Η αλητεία του Ντιέγκο Μαραντόνα το 1986 με δικά του λόγια

Ποια εικόνα έρχεται στο μυαλό σας ακούγοντας τη φράση «Μουντιάλ 1986»; Το «χέρι του Θεού» ή η γκολάρα στον ίδιο αγώνα με την Αγγλία; Για τους περισσότερους η… αλητεία του Ντιέγκο να σκοράρει με το χέρι είναι η μεγάλη στιγμή. Όμορφα γκολ βλέπουμε συχνά, το γκολ με το χέρι δεν θα το ξαναδούμε. Βλέπετε στις μέρες μας με VAR και τα συμπαραμαρτούμενα είναι δύσκολο να επαναληφθεί!

Για τους Αργεντίνους το… κάλπικο γκολ ήταν μια εκδίκηση για πολλά: Την υπεροψία των αντιπάλων τους, τα χαμένα Φόκλαντ, αλλά και η συνέχεια μιας ποδοσφαιρικής κόντρας με τους ανθρώπους που θεωρούσαν το άθλημα… κτήμα τους.

Διαβάστε ακόμη

MUNDIAL

Flash Back: Πως ο πρόεδρος της FIFΑ… πούλησε τη χώρα του

Η ανάθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Μεξικό, το 1986, μόλις 16 χρόνια μετά την διοργάνωση του 1970 αποτέλεσε σκάνδαλο. Κι αυτοί που είχαν την…

Για το γκολ με το χέρι έχουν γραφεί πολλά. Έχει ενδιαφέρον όμως πως το περιέγραψε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής στην αυτοβιογραφία του:

«Ήταν 22 Ιουνίου 1986. Δεν θα ξεχάσω εκείνο το παιχνίδι εναντίον των Άγγλων! Πόσο αγωνιστήκαμε, πόσο πιεστήκαμε… Ούτε θα ξεχάσω πότε εκείνα τα δύο δικά μου γκολ! … Το ματς με την Αγγλία ήταν σαν τελικός. Γιατί ήταν σαν να νικούσαμε πάνω από όλα μια χώρα και όχι μια ποδοσφαιρική ομάδα. Αν και πριν από τον αγώνα μπορεί να λέγαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο των Φόκλαντ, εν τούτοις γνωρίζαμε πως είχαν σκοτωθεί πολλοί συμπατριώτες μας εκεί, που τους είχαν σκοτώσει σαν να ήταν κουνέλια… Και το ματς ήταν η ρεβάνς μας, ήταν… σαν να παίρναμε πίσω κάτι από τα Φόκλαντ. Όλοι λέγαμε επίσημα ότι δεν έπρεπε να ανακατεύουμε τα πράγματα, αλλά αυτό ήταν ψέματα… Υπερασπιζόμασταν τη σημαία μας, τα νεκρά παιδιά, τους επιζώντες…

Το δεύτερο γκολ, μου φαίνεται σαν ψέμα.  Εκείνη τη στιγμή δεν το κατάλαβα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι κάτι πρέπει να πέρασε από το μυαλό μου, γιατί πέτυχα το γκολ όπως μου είχε πει ο αδερφός μου ο Τούρκο. Στις 13 Μαΐου του 1981, σε μια περιοδεία με την Εθνική ομάδα, στο παιχνίδι εναντίον της Αγγλίας στο Γουέμπλεϊ, είχα κάνει μια παρόμοια ενέργεια και έστειλα την μπάλα στα πλάγια τη στιγμή που ο τερματοφύλακας είχε κάνει έξοδο. Η μπάλα δεν καρφώθηκε στο τέρμα, στο τσακ, ενώ εγώ ήδη πανηγύριζα το γκολ. Ο Τούρκο μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Χαζέ! Δεν έπρεπε να επιχειρήσεις να περάσεις την μπάλα πάνω από τον τερματοφύλακα… Έπρεπε να του κάνεις προσποίηση, αφού ήδη είχε πέσει κάτω». Κι εγώ του απάντησα: «Το λες αυτό μπάσταρδε γιατί το είδες στην τηλεόραση». Αλλά είχε δίκιο: «Όχι, Πέλου, αν τους είχες κάνει προσποίηση, θα πήγαινες δεξιά και θα έβαζες το γκολ με το δεξί, καταλαβαίνεις;». Κι ήταν μόνο εφτά χρονών ο μπόμπιρας! Κι έτσι αυτήν την φορά έπαιξα όπως μου είχε πει ο αδερφός μου.

Αυτό που επίσης είναι αλήθεια, και το διηγούμαι σαν μύθο, είναι ότι εγώ έβλεπα τον Βαλντάνο, που έτρεχε στα αριστερά μου, να ανοίγει προς το δεύτερο δοκάρι… Συνέβη, το εξής: ξεκίνησα από πίσω, κινούμενος προς τα δεξιά. Πάτησα την μπάλα, έκανα στροφή,  και πέρασα ανάμεσα από τον Μπέρντσλεϊ και τον Ριντ. Τότε έβαλα ήδη το τέρμα ως στόχο, αν και μου έμειναν μερικά μέτρα ακόμα… Πέταξα την μπάλα μπροστά στον ελεύθερο χώρο και πέρασα τον Μπούτσερ κι από εκεί και πέρα άρχισε να βοηθάει ο Βαλντάνο κι εκείνος που βρισκόταν μόνος του εναντίον του Σίλτον… Αλλά ο Φένγουικ δεν έβγαινε! Τότε γύρισα προς το μέρος του, έκανα προσποίηση ότι θα έστελνα την μπάλα στα δίχτυα και πήγα προς τα έξω, στα δεξιά… Τότε ο Φένγουικ μου έκανε ένα φοβερό κλάδεμα! Συνέχισα, και να σου μπροστά μου ο Σίλτον… Ημουν στο ίδιο ακριβώς σημείο όπως σε εκείνη την φάση στο Γουέμπλεϊ, στο ίδιο ακριβώς σημείο! Πήγα να βάλω το γκολ με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, αλλά… ο Κύριος με τη Γενειάδα (ο Θεός) με φώτισε και θυμήθηκα… Ο Σίλτον έχασε την προσποίηση… Τότε έφτασα στο βάθος και έκανα, τακ, και η μπάλα καρφώθηκε στα δίχτυα…

Και γαμώ τα γκολ… γκολάρα! Αλλά και το άλλο γκολ το ευχαριστήθηκα πολύ. Μερικές φορές μου αρέσει περισσότερο το πρώτο, αυτό που σκόραρα με το χέρι. Τώρα μπορώ να εξομολογηθώ αυτό που εκείνη την στιγμή δεν γινόταν να πω, αυτό που τότε αποκάλεσα το «χέρι του Θεού»… Ποιο χέρι του Θεού και κουραφέξαλα, το χέρι του Ντιέγκο ήταν! Σαν να είχα βάλει χέρι στο θησαυροφυλάκιο της Αγγλίας….»