Ο δημοφιλής καλλιτέχνης μιλά για τις πληγές της παιδικής του ηλικίας, την καριέρα και τον αγώνα που έδωσε για να σταθεί όρθιος
Από τον Ηλία Μαραβέγια
Στη ζωή του Χρήστου Κάλλοου τίποτα δεν έγινε εύκολα. Παιδικά χρόνια μοιρασμένα ανάμεσα σε διαφορετικές πατρίδες, μια σκληρή εμπειρία στο ορφανοτροφείο, ένας πατέρας προς αναζήτηση, καλλιτεχνικές κορυφές αλλά και ηχηρές πτώσεις.
Από τη συμμετοχή του στη Eurovision μέχρι τη μάχη με ένα εγκεφαλικό, που άλλαξε την καθημερινότητά του, η διαδρομή του μοιάζει με σενάριο για κινηματογραφική ταινία.
Αυτήν την εποχή ο δημοφιλής καλλιτέχνης πρωταγωνιστεί στο έργο της Ευτυχίας Κ. Αργυροπούλου «Αγιος Ιωάννης ὁ Πρόδρομος – Φωνή ἐν τῇ ἐρήμῳ» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός, όπου υποδύεται τον Ηρώδη Αντίπα.
Σε μια σπάνια εξομολόγησή του στην «Espresso», μιλά για τις πληγές της παιδικής του ηλικίας, τις μεγάλες αγάπες, τις προδοσίες, την καριέρα που τον οδήγησε από τη σκηνή μέχρι το εξωτερικό και τον αγώνα που έδωσε για να σταθεί ξανά όρθιος.
Μεγαλώσατε ανάμεσα σε Μάλτα, Αγγλία και Ελλάδα. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο Χρήστος Κάλλοου, αν είχε μείνει τελικά στο εξωτερικό;
Πιστεύω πως η πορεία μου θα ήταν, οπωσδήποτε, διαφορετική. Φυσικά, τα λάθη ήταν δικά μου, όπως και οι επιλογές. Δεν θέλω όμως τώρα, σε αυτήν την ηλικία, να κάνω δημόσια τέτοιους απολογισμούς, γιατί θα ακούγομαι γραφικός.
Δεν κρύψατε ποτέ πόσο δύσκολα ήταν τα παιδικά σας χρόνια, ειδικά μετά τον χωρισμό των γονιών σας και την επιστροφή σας στην Ελλάδα. Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχετε από τότε;
Πολλά είναι χαραγμένα ανεξίτηλα στο μυαλό μου, όπως και πολλά έχουν σβήσει τελείως. Αυτό που είναι έντονο στις εικόνες που παραμένουν είναι η στιγμή του αποχωρισμού, όταν η μητέρα μου έπρεπε να με αφήσει στο Ζάννειο Ορφανοτροφείο.
Στο Ζάννειο Ορφανοτροφείο της Εκάλης υπήρξαν στιγμές που σας έκαναν να «σκληρύνετε» ως χαρακτήρας;
Ναι, φυσικά. Δεν είναι δικαιολογία, αλλά, αν δεν ατσαλωθείς σε τέτοιες συνθήκες, δύσκολα επιβιώνεις. Μάλλον έγινα περισσότερο επιφυλακτικός και ίσως πιο καχύποπτος. Ομως, εκτιμώ πολύ τη φιλία και τους ανθρώπους που με πλησιάζουν με καλή πρόθεση και πραγματικό ενδιαφέρον.
Η σχέση με τον πατέρα σας υπήρξε επώδυνη. Του είπατε ποτέ αυτά που νιώθετε; Σήμερα έχετε συμφιλιωθεί μέσα σας με όσα συνέβησαν;
Ημουν πολύ μικρός, όταν έφυγα από την Αγγλία. Εψαξα εγώ να τον βρω, όταν έφτασα 20 χρόνων. Του είπα κάποια πράγματα και του ζήτησα να μου εξηγήσει από τη μεριά του τι είχε συμβεί με την οικογένειά μας. Τον άκουσα, όμως μάλλον δεν με άκουσε αυτός κι έτσι κάναμε άλλα 20 χρόνια να ξανασυναντηθούμε. Η τελευταία φορά ήταν όταν πήγα στην κηδεία του, πριν από πέντε χρόνια, για να τον τιμήσω και να νιώσω τον θυμό μου να χάνεται.
Πώς θα περιγράφατε εσάς ως πατέρα; Ποια είναι σήμερα η σχέση σας με τα παιδιά σας;
Τα παιδιά μου είναι ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει για μένα. Δεν λέω ότι ως πατέρας ήμουν το ιδανικό μοντέλο, όμως το πάλεψα και το παλεύω ακόμα, ώστε να νιώθουν πως είμαστε οικογένεια, σε κάθε περίπτωση. Η σχέση μας είναι πάντα μια μεγάλη αγκαλιά.
