Athens bye bye night

Σαν να πρόκειται για δύο πόλεις κι όχι μία, αλλάζει όψη η Αθήνα μαγικά όσο πέφτει να ξεκουραστεί ο ήλιος, βάφοντας πρώτα τον ουρανό στα χρώματα του έρωτα και της ντροπής. Τη μέρα, θόρυβος, αγχωμένοι οδηγοί, κόρνες και κακό, τη νύχτα, όμως, ένα μαύλισμα, πολλά μυστικά και οι αληθινοί μας εαυτοί κι αυτοί που ο Στέλιος αγαπούσε: οι παράνομοι και οι αδικημένοι. Ή μήπως όλα αυτά μάς φαίνονται λιγάκι ξεπερασμένα και αχρείαστα φολκλόρ;

Από Γεωργία Δρακακάκη  

Διαβάστε ακόμη

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Καστελόριζο: Νέο είδος εντόμου σε σπηλιά πήρε το όνομά του από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»

Σε σπηλιά στο Καστελόριζο διεξήχθη έρευνα στα πλαίσια της μελέτης της βιοποικιλότητας του νησιού. Συγκεκριμένα λοιπόν ερευνητές εντόπισαν ένα είδος  εντόμου, το οποίο  δεν…

Κι όμως, στ’ αλήθεια υπήρξε μια εποχή που η αθηναϊκή νύχτα δεν χωρούσε ούτε για πλάκα σε οδηγούς πόλης, λίστες με «must visit» διευθύνσεις και αλγόριθμους ταξιδιωτικών πλατφορμών. Αναρχη, ζωντανή, αυθόρμητη, με γλέντια σε υπόγεια, σε στενά και σε κάθε απίθανο μέρος, για κάθε γούστο και πορτοφόλι. Ροκάδες, καρεκλάδες, κυριλέ, γιάπηδες, μποέμηδες χωνεύονταν αρμονικά στο μεγάλο στομάχι της αθηναϊκής βραδιάς ώσπου να ξημερώσει και αποτελούσαν όλοι τους ψηφίδες πολύτιμες ενός μωσαϊκού πλέον ξηλωμένου και κατά πολύ ρετουσαρισμένου.

Πίσω από τους αριθμούς των τουριστικών αφίξεων και τα ρεκόρ επισκεψιμότητας που σημειώνει η πόλη μας διακρίνεται μια λιγότερο συζητημένη συνέπεια: η σταδιακή αποδυνάμωση της νυχτερινής ταυτότητας της πόλης όπως τη γνώριζαν οι κάτοικοί της και τα λατρεμένα επαρχιωτόπουλα που έρχονταν για διασκέδαση στη μεγάλη πόλη.

Θα το έχετε προσέξει κι εσείς: εκεί όπου κάποτε υπήρχε μια οργανική σχέση ανάμεσα στη γειτονιά και τη διασκέδαση, εμφανίζονται ολοένα και πιο ομοιογενείς χώροι που θα μπορούσαν να βρίσκονται σχεδόν σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πόλη. Η Αθήνα, όμως, δεν είναι μια οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πόλη. Σταυροδρόμι είναι και δεν της πάει και πολύ η εικόνα της λεωφόρου και του λούνα παρκ. Χάνοντας τη σκοτεινιά και το μυστήριό της, μετατρέπεται σε μια άλλη πόλη με φρενήρεις ρυθμούς. Ο κύριος Πάνος, ο ταξιτζής που με γυρνούσε σπίτι ένα βράδυ, διασχίζοντας την Αχαρνών, θα σας τα έλεγε πολύ καλύτερα από μένα. Πού τα παλιά μαγαζιά; Πού το παλιό το μπάτζετ που έφτανε για αληθινό γλεντοκόπι, κέρασμα, μοίρασμα και πάλι απ’ την αρχή την άλλη μέρα;

Τώρα η Αθήνα λανσάρεται ως all day προορισμός. Μάτσα λάτε, στούντιο πιλάτες, μουράτα φυτώρια και άπειρο, ασταμάτητο, αδυσώπητο brunch. Λογικό, αφού η νυχτερινή έξοδος και η ιεροτελεστία της γίνονται ολοένα και ακριβότερες για τους κατοίκους, λογικό, αφού οι νέοι δυσκολεύονται να βρουν χώρους έκφρασης και η αυθεντικότητα αντικαθίσταται από την αναπαραγωγή ενός «ασφαλούς» και εμπορικά αξιοποιήσιμου αστικού σκηνικού.

Ποιος ιθύνων θα νοιαστεί για τις παλιές βραδινές μνήμες; Αυτό, σου λέει, είναι ψιλά γράμματα μπρος στα τόσα προβλήματα. Κι όμως, η νύχτα είναι αυτή που αγκάλιαζε τις καινούργιες ιδέες, τις έξυπνες λύσεις, τον ορίζοντα της επόμενης μέρας. Γιατί τη νύχτα κι εμείς κι η Αθήνα μπορούμε να είμαστε οι πιο αυθεντικές εκδοχές των εαυτών μας.