Η κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα περνάει δύσκολες ώρες λίγες ημέρες μετά τον θάνατό της. Η Βικτώρια Δέλλα από τη στιγμή που γεννήθηκε είχε να αντιμετωπίσει την ασθένεια της μητέρας της και ήταν πάντα στο πλευρό της ενώ και η Γωγώ Μαστροκώστα πάλευε να ζήσει για να τη δει αν μεγαλώνει.

«Θυμάμαι μια νύχτα που η Βικτώρια κοιμόταν δίπλα μου κι εγώ την κοιτούσα μέσα στο μισοσκόταδο. Το κεφάλι της μύριζε ακόμα μωρό. Ακούμπησα το χέρι μου πάνω της και ξαφνικά φοβήθηκα τόσο πολύ, που δεν άντεξα. Έκλεισα τα μάτια και προσευχήθηκα πρώτη φορά αληθινά στη ζωή μου. Όχι να σωθώ. Να μη φοβηθεί εκείνη. Νομίζω πως εκεί αρχίζει ο Θεός τελικά. Στη στιγμή που ο άνθρωπος αγαπά κάποιον περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό. Υπήρχαν μέρες που θύμωνα μαζί Του. Πολύ. Έβλεπα το σώμα μου να αλλάζει, να χάνει τη δύναμή του, και δεν καταλάβαινα γιατί πρέπει μια γυναίκα να κρατά στην αγκαλιά της ένα νεογέννητο και ταυτόχρονα να κοιτάζει τον θάνατο κατάματα.

Μου φαίνονταν όλα άδικα. Σχεδόν βίαια. Αλλά μετά ερχόταν η κόρη μου και ακουