Ο Κυριάκος Μαρκάτος έδωσε μια εφ΄όλης της ύλης συνέντευξη και μίλησε τόσο για την πάρασταση που πρωταγωνιστεί με τίτλο «Χελιδόνι» , τόσο για την θεατρική πορεία του και για όσα θα ήθελε να προσφέρει στο κοινό.
Οι συνεργασίες είναι αυτές που με έχουν καθορίσει περισσότερο ως ηθοποιό
Η επαφή με τόσους πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Θα έρθετε κοντά, θα γίνετε σχεδόν οικογένεια, θα μοιραστείτε όμορφες και δύσκολες στιγμές και μετά θα απομακρυνθείτε. Είσαι σε ένα συνεχές πένθος σε αυτή η δουλειά αλλά και ταυτόχρονα έχεις την ανάγκη να βουτήξεις μέσα σε αυτό. Να τους γνωρίσεις όλους, να πάρεις όσα πιο πολλά πράγματα μπορείς από τον καθένα, να δεθείς μαζί του παρόλο που ξέρεις πως αυτό θα κρατήσει μόνο μερικούς μήνες – τουλάχιστον σε αυτήν την ένταση. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχω συνεργαστεί μέχρι τώρα, μου έχουν αφήσει το αποτύπωμα τους. Κάποιοι έχουν αφήσει πολύ κακό και είναι παράδειγμα προς αποφυγή, κάποιοι άλλοι όμως με βοήθησαν όχι μόνο να γίνω καλύτερος επαγγελματίας αλλά και καλύτερος άνθρωπος και νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς.
Μέσω της διαδικασίας των προβών, κυρίως ανακαλύπτω συνεχώς νέα πράγματα για μένα
Ανακαλύπτω τα όρια μου. Αν και δεν θεωρώ πως το θέατρο πρέπει να είναι ψυχοθεραπεία για τους ηθοποιούς – υπάρχουν ειδικοί γι’ αυτό. Αντιλαμβάνομαι ότι τώρα στα 35 αντιδρώ και σκέφτομαι διαφορετικά απ’ ότι θα έκανε ο Κυριάκος των 30 και των 25 – ευτυχώς δηλαδή. Αντιμετωπίζω πιο σφαιρικά τα πράγματα και προσπαθώ να μου επιτρέψω να κάνω λάθη. Ακόμα το φοβάμαι αυτό το κομμάτι αλλά θεωρώ πως είμαι στη σωστή κατεύθυνση. Προσπαθώ να εξηγήσω σε αυτή την εσωτερική φωνούλα, ότι μέσα από τα λάθη θα γίνω καλύτερος αλλά ο φόβος ότι δεν θα φανώ «άριστος» με μπλοκάρει.
Αυτό που απολαμβάνω κάθε φορά που ανεβαίνω στην θεατρική σκηνή, είναι η σύνδεση που δημιουργείται με το κοινό
Συντονιζόμαστε, γινόμαστε ένα σκηνή και πλατεία. Για μένα εκεί καταλαβαίνεις ότι το θέατρο είναι κάτι ζωντανό, μια συνομιλία μεταξύ του κοινού και των ηθοποιών. Γι’ αυτό άλλωστε λέμε πως κάθε παράσταση δεν είναι η ίδια ή όταν πάμε στα καμαρίνια σχολιάζουμε πώς ήταν το κοινό.
Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστώ στην παράσταση «Το Χελιδόνι» στο Θέατρο ΕΛΕΡ
Όταν διάβασα για πρώτη φορά το «Χελιδόνι», ένιωσα ότι ο Κλούα δεν έγραψε απλώς ένα θεατρικό κείμενο — έγραψε έναν καθρέφτη. Έναν καθρέφτη που τον στρέφει απευθείας στην κοινωνία μας και σε ρωτά: “Τι βλέπεις;”. Αυτό που με τράβηξε δεν ήταν μόνο η δραματουργική δύναμη του έργου, αλλά η επιτακτική ανάγκη που νιώθω ως ηθοποιός να λέω ιστορίες που έχουν κάτι να πουν — ιστορίες που δεν σβήνουν όταν πέσει η αυλαία. Ζούμε σε μια εποχή που πολλά πράγματα ειπώνονται δυνατά αλλά λίγα ακούγονται πραγματικά. Το θέατρο, και ειδικά ένα έργο σαν αυτό, έχει την ικανότητα να σε αναγκάσει να ακούσεις.
Με αγγίζει πάρα πολύ η θεματική του έργου
Στο σχολείο ήμουν ο χοντρούλης, με γυαλιά, που έπαιζε με τα κορίτσια στα διαλείμματα και είχε κολλητό Αλβανό… μπορείτε να φανταστείτε φαντάζομαι για τις επιθέσεις που γίνονταν σε βάρος μου. Αυτά τα θέματα με αγγίζουν πάρα πολύ και είναι ο λόγος που κάνω θέατρο. Θέλω να μιλάω γι’ αυτά με την ελπίδα πως κάποιοι θα βγουν από την αίθουσα και θα αρχίσουν να σκέφτονται λίγο διαφορετικά. Τι θα πει διαφορετικός; Σε σχέση με ποιόν και με τι; Γιατί πρέπει συνέχεια να κοιτάμε τι κάνει ο διπλανός μας και να μην εστιάζουμε σε εμάς; Οι φίλοι μου με λένε γραφικό, αλλά για μένα είναι καθαρά έλλειψη παιδείας όλο αυτό.
Οι τέχνες γενικότερα οφείλουν να ανοίγουν τέτοιες δύσκολες συζητήσεις
Το θέατρο δεν σου επιτρέπει να κλείσεις την οθόνη, να κάνεις scroll, να αποφύγεις. Είσαι εκεί, με σάρκα και οστά, απέναντι σε μια αλήθεια που αναπνέει. Το έργο γράφτηκε με αφορμή την επίθεση στο Pulse nightclub το 2016. Αυτό που συνέβη εκεί δεν ήταν απλώς μια τραγωδία — ήταν μια στιγμή που αποκάλυψε πόσο βαθιά μπορεί να πηγαίνει το μίσος απέναντι σε αυτό που δεν καταλαβαίνουμε ή φοβόμαστε. Μόνο αν δούμε το πρόβλημα είμαστε σε θέση να το καταλάβουμε και στη συνέχεια να το θεραπεύσουμε.