Ο 36χρονος πρωταθλητής της κολύμβησης έχασε (στο φωτοφίνις) την πρώτη θέση στα 10.000 μ. ανοιχτής θάλασσας
Επιμέλεια
Γιώργος Αδαμόπουλος
Τα δάκρυά του το 2012 στο Λονδίνο ήταν αντίδραση λύπης για την 4η θέση και την απώλεια του μεταλλίου. Τα βουρκωμένα μάτια του χθες στο Ρίο έβγαλαν δάκρυα χαράς για το, όπως το αποκάλεσε, «μεγάλο απωθημένο μου». Ο Σπύρος Γιαννιώτης, στα 36 του και κοντά στο φινάλε της σπουδαίας καριέρας του, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 10 χλμ. open water και έβαλε το παρθενικό ολυμπιακό «λάφυρό» του πλάι στα δύο χρυσά στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα του 2011 (Σανγκάη) και του 2013 (Βαρκελόνη)! Μάλιστα στο φινάλε μιας καταπληκτικής κούρσας έχασε το χρυσό στο φωτοφίνις από τον Ολλανδό Φέρι Βέερτμαν, με τον οποίο τερμάτισαν στον ίδιο χρόνο (1.52.59,8)!
Ο Γιαννιώτης, αν και βρέθηκε 22ος στα 2,5 χλμ., 21ος στα 5 χλμ. και 13ος στα 7,5 χλμ., ανέβασε ρυθμό στο τέταρτο κομμάτι και παρότι στα τελευταία 200 μ. έξι κολυμβητές ήταν στην ίδια ευθεία, ξεχώρισε μέχρι την τελευταία «χεριά». Αμέσως μετά τον αγώνα παραδέχτηκε: «Στα τελευταία 100 μέτρα έκλεισα τα μάτια από τον πόνο και είπα στον εαυτό μου “Σπύρο, αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία σου!” Εδωσα το 110%, κουράστηκα τόσα χρόνια, όμως δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο φινάλε! Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματά μου».
Ο Σπύρος Γιαννιώτης, μάλιστα, σε μiα ένδειξη αθλητικού μεγαλείου «πάγωσε» την ένσταση της ελληνικής αποστολής ώστε να δοθούν δύο χρυσά, λόγω ίδιου χρόνου με τον Βέερτμαν, ξεκαθαρίζοντας ότι «ο Ολλανδός νίκησε δίκαια. Το έδειξε το φωτοφίνις και δεν έχει σημασία, διότι η 2η θέση είναι για μένα σαν 1η».