Σπουδάσατε στο Ωδείο Αθηνών και στη Δραματική Σχολή Κατσέλη. Πότε καταλάβατε ότι το τραγούδι και το θέατρο δεν ήταν απλώς όνειρο, αλλά μονόδρομος ζωής;
Ασχολήθηκα με το τραγούδι από μικρός, μαθητεύοντας στη βυζαντινή μουσική δίπλα στον Λυκούργο Αγγελόπουλο. Επειτα με νεανικές ροκ μπάντες κι, όταν τελικά με επέλεξαν για το «Jesus Christ Superstar», πήγα να σπουδάσω και ηθοποιός. Οπότε η διαδρομή προς την ενηλικίωση με πήγε προς τα εκεί, σαν ένα ποτάμι που απλά κυλούσε.
Ποιες έχετε καταγράψει ως τις κορυφαίες στιγμές στην καλλιτεχνική σας πορεία;
Ηταν η συμμετοχή μου στην Eurovision το 1990, η συμμετοχή μου στην ταινία του Christopher Milles «Lord Elgin and Some Stones of No Value» και όταν το 2016 έπαιξα στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, στο έργο «Sunset at the Villa Thalia».
Σας γεμίζει περισσότερο η υποκριτική ή το τραγούδι;
Αυτά, ως επί το πλείστον, ισορροπούν αμφίρροπα στη ζωή μου, όμως κάποιες φορές καλούμαι να διαλέξω και να ασχοληθώ με το ένα περισσότερο. Δύσκολα μπορώ να πω ποιο αγαπώ με μεγαλύτερη ένταση, αν και το τραγούδι νομίζω κερδίζει κάποιους πόντους παραπάνω. Νομίζω πως με αγαπά κι αυτό πολύ.
Βιώσατε ποτέ εμπειρίες bullying ή σεξουαλικής παρενόχλησης μέσα στον χώρο της δουλειάς;
Παρενοχλήσεις και, δη, ερωτικές πολλοί νομίζω ότι έχουμε βιώσει στον χώρο, ανεξαρτήτως φύλου. Εγώ, προσωπικά, αποχώρησα από ταινία που είχε ξεκινήσει, όταν αυτό συνέβη. Και πώς να μιλήσεις για κάτι τέτοιο τελικά, όταν βάζουμε κάποιους ανθρώπους στο απυρόβλητο και σε ένα άτυπο άσυλο εξουσίας, ενώ η μάζα ξεσκίζει τις σάρκες του θύματος;
Ποιος από τους διάσημους ηθοποιούς με τους οποίους συνεργαστήκατε ήταν ο πιο δύσκολος και ποιος εκείνος που σας βοήθησε περισσότερο;
Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω κάποιον δύσκολο, με την έννοια ότι με έβλαψε. Αν και πάντα πάλευα μόνος, χωρίς κύκλους και… τετράγωνα, οφείλω να πω πως ο Δημήτρης Μαλαβέτας με εμπιστεύτηκε κάποτε και με πρότεινε στην αγγλική ταινία που έπαιξα, το «Lord Elgin and Some Stones of No Value», όπου φυσικά με προσέλαβαν έπειτα από ακρόαση.
Είναι αλήθεια πως κάποια στιγμή είχατε έρθει σε κόντρα με την Αλίκη Βουγιουκλάκη;
Με την Αλίκη είχα μια εξαιρετική συνεργασία για αρκετές παραστάσεις. Απλά, έπειτα από κάποια χρόνια ένιωσα ότι περιοριζόμουν σε αυτά που έκανα και προχώρησα παρακάτω. Μετά από εκεί βρέθηκα στη Μέδουσα με τον Γιώργο Μαρίνο και τα καταπληκτικά shows του.
Το 1990 εκπροσωπήσατε την Ελλάδα στη Eurovision με το τραγούδι «Χωρίς σκοπό». Αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω, θα αλλάζατε κάτι σε εκείνη τη συμμετοχή;
Θα πήγαινα πάλι, είναι η αλήθεια, παρά τις δυσκολίες, με τις οποίες πάλεψα τότε. Με έστειλαν να αντιπροσωπεύσω την Ελλάδα, λες και με τιμωρούσαν για κάτι. Η αλήθεια είναι ότι, χωρίς μια μεγάλη δισκογραφική εταιρία από πίσω, βρήκαν ευκαιρία να το κάνουν αυτό. Σίγουρα, θα άλλαζα πολλά, αλλά στηρίχτηκα σε λάθος ανθρώπους.
