Η γιορτινή Αθήνα φέτος «ξαναζωντάνεψε» ένα από τα πιο νοσταλγικά και χαρακτηριστικά έθιμα της παλιάς πρωτεύουσας, το «δώρο στον τροχονόμο» την παραμονή Πρωτοχρονιάς.
Στη συμβολή των λεωφόρων Αμαλίας και Βασιλίσσης Σοφίας, στο Σύνταγμα, οι περαστικοί είδαν ξανά μια ελληνική παράδοση που συμπληρώνει φέτος 90 χρόνια ιστορίας, γεμάτης ευχές, χαμόγελα και σεβασμό στους καθημερινούς ήρωες της πόλης.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, συνοδευόμενος από τη φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ., πρόσφερε τα καθιερωμένα εθιμοτυπικά δώρα στον τροχονόμο υπηρεσίας. Το παραδοσιακό «βαρέλι», σύμβολο του εθίμου, γέμισε ξανά με ευχές και χαμόγελα, αναβιώνοντας μια κίνηση που άρχισε την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1936 από τον βασιλιά Γεώργιο Β’.
Τότε ο μονάρχης, διασχίζοντας τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας μέσα στη βροχή και στο κρύο, σταμάτησε στη Ρηγίλλης, πλησίασε τον αστυφύλακα που ρύθμιζε την κυκλοφορία και του άφησε κρασιά και γλυκά. Στη συνέχεια επανέλαβε την κίνηση για τον τροχονόμο της διασταύρωσης Πανεπιστημίου και Βασιλίσσης Σοφίας και οι πολίτες, εμπνευσμένοι από την πράξη, άρχισαν να προσφέρουν τα δικά τους δώρα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν και ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο το έθιμο πήρε τεράστιες διαστάσεις. Γαλοπούλες, κιβώτια με τρόφιμα, υφάσματα, ακόμα και ηλεκτρικές συσκευές στοιβάζονταν γύρω από τους τροχονόμους, δημιουργώντας εικόνες που σήμερα μοιάζουν απίστευτες. Τα δώρα στη συνέχεια μεταφέρονταν στην Τροχαία και μοιράζονταν με κλήρωση στο προσωπικό, ενώ το «βαρέλι» έγινε σημείο αναφοράς για την εορταστική Αθήνα.
Σήμερα, τα δώρα μπορεί να είναι πλέον συμβολικά, αλλά η ουσία παραμένει ίδια.
Η αναγνώριση της προσφοράς των ανδρών και των γυναικών της Τροχαίας που εργάζονται υπό αντίξοες συνθήκες. Το έθιμο θυμίζει ότι οι ήρωες της καθημερινότητας αξίζουν σεβασμό και χαρά.
Το έθιμο που αναβίωσε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην πρωτεύουσα μας υπενθύμισε τη μαγεία της παλιάς Αθήνας, όπου παράδοση, ζεστασιά και ανθρώπινη αλληλεγγύη συναντούν τον σεβασμό για όσους φροντίζουν για την ασφάλεια όλων μας. Μια σκηνή που ταξιδεύει 90 χρόνια πίσω, αλλά παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ.