Αναζήτηση

Πατήστε ESC για κλείσιμο

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Ρέθυμνο: Ράγισαν καρδιές στο τελευταίο «αντίο» στον 25χρονο πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη

30/07/2026 - 13:43 | | 2 λεπτά ανάγνωση
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη της Espresso στην Google

Σε βαρύ κλίμα, με τη θλίψη να έχει σκεπάσει ολόκληρο το Αμάρι, συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι αποχαιρέτησαν το μεσημέρι της Πέμπτης  τον 25χρονο πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη, ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια επιχείρησης κατάσβεσης πυρκαγιάς στο Ρέθυμνο.

Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου, στο Επισκοπείο Φουρφουρά, παρουσία εκατοντάδων ανθρώπων που έφτασαν στην περιοχή για να τιμήσουν τη μνήμη ενός νέου ανθρώπου που έφυγε πρόωρα, την ώρα που υπηρετούσε το καθήκον όπως ανέφερε το creta24.gr.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, πολλοί από τους οποίους κρατούσαν λουλούδια στα χέρια, συνόδευσαν τον 25χρονο στην τελευταία του κατοικία. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η παρουσία των συναδέλφων του, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα στην οικογένειά του, αποχαιρετώντας ένα μέλος του Πυροσβεστικού Σώματος που χάθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης με τις φλόγες.

Η τραγωδία έχει συγκλονίσει την τοπική κοινωνία του Φουρφουρά και ολόκληρου του Ρεθύμνου, καθώς κατά την ίδια επιχείρηση έχασε τη ζωή του και ακόμη ένας πυροσβέστης. Η είδηση του θανάτου τους προκάλεσε βαθιά οδύνη, επαναφέροντας με τον πιο σκληρό τρόπο στο προσκήνιο τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν όσοι επιχειρούν στα πύρινα μέτωπα.

Στην κηδεία παρέστησαν, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης και ο βουλευτής Ρεθύμνου Γιάννης Κεφαλογιάννης, αποτίοντας φόρο τιμής στον νεαρό εποχικό πυροσβέστη.

Ο Παντελής Διαμαντάκης καταγόταν από τον Φουρφουρά Αμαρίου και είχε ολοκληρώσει τις πανεπιστημιακές σπουδές του στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια επέλεξε να ενταχθεί ως εποχικός πυροσβέστης, ακολουθώντας έναν δρόμο προσφοράς και ευθύνης.

Όσοι τον γνώριζαν περιγράφουν έναν ευγενικό, αγαπητό και χαμηλών τόνων νέο, με ήθος και διάθεση να βοηθά τους ανθρώπους γύρω του. Η απώλειά του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια, στους φίλους και στους συναδέλφους του, αλλά και μια βαριά παρακαταθήκη αυταπάρνησης απέναντι στο καθήκον.