για πολλούς θα έμοιαζε δύσκολη, ίσως και αδιανόητη. Αφησε πίσω της τη ζωή και την επαγγελματική της πορεία στη Θεσσαλονίκη, εγκατέλειψε τον ιδιωτικό τομέα έπειτα από χρόνια εργασίας σε εργαστήρια και κέντρα εξωσωματικής, και βρέθηκε να υπηρετεί ως εκπαιδευτικός αρχικά στη Λήμνο και στη συνέχεια στον Αγιο Ευστράτιο, ένα από τα πιο ακριτικά νησιά της Ελλάδας.

Η ίδια μιλά για αυτή τη μετάβαση ως μια βαθιά συνειδητή επιλογή ζωής. Οπως εξηγεί, «η μεγάλη αλλαγή ήρθε τον περσινό χειμώνα, όταν είχα κάνει τα χαρτιά μου για την εκπαίδευση. Με πήραν και βρέθηκα να αφήνω τη ζωή μου και τη δουλειά μου στη Θεσσαλονίκη για τη Λήμνο την πρώτη χρονιά». Η μετάβαση λοιπόν στον Αη Στράτη δεν έγινε απότομα. Υπήρξε ένας ενδιάμεσος σταθμός, μια μεταβατική περίοδος που τη βοήθησε να προσαρμοστεί στη διαφορετική πραγματικότητα της νησιωτικής ζωής. «Μπορώ να πω ότι υπήρχε ένας χρόνος μεταβατικός πριν έρθω στον Αη Στράτη, που ναι μεν είναι νησί, αλλά δεν έχει καμία σχέση η ζωή στη Λήμνο με αυτήν στον Αη Στράτη» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η επιλογή της να εγκαταλείψει τον ιδιωτικό τομέα δεν ήταν αποτέλεσμα παρόρμησης. Αντίθετα, ήταν μια ώριμη απόφαση που βασίστηκε στην εμπειρία και στην ανάγκη για ουσιαστική προσφορά. «Ημουν πολλά χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, είχα αρκετή εμπειρία από τα εργαστήρια και πίστευα ότι μπορώ να κάνω τη στροφή στην εκπαίδευση και ότι έχω πράγματα να δώσω στα παιδιά» λέει στην «Εspresso».

Μέσα από τα λόγια της γίνεται φανερό ότι η διδασκαλία δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική διέξοδος, αλλά μια βαθύτερη ανάγκη για ουσιαστική σύνδεση με τους νέους ανθρώπους και την κοινωνία.

Η άφιξη, όμως, στον Αγιο Ευστράτιο ήταν μια εμπειρία γεμάτη αντιθέσεις.

Η πρώτη εικόνα του νησιού μέσα στον χειμώνα ήταν αυτή που συναντά κανείς σε απομακρυσμένα νησιά εκτός

τουριστικής περιόδου. «Ολα τα νησιά τον χειμώνα, που δεν υπάρχει ο κόσμος του καλοκαιριού, είναι ίδια – ένα λιμάνι άδειο» θυμάται. Ωστόσο, πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι ο Αγιος Ευστράτιος δεν έμοιαζε με κανένα άλλο μέρος όπου είχε ζήσει μέχρι τότε, ούτε καν με τη Λήμνο. Η καθημερινότητα εκεί δεν έχει καμία σχέση με τους ρυθμούς της πόλης. Ομως, παραδέχεται πως η ανάγκη να απομακρυνθεί από τη φθορά του αστικού ιστού και του ιδιωτικού τομέα ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που την οδήγησαν στην εκπαίδευση και στα ακριτικά νησιά. «Η ζωή στη Θεσσαλονίκη είναι τελείως διαφορετική, είναι άλλοι οι ρυθμοί και άλλη η καθημερινότητα. Αυτό ήταν ένα κίνητρο για μένα, να πάω σε ένα μέρος που θα είχε πιο χαλαρούς ρυθμούς, γιατί είχα κουραστεί αρκετά από την πόλη και πολύ περισσότερο από τον ιδιωτικό τομέα».

Παρ’ όλα αυτά, ο Αγιος Ευστράτιος αποδείχθηκε μια εμπειρία που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Οπως λέει, «το νησί είναι μία κατηγορία μόνο του. Από τη μια προσφέρει βαθιά σύνδεση με τη φύση και με τον εαυτό σου. Από την άλλη, όμως, η ζωή εκεί χαρακτηρίζεται από περιορισμούς που πολλές φορές γίνονται ασφυκτικοί». Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισε ήταν η έλλειψη δραστηριοτήτων και διεξόδων στην καθημερινότητα. Η ίδια αγαπά ιδιαίτερα τη γυμναστική και η απουσία οργανωμένων χώρων άθλησης την επηρέασε σημαντικά. «Δεν υπάρχει αντικείμενο να απασχοληθείς τις ώρες που δεν δουλεύεις, όπως κάποια αθλητική δραστηριότητα. Υστερεί πολύ και δεν σου κρύβω ότι εμένα με δυσκόλεψε ιδιαίτερα, γιατί έχω πολύ καλή σχέση με τη γυμναστική».

