Η ταινία «Elvis & Nixon» φωτίζει τα παιχνίδια εξουσίας του Πρίσλεϊ με τον πρόεδρο των ΗΠΑ
Λεπτομέρειες για το κεκλεισμένων των θυρών τετ-α-τετ του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον με τον Ελβις Πρίσλεϊ φέρνει στο φως νέα ταινία με τίτλο «Elvis & Nixon», που θα προβληθεί αυτή την εβδομάδα στη Βρετανία.
ΑΠΟ ΤΗΝ
ΠΕΤΡΙΝΑ ΚΑΛΑΜΒΟΚΙΔΗ
Η περίφημη συνάντηση των δύο αντρών έγινε το 1970, ύστερα από εξασέλιδη επιστολή που είχε στείλει ο Ελβις στον Λευκό Οίκο, ζητώντας να προσφέρει τις υπηρεσίες του για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών στους νέους.
Απώτερος σκοπός του, ωστόσο, ήταν να τον χρίσει ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ ομοσπονδιακό πράκτορα και να του απονείμει το σχετικό σήμα, όπως και τελικά έγινε.
Ο βασιλιάς του rock ‘n’ roll, ωστόσο, δεν ήταν ο μόνος σταρ που συναντήθηκε με πρόεδρο των ΗΠΑ. Το 1984, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν καλωσόρισε στον Λευκό Οίκο τον Μάικλ Τζάκσον.
Κυβερνητική καμπάνια
Ο τότε βασιλιάς της ποπ είχε δεχτεί να ακουστεί το τραγούδι του «Beat it» σε κυβερνητική καμπάνια κατά της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ, υπό τον όρο να τιμηθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο σε ειδική τελετή στο Λευκό Οίκο για τη συνεισφορά του στη μάχη ενάντια στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά, όπως και έγινε.
Οπως έγινε αργότερα γνωστό, μάλιστα, το FBI είχε συμφωνήσει ταυτοχρόνως να σταματήσει να ερευνά ισχυρισμούς ότι ο Τζάκσον είχε κακοποιήσει δύο παιδιά από το Μεξικό, για να «μην ντροπιάσει τον πρόεδρο».
Ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, από την πλευρά του, ως τραγουδιστής του συγκροτήματος Ugly Rumors, έτρεφε ανέκαθεν μεγάλο θαυμασμό για τους σταρ της μουσικής και θεωρούνταν ο μεγαλύτερος «κυνηγός αυτόγραφων» μεταξύ των πολιτικών. Σε ένα επίσημο δείπνο φέρεται ότι πλησίασε τον Μικ Τζάγκερ για να του εκφράσει τον θαυμασμό του.
Μια πιο προσωπική σχέση αναπτύχθηκε ανάμεσα στη Χίλαρι Κλίντον και στον Στίβι Γουόντερ, όταν, όπως αναφέρει η ίδια στα απομνημονεύματά της, την περίοδο του σκανδάλου Λεβίνσκι δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον τραγουδιστή, ο οποίος της ζήτησε να την επισκεφτεί για να της παίξει ένα τραγούδι που είχε συνθέσει ειδικά για εκείνη και μιλούσε για τη δύναμη της συγχώρεσης. «Καθώς έπαιζε, μετακινούσα την καρέκλα μου όλο και πιο κοντά στο πιάνο, μέχρι που έφτασα να κάθομαι δίπλα του. Οταν ο Στίβι τελείωσε, δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου…» αναφέρει στην αυτοβιογραφία της.
