Οι διεθνείς του Ιράν με βάση τον αρχικό προγραμματισμό θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να βρίσκονται στο Τοσούν της Αριζόνα και να προετοιμάζονται. Μόνο που ο πόλεμος με τις ΗΠΑ άλλαξε τα σχέδια. Για λόγους ασφαλείας η έδρα της ομάδας μεταφέρθηκε στην Τιχουάνα, στο Μεξικό στα σύνορα με την Καλιφόρνια.
Μπορεί οι τρεις αγώνες που θα δώσουν στον όμιλό τους να γίνουν σε Αμερικανικό έδαφος δύο στο Λος Άντζελες (15/6 με Ν. Ζηλανδία, 21/6 με Βέλγιο) κι έναν τρίτο το αναμενόμενο ντέρμπι με την Αίγυπτο στο Σιάλτ (26/6), αλλά η βάση τους παραμένει το Μεξικό.
Κι εκεί βρήκαν την υγειά τους. Μακριά από την πίεση (και τα προβλήματα) στη χώρα τους, μακριά από την Αττάλεια της Τουρκίας όπου προετοιμάστηκαν χωρίς οι ντόπιοι να τους δίνουν σημασία.
Στο Μεξικό όλα είναι διαφορετικά. Στην κεντρική φωτογραφία ο Ταρέμι του Ολυμπιακού υπογράφει αυτόγραφα και δέχεται αναμνηστικά από τους Μεξικανούς. Κι αυτό γίνεται φυσικά και με τους συμπαίκτες του.
Το εντυπωσιακό είναι ότι τους πλησιάζουν πολλοί που δεν αποτελούν την πιτσιρικαρία η οποία κυνηγά ένα αυτόγραφο από διάσημους ποδοσφαιριστές. Η εξήγηση δεν είναι ποδοσφαιρική, αλλά πολιτική.
Οι Μεξικάνοι θεωρούν τους Ιρανούς… δικούς τους. Τα μέτρα του Ντόναλντ Ταμπ για τη μετανάστευση, η σκληρή συμπεριφορά των Αμερικανών συνοριοφυλάκων σε όσους θέλουν να περάσουν στις ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει έναν ιδιότυπο αντιαμερικανισμό. Όλοι θέλουν να ζήσουν στις ΗΠΑ, αλλά κανείς τους δεν θέλει τον Τραμπ και τους γύρω τους. Βιώνουν έντονο ρατσισμό. Είναι ισπανόφωνοι, άρα ακατάλληλοι να μπουν στην άλλη πλευρά των συνόρων. Κι επειδή ο… εχθρός του εχθρού μου είναι… φίλος μου εκδηλώνουν την συμπάθειά τους στα μέλη της ποδοσφαιρικής αποστολής.
Όσο για τους Αμερικανούς επιμένουν την σκληρή γραμμή απέναντι στην ομάδα. Οι Ιρανοί ποδοσφαιριστές θα πρέπει να πάνε την παραμονή στην έδρα του αγώνα και να φύγουν την επομένη. Το βοηθητικό προσωπικό, αναλυτές κτλ θα πρέπει να βρίσκεται εκεί νωρίς το πρωί και να φύγει το βράδυ.