Σας είδαμε πριν από λίγες εβδομάδες στον εθνικό τελικό της φετινής Eurovision, όπου φωτογραφηθήκατε κιόλας με τον Akyla. Πώς σας φαίνεται το τραγούδι «Ferto» και ο ίδιος ως καλλιτέχνης;
Το τραγούδι με άγγιξε πολύ. Εχει ρυθμό, χιούμορ και δίνει κάποιο μήνυμα. Ο ίδιος το υποστηρίζει εξαιρετικά και νομίζω ότι θα πάει καλά. Δεν ξέρω αν ο κόσμος έχει καταλάβει τι μας λέει και το παραφράζει. Του εύχομαι τα καλύτερα μέσα από την καρδιά μου.
Αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Αγιος Ιωάννης ὁ Πρόδρομος – Φωνή ἐν τῇ ἐρήμῳ» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός, όπου υποδύεστε τον Ηρώδη Αντίπα. Τι πρόκληση κρύβει ένας τόσο σύνθετος και σκοτεινός ρόλος;
Ο Ηρώδης Αντίπας ήταν άλλος ένας φιλόδοξος και διεφθαρμένος ηγέτης, αλλά δεν του άρεσαν η βία και οι δολοφονίες. Επεσε στην παγίδα της γυναίκας του για να εκτελέσει έναν επαναστάτη της εποχής, τον Ιωάννη, που ξεσήκωνε τα πλήθη με τα κηρύγματά του. Οντως, ο ρόλος είναι πρόκληση, γιατί ο χαρακτήρας που υποδύομαι είναι πολύπλευρος και πρέπει να αποδοθεί σωστά, ανάλογα με τις διακυμάνσεις του, χωρίς να μπερδέψει τον θεατή.
Ποια είναι η σχέση σας με τη θρησκεία; Πηγαίνετε στην εκκλησία;
Στην εκκλησία δεν πηγαίνω συχνά. Κρατώ μια σχέση ταπεινή και αγάπης με την πλευρά αυτή, με σεβασμό, αλλά χωρίς να συντηρώ πρωτόκολλα και κατευθύνσεις, που δεν νομίζω ότι είναι η ουσία.
Κεφάλαιο έρωτας. Πόσο σημαντικό υπήρξε αυτό το κεφάλαιο στη δική σας ζωή;
Το σπουδαιότερο. Ο έρωτας είναι χαρά, ζωή, ενέργεια.
Εχετε βιώσει φτώχεια, απόρριψη, επιτυχία, δόξα, εγκατάλειψη και επιστροφή. Υπήρξε στιγμή που σκεφτήκατε να τα παρατήσετε όλα;
Δεν νομίζω πως είμαι από τους ανθρώπους που τα παρατούν. Εχω δοκιμαστεί πολύ, είναι η αλήθεια, όμως έχω αντέξει και στα πιο δύσκολα. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχω τσακιστεί ή λυγίσει.
Το σοκ με το εγκεφαλικό και η επικίνδυνη νευρολόγος
Πριν από δύο χρόνια μιλήσατε για το εγκεφαλικό που πάθατε το 2005 και για τους ανθρώπους που εξαφανίστηκαν τότε από τη ζωή σας. Τι αναθεωρήσατε έπειτα απ’ αυτήν την περιπέτεια;
Θα σου πω το κλασικό, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τι άλλο να αναθεωρήσεις, όταν στα καλύτερά σου κι εκεί που η δουλειά σου πάει καλά, παίζεις στην Επίδαυρο, ετοιμάζεσαι για την επόμενη, τα παιδιά σου είναι στην εφηβεία και κάνετε σχέδια για το μέλλον τους, πηγαίνεις ξαφνικά στο νοσοκομείο με το σώμα σου να τραντάζεται και μια ειδικευόμενη νευρολόγος, που κάθεται σταυροπόδι και σε κοιτάει αφ’ υψηλού, σε στέλνει σπίτι με ένα εκατομμύριο αιμοπετάλια και τη ζωή κατεστραμμένη; Ξυπνάς έπειτα από δύο ημέρες με εγκεφαλικό, με αριστερό χέρι και πόδι που δεν δουλεύουν και μια ολόκληρη οικογένεια να παλεύει από εκεί και μετά, επειδή κάποια έκανε σκατά τη δουλειά της. Ξέρεις, κάποια πράγματα πρέπει σαφώς να τιμωρούνται, όταν καταστρέφεις ζωές με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Οσο για τους ανθρώπους που εξαφανίστηκαν, αυτό ήταν το λιγότερο κακό. Είχα δίπλα μου αυτούς που χρειαζόμουν και που πραγματικά νοιάζονταν.