Ιστορίες που ξεπηδούν από το καμαρίνι της Αλίκης

Η αποκάλυψη για την εθνική μας σταρ που δούλευε στα αποκαΐδια του θεάτρου Αθήναιον και η ατάκα στην Καρέζη: «Σου φτιάχνουμε καινούργιο το σπίτι σου»

Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ

Διαβάστε ακόμη

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου φιλοξενεί για πρώτη φορά μεταμεσονύχτιες παραστάσεις

Το Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου ανοίγει για πρώτη φορά τις πύλες του το φετινό καλοκαίρι, φιλοξενώντας δύο μεταμεσονύχτιες παραστάσεις στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου,…

«Όταν δεν θα υπάρχω πια, θα γραφτούν και θα ειπωθούν για μένα τα σημαντικότερα και τα πιο ουσιαστικά. Και πολλά θα αναγνωριστούν τότε. Αυτό με ικανοποιεί».

Τα παραπάνω προφητικά λόγια της Αλίκης Βουγιουκλάκη ακούστηκαν το βράδυ της Τετάρτης, στην κατάμεστη αίθουσα «Δημήτρης Ροντήρης» του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, όπου πραγματοποιήθηκε μια όμορφη εκδήλωση για «το πιο λαμπρό αστέρι» της «χρυσής» εποχής του ελληνικού σινεμά, σκορπίζοντας στα πλήθη βαθιά συγκίνηση και μια γλυκιά νοσταλγία.

Αφορμή για το ξεχωριστό αυτό event στάθηκαν τα εγκαίνια του καμαρινιού της εντός του εμβληματικού θεάτρου, από το οποίο ξεκίνησε αλλά και ολοκλήρωσε την -εντός Αττικής- μεγάλη θεατρική της διαδρομή η αλησμόνητη εθνική μας σταρ.

Τριάντα χρόνια μετά το τελευταίο της ταξίδι, τον Ιούλιο του 1996, η Αλίκη επέστρεψε συμβολικά στο θεατρικό της σπίτι, αποκτώντας εκεί, σε μόνιμη βάση, έναν χώρο μνήμης γεμάτο προσωπικά αντικείμενα και αναμνήσεις, πολύτιμα τεκμήρια της ζωής και της καριέρας της, που αποκαλύπτουν όχι μόνο τον μύθο αλλά και τη γυναίκα πίσω από τη λάμψη.

Ίσως η πιο συγκινητική λεπτομέρεια είναι πως το καμαρίνι της βρίσκεται ακριβώς δίπλα σε εκείνο του Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Σαν η ζωή να αποφάσισε να τους ενώσει ξανά. Σαν το πιο αγαπημένο ζευγάρι του ελληνικού κινηματογράφου να συναντιέται πάλι στους διαδρόμους του θεάτρου που τόσο αγάπησε.

Όσοι βρέθηκαν στο καμαρίνι της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το βράδυ της Τετάρτης αντίκρισαν το θρυλικό κοστούμι της από την «Εύθυμη χήρα», τη ρόμπα που φορούσε μετά τις παραστάσεις, την περούκα της από το «Βίκτωρ και Βικτώρια», τα γάντια, τα γυαλιά, τους καθρέφτες, τα παντοφλάκια της, ακόμη και το άρωμα του οίκου Guerlain που είχε δημιουργηθεί προς τιμήν της.

Αντικείμενα που μοιάζουν να περιμένουν ακόμη την επιστροφή της…

Ο άνθρωπος που οραματίστηκε και υλοποίησε το συγκινητικό αυτό εγχείρημα, ο δημοσιογράφος και προϊστάμενος Προγράμματος και Πολιτισμού της ΔΗΡΑΠ – Κανάλι Ένα 90,4, Παναγιώτης Φύτρας, δεν έκρυψε τη συναισθηματική του φόρτιση.

«Νιώθω βαθιά ευτυχία που αυτό το όνειρο ζωής γίνεται πραγματικότητα, με θερμούς συμπαραστάτες τον δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη και τον πρόεδρο της ΔΗΡΑΠ Ιωσήφ Βουράκη, χωρίς τη μέριμνα και την υποστήριξη των οποίων η πρωτοβουλία αυτή δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί» είπε αρχικά, αποκαλύπτοντας έπειτα άγνωστες πτυχές της φιλίας του με την αξέχαστη πρωταγωνίστρια.

Μάλιστα, κάποια στιγμή, κοιτώντας προς τον ουρανό από τη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά ανέφερε συγκινημένος: «Αλίκη μου, ξέρω πως από εκεί ψηλά θα χαμογελάς. Τι όμορφα που ξαναγύρισες εδώ!»

Συγκίνηση προκάλεσαν και τα λόγια του σκηνογράφου Μανόλη Παντελιδάκη, ο οποίος αποκάλυψε τον συμβολισμό του χώρου.

«Η βασική ιδέα είναι ένας καθρέφτης. Το τελευταίο βλέμμα της προτού βγει στη σκηνή. Βλέπουμε το καμαρίνι της Αλίκης και ταυτόχρονα τον εαυτό μας. Ο μόνος τρόπος να συν. Ο μόνος τρόπος να συντηρήσουμε τον μύθο είμαστε εμείς» είπε χαρακτηριστικά.

