Θ-έρως, οθόνες, νάτσος και μπίρες παγωμένες

Με τη ματιά της «Μέδουσας»

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Διαβάστε ακόμη

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, η σχέση με τον Νταλί και το τραγικό τέλος

Σαν σήμερα, Παρασκευή 5 Ιουνίου, γεννήθηκε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, μία από τις σημαντικότερες μορφές της ισπανικής λογοτεχνίας, με στενή σχέση με τον Σαλβαδόρ…

Στο χέρι μας είναι η μαγεία, κάποιες φορές πιο συχνά απ’ ό,τι πιστεύουμε.

Σας λέει κάτι αυτή η παράξενη μαγεία που συμβαίνει κάθε καλοκαίρι, όταν η πόλη -έστω για λίγο- «μαλακώνει» τις αδρές και αυστηρές γραμμές της;

Όταν πίσω από έναν ψηλό τοίχο γεμάτο γιασεμιά ή πάνω σε μια ταράτσα με θέα τις φωτισμένες πολυκατοικίες ανοίγει μια μικρή χαραμάδα διαφυγής;

Τα θερινά σινεμά είναι από τα πιο φανταστικά οξύμωρα της αστικής ζωής. Βρίσκονται στην καρδιά της πόλης, αλλά σε κάνουν να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι μέσα σε αυτήν.

Είναι δημόσιοι χώροι, αλλά μοιάζουν απίστευτα προσωπικοί. Είναι γεμάτοι κόσμο, αλλά σου δίνουν την αίσθηση ότι η βραδιά ανήκει μόνο σε εσένα. Άντε και στο ταίρι σου ή στην παρέα σου.

Ομορφαίνουν μια γειτονιά. Της δίνουν χαρακτήρα. Της χαρίζουν ιστορίες.

Μετατρέπουν ένα οικοδομικό τετράγωνο σε σημείο συνάντησης, μια αυλή σε πολιτιστικό τοπόσημο, ένα καλοκαιρινό βράδυ σε ανάμνηση που επιστρέφει χρόνια μετά, μαζί με μυρωδιές, ψιθύρους και τα πρώτα καλοκαιρινά αρώματα στον λαιμό των κυριών.

Πηγαίνουμε στα θερινά σινεμά γιατί μας αρέσει να βλέπουμε ταινίες. Επιστρέφουμε, όμως, για όλα τα υπόλοιπα.

Για το πρώτο ραντεβού, που ίσως καταλήξει σε έρωτα. Για τη φίλη σινεφίλ, που θα σχολιάζει χαμηλόφωνα την πλοκή. Για εκείνη τη σκηνή που θα μας βρει κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια και θα μας συγκινήσει περισσότερο απ’ ό,τι θα συνέβαινε σε μια κλειστή αίθουσα.

Το θερινό σινεμά επιμένει να είναι μια συλλογική εμπειρία, από τις λίγες που μας έχουν απομείνει, με αντίτιμο όχι υπερβολικό.

Ακόμη, ένα μικρό τελετουργικό του καλοκαιριού. Μια υπενθύμιση ότι η πόλη δεν είναι μόνο οι δρόμοι που διασχίζουμε βιαστικά, αλλά και οι στιγμές που αποφασίζουμε να μείνουμε.

Να καθίσουμε σε μια καρέκλα σκηνοθέτη, να σηκώσουμε το βλέμμα στον ουρανό και να αφήσουμε μια ιστορία να αρχίσει.

Κάπως έτσι κάθε θερινό σινεμά γίνεται κάτι περισσότερο από ένας κινηματογράφος.

Γίνεται ένας από τους λόγους που ερωτευόμαστε ξανά την πόλη μας κάθε καλοκαίρι, για να έχουμε να αντέχουμε λίγο παραπάνω τα ζόρια των καιρών μας.

Ραντεβού, λοιπόν, κάτω από τα θολά αστέρια!