Η Μιμή Ντενίση ανοίγει τα χαρτιά της για την καριέρα της, τις δυσκολίες του θεάτρου και τη συνειδητή της στροφή στη συγγραφή και τη σκηνοθεσία στο περιοδικό «Hello», εξηγώντας γιατί δεν αρκέστηκε ποτέ στην εικόνα.
«Η ομορφιά είναι και παγίδα»
Η Μιμή Ντενίση παραδέχεται πως ξεκίνησε ως μια εντυπωσιακή παρουσία στην σκηνή, με ρόλους που ταίριαζαν στην εικόνα της: «Ήμουν νόστιμη και ντάμα, οπότε μου έδιναν ρόλους ευγενών ή μοιραίων γυναικών». Ωστόσο, όπως τονίζει, αυτή η «ετικέτα» μπορεί εύκολα να περιορίσει έναν ηθοποιό. «Μαζί μου εμφανίστηκαν πολλές όμορφες κοπέλες που δεν υπάρχουν πια στο θέατρο. Η αγωνία μου δεν ήταν να διατηρήσω την ομορφιά μου, αλλά να μην εγκλωβιστώ σε αυτή» σημειώνει.
Μιλώντας ανοιχτά για το επάγγελμα, η Μιμή Ντενίση περιγράφει την ένταση και την ανασφάλεια: «Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πόσο μεγάλη είναι η αγωνία του ηθοποιού. Περιμένεις ένα τηλέφωνο για δουλειά και μετά ξανά από την αρχή». Αυτή η συνθήκη την οδήγησε στο να πάρει τον έλεγχο της δημιουργίας: «Όταν γράφεις και σκηνοθετείς, δεν εξαρτάσαι από κανέναν».
Από την σκηνή… στο παρασκήνιο
Η μετάβασή της στην σκηνοθεσία ήρθε φυσικά. Όπως εξηγεί η Μιμή Ντενίση, όταν γράφει ένα έργο, ήδη «βλέπει» την παράσταση στο μυαλό της. Παρότι αρχικά συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως ο Γιάννης Κακλέας και ο Μίνως Βολανάκης, στη συνέχεια ένιωσε πως μπορούσε να αναλάβει η ίδια τη σκηνοθεσία των έργων της. Σχολιάζοντας τη νέα γενιά καλλιτεχνών, είναι ξεκάθαρη: «Σήμερα βλέπω ανθρώπους να ξεκινούν και να δηλώνουν ότι γράφουν, σκηνοθετούν και παίζουν. Αυτό δεν γίνεται αυτόματα. Χρειάζεται διαδρομή». Η ίδια παραδέχεται πως πριν από 30 χρόνια δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει έργα όπως η «Σμύρνη».
Το θέατρο δεν συγχωρεί
Για τη μακρόχρονη πορεία της, επισημαίνει ότι η εξέλιξη είναι μονόδρομος: «Δεν γίνεται να κάνεις το ίδιο πράγμα για 45 χρόνια. Το θέατρο είναι σκληρό —αν δεν αρέσεις, το κοινό δεν επιστρέφει». Σε αντίθεση με την τηλεόραση, ο θεατής στο θέατρο έχει επενδύσει χρόνο και χρήμα, άρα απαιτεί ουσία.