Όμως η βραδιά δεν ήταν μόνο για τα αντικείμενα της εθνικής σταρ, αλλά είχε κυρίως ιστορίες από εκείνους που γνώρισαν την Αλίκη από κοντά και είδαν τη γυναίκα πίσω από το αστέρι.

Μια συγκινητική εξομολόγηση έκανε η Άννα Φόνσου.

«Θα σας πω για την Αλίκη τη δική μου, την Αλίκη της ψυχής μου» είπε και η φωνή της γέμισε την αίθουσα.

«Με την Αλίκη δεν συνεργαστήκαμε ποτέ. Δεν θέλαμε. Για να μη χαλάσουμε τη φιλία μας».

Και τότε αποκάλυψε μια πλευρά της σχέσης τους που ελάχιστοι γνώριζαν.

«Δεν πήγα ποτέ στο εξοχικό της. Τη ζήλευα με τους άλλους ανθρώπους. Ήθελα να αγαπάει μόνο εμένα. Πώς είναι τα παράνομα ζευγάρια; Έτσι συναντιόμασταν. Μιλούσαμε ώρες, γελούσαμε ώρες».

Ήταν μια εξομολόγηση που έκανε πολλούς να χαμογελάσουν και άλλους να δακρύσουν. Γιατί μέσα σε λίγες λέξεις περιέγραψε την αληθινή δύναμη που είχε η Αλίκη στις ανθρώπινες σχέσεις της.

Εξίσου καθηλωτική ήταν η αφήγηση της Νταίζης Λεμπέση, η οποία μετέφερε μια σχεδόν κινηματογραφική ιστορία από τα παρασκήνια του ελληνικού θεάτρου.

Ήταν η εποχή που το θέατρο Αθήναιον, μετέπειτα «Τζένη Καρέζη», είχε τυλιχτεί στις φλόγες. Η Καρέζη ήταν απαρηγόρητη βλέποντας το αγαπημένο της θεατρικό σπίτι κατεστραμμένο.

Τότε εμφανίστηκαν η Αλίκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ μαζί με τον πατέρα της Νταίζης, τον θεατρικό επιχειρηματία Γιώργο Λεμπέση, ο οποίος υποσχέθηκε στην Καρέζη ότι το θέατρο θα άνοιγε ξανά μέσα σε δύο εβδομάδες. Εκείνη δυσκολευόταν να το πιστέψει.

Τότε πετάχτηκε η Αλίκη. «Είμαι κι εγώ εδώ. Ό,τι σου λέει ο Γιώργος», της είπε.

Και δεν έμεινε στα λόγια. Όπως αποκάλυψε η Νταίζη Λεμπέση, σύσσωμο το ελληνικό θέατρο έπιασε δουλειά για να απομακρύνει τα καμένα υλικά και να ξαναζωντανέψει τον χώρο.

Η ίδια βρέθηκε να δουλεύει δίπλα στην Αλίκη μέσα στις στάχτες και στη μουτζούρα, προσπαθώντας να ξεβιδώσουν καμένα καθίσματα.

«Ήμασταν άχρηστες και οι δύο» θυμήθηκε γελώντας.

Κάποια στιγμή η Αλίκη, με το γνωστό πείσμα της, της είπε: «Να σου πω, εμάς τα ζώδια του νερού μάς έχουν για πολύ σεντιμεντάλ και δεν μας έχουν δει, όταν μας… γυρίζει το μάτι».

Έβγαλε τις γόβες της και οι δυο μαζί έπιασαν δουλειά σαν εργάτριες.

Και όταν η Τζένη Καρέζη τις είδε έκπληκτη να δουλεύουν μέσα στα αποκαΐδια, τις ρώτησε: «Κορίτσια, τι κάνετε; Είστε τρελές;»

Η απάντηση της Αλίκης ήταν αποστομωτική: «Σου φτιάχνουμε καινούργιο το “σπίτι” σου».

Μια φράση που συμπύκνωνε όλη την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά και τη συναδελφικότητά της.

Ιδιαίτερα συγκινητικός ήταν και ο Σπύρος Βουγιουκλάκης, που μίλησε όχι μόνο ως ανιψιός της αλλά και ως εκπαιδευτικός.

«Όταν “έφυγε” η Αλίκη, ήμουν 15 ετών» είπε.

Και αποκάλυψε ότι αυτό που τον εντυπωσιάζει μέχρι σήμερα είναι ότι οι νέες γενιές εξακολουθούν να την αγαπούν με τον ίδιο τρόπο που την αγάπησαν οι προηγούμενες.

Σε μια εποχή που οι μύθοι ξεθωριάζουν γρήγορα, η Αλίκη παραμένει ζωντανή στις σχολικές αίθουσες, στις συζητήσεις των νέων ανθρώπων, στις τηλεοπτικές επαναλήψεις, στα τραγούδια και στις αναμνήσεις.

Ίσως γιατί, όπως έγραψε στο μήνυμά του ο αδελφός της Αντώνης Βουγιουκλάκης, «η Αλίκη χαμογέλασε στην Ελλάδα. Και η Ελλάδα τη λάτρεψε».