Τα έχουν αυτά οι μεταφορές – διεθνείς και εσωτερικές. Το ένα λεπτό όλα τρέχουν ρολόι. Και το επόμενο λεπτό -εντελώς ξαφνικά- το ρολόι σταματάει κι όλα γίνονται εφιάλτης.
Ρωτήστε και τους ταξιδιώτες που, σαν την καλή χαρά, είχαν πάει στο αεροδρόμιο την περασμένη Κυριακή, να πάρουν την πτήση τους για να περάσουν μία βδομάδα εορταστικής χαλάρωσης στη Βιένη, στην Πράγα, στο Παρίσι ή στο Λονδίνο.
Ποια πτήση; Από τις 9 το πρωί δεν πετούσε ούτε πουλί στον ουρανό πάνω από το «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Τι ακριβώς συνέβη, δεν το ξέρουμε ακόμη. Και πιθανώς δεν θα το μάθουμε ποτέ – όπως μάλλον και με τα Τέμπη. Ξέρουμε ότι ένας ξαφνικός βόμβος κάλυψε γύρω στις 9 το πρωί τις ραδιοσυχνότητες σε όλο το FIR Αθηνών και οι πιλότοι των αεροπλάνων δεν μπορούσαν να μιλήσουν με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας.
Ευτυχώς, αυτή τη φορά το δράμα αποφεύχθηκε – δεν είχαμε δυστυχήματα και θύματα. Το θύμα ήταν το ταξίδι των επιβατών που βρέθηκαν με ακυρωμένη πτήση και χωρίς εισιτήριο για τις επόμενες ημέρες, με τα αεροδρόμια σε κατάσταση απόλυτου χάους.
Τα Τέμπη άφησαν 57 ανθρώπους με τα μάτια ερμητικά κλειστά για πάντα και τους άλλους επιβάτες του τρένου να βλέπουν εφιάλτες για όλη τους τη ζωή. Δεν θα μιλήσω για τις οικογένειες, αφού ο θρήνος δεν έχει τέλος.
Η Ελλάδα όμως έχει πια τα μάτια ανοιχτά. Ξέρει πως στις μεταφορές η καταστροφή απέχει ένα λεπτό. Είναι καθήκον του ντουέτο του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, υπουργού και αναπληρωτή, να κάνουν όσα πρέπει για να μην ξαναζήσουμε ποτέ μια τραγωδία στον αέρα, στη θάλασσα και, βεβαίως, στα τρένα.
Στα τρένα που δεν μπορεί να περνούν μέσα από εργοστάσια με εύφλεκτες ύλες με τη δικαιολογία να μη χαθούν ευρωπαϊκά λεφτά, αλλά κυρίως για να εξυπηρετηθούν κατασκευαστικά συμφέροντα.
Ο βόμβος στο FIR Αθηνών σταμάτησε όπως άρχισε: μόνος του. Τα λάθη στη χάραξη του σιδηροδρομικού δικτύου μπορούν να σταματήσουν εγκαίρως με σωστές και υπεύθυνες κινήσεις από τους αρμοδίους.