Πως το Ιράν απέκτησε οπαδούς στις ΗΠΑ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Στο Λος Άντζελες ξημερώματα Τρίτης για την Ελλάδα ένα ετερόκλητο πλήθος αποφάσισε να υποστηρίξει το Ιράν στον αγώνα του με τη Νέα Ζηλανδία (2-2).

Ο Ταρέμι και οι συμπαίκτες του αισθάνθηκαν τη ζεστασιά το πλήθους σε μια έδρα εχθρική. Μην ξεχνάμε ότι ΗΠΑ και Ιράν βρίσκονται σε πόλεμο εδώ και μήνες.

Κι όμως οι Ιρανοί κέρδισαν τη μάχη της έδρας. Κι ας αποδοκιμάστηκε ο Εθνικός τους Ύμνος. Πως τα κατάφεραν;

Καταρχήν τους ενίσχυσαν μερικές χιλιάδες Μεξικάνοι που είτε μένουν στην Καλιφόρνια, είτε τους ακολούθησαν από το «στρατηγείο» της ομάδας, την γειτονική Τιχουάνα στο Μεξικό.

Υπήρχαν και Ιρανοί. Όχι δεν ταξίδεψαν από τη χώρα τους, αλλά μένουν μόνιμα στις ΗΠΑ. Οι περισσότεροι φυσικά δεν υποστηρίζουν το καθεστώς της χώρας. Το αντίθετο. Αποτελούν ένα παζλ. Οπαδοί του γιου του τελευταίου Σάχη, αντιπολιτευόμενοι που θέλουν την επόμενη μέρα χωρίς Αγιατολάχ, αλλά και χωρίς Σάχη, υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκπρόσωποι οργανώσεων για τα δικαιώματα της γυναίκας.

Όλοι ξεχώριζαν με τα δικά τους πανό και σημαίες. Άλλοι είχαν φωτογραφίες θυμάτων των διαδηλώσεων που συντάραξαν την Τεχεράνη και τις άλλες πόλεις πριν τον πόλεμο, άλλοι είχαν την σημαία πριν γίνει η χώρα ισλαμική Δημοκρατία.

Όλοι τους όμως με το που άρχισε το ματς παρασύρθηκαν από τον ρυθμό του. Πανηγύρισαν τα γκολ, έβγαλαν κραυγή απογοήτευσης στο δοκάρι του Ταρέμι, χειροκρότησαν στο τέλος. Η δύναμη του ποδοσφαίρου είναι μεγάλη.

Για αυτούς η ποδοσφαιρική ομάδα αντιπροσωπεύει τους κατοίκους της χώρας κι όχι την κάστα που κυβερνά. Οι ποδοσφαιριστές είναι παιδιά απλών ανθρώπων κι όχι των Φρουρών της Επανάστασης.