Κι όμως, μέσα σε όλες αυτές τις δυσκολίες, η εμπειρία της διδασκαλίας στάθηκε για εκείνη ουσιαστική. Ωστόσο, για τους εκπαιδευτικούς αποτελεί έναν χώρο με τεράστια σημασία. «Είναι ένα πολύ μικρό σχολείο, με 15 παιδιά -γυμνάσιο και λύκειο μαζί-, αλλά είναι ένα μεγάλο σχολείο για εμάς τους εκπαιδευτικούς». Η διδασκαλία σε μια τόσο μικρή κοινότητα απαιτεί αφοσίωση και ουσιαστική προσωπική επαφή. «Το να διδάσκεις σε μία τόσο μικρή κοινότητα είναι πολύ απαιτητικό και συνάμα ανθρώπινο, γιατί γνωρίζεις κάθε παιδί, τις ανάγκες του, την εξέλιξή του και χτίζεται μία

πολύ ισχυρή σχέση με μεγάλη αξία». Οι μαθητές την υποδέχτηκαν «με μεγάλη ζεστασιά και σεβασμό – αναπτύχθηκε ένα αίσθημα οικειότητας που δύσκολα συναντά κανείς σε σχολεία στις μεγαλουπόλεις».

Παρά τη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων, η πραγματικότητα για τους εκπαιδευτικούς στις ακριτικές περιοχές παραμένει ιδιαίτερα δύσκολη. Ωστόσο, η εμπειρία αυτή άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη ζωή και την εκπαίδευση. «Η εμπειρία της διδασκαλίας εδώ είναι πραγματικά ένα μάθημα ζωής» λέει. Παρά τις δυσκολίες, αυτό που τελικά κρατά από αυτή τη χρονιά δεν είναι ούτε η απομόνωση ούτε οι δυσμενείς συνθήκες – είναι οι μικρές καθημερινές πράξεις ανθρωπιάς. «Κρατώ τις ανθρώπινες σχέσεις που χτίζονται, το ένα πιάτο φαΐ που μου προσέφερε η σπιτονοικοκυρά μου, τα φρέσκα αβγά που μου έδινε». Ηταν, όπως λέει, «μια χρονιά δύσκολη, αλλά διδακτική»

Οι στιγμές της μοναξιάς 

Σημαντικό πρόβλημα αποτελούν και οι μετακινήσεις από και προς το νησί. Οι ισχυροί άνεμοι στην περιοχή, σε συνδυασμό με το μικρό λιμάνι, δημιουργούν μεγάλες δυσκολίες στην ακτοπλοϊκή σύνδεση. «Πολύ συχνό φαινόμενο είναι να μη δένουν τα καράβια. Δεν μπορείς να πας ούτε απέναντι στη Λήμνο όχι μόνο για βόλτα, αλλά και για να προμηθευτείς είδη πρώτης ανάγκης». Αυτή η απομόνωση δεν είναι μόνο πρακτική, αλλά και βαθιά συναισθηματική.

Η Γιώτα Μπελέ παραδέχεται ότι υπήρξαν πολλές στιγμές έντονης μοναξιάς. «Ενιωσα αρκετές φορές απομονωμένη, υπήρξαν στιγμές ατελείωτης μοναξιάς».

«Δεν υπάρχει κρατική βοήθεια»

Η Γιώτα Μπελέ είναι ξεκάθαρη, όταν μιλά για τη στήριξη από το κράτος. «Δεν υπάρχει βοήθεια ούτε σε θέματα στέγασης ούτε στη

μετακίνηση και γενικά στις συνθήκες διαβίωσης. Δυστυχώς, το κράτος δεν είναι δίπλα στους εκπαιδευτικούς και δεν ξέρω καν αν αντιλαμβάνονται αυτό το οποίο κάνουμε» τονίζει. Αναφερόμενη στις αλλαγές που θα μπορούσαν να κάνουν πιο εύκολη τη ζωή των εκπαιδευτικών στις ακριτικές περιοχές, τονίζει ότι απαιτούνται ουσιαστικές και σταθερές παρεμβάσεις από την Πολιτεία. Οπως υποστηρίζει, βασική προτεραιότητα πρέπει να αποτελέσει η εξασφάλιση αξιοπρεπούς στέγασης για τους εκπαιδευτικούς που μετακινούνται σε απομακρυσμένα νησιά, καθώς και η έγκυρη τοποθέτησή τους, ώστε να μην πληροφορούνται λίγες μόλις ημέρες πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς το μέρος όπου θα υπηρετήσουν. Παράλληλα, θεωρεί ότι υπάρχουν ζητήματα στη λειτουργία του συστήματος που χρειάζονται βελτίωση, ενώ επισημαίνει πως η οικονομική ενίσχυση των εκπαιδευτικών που υπηρετούν σε ακριτικές περιοχές αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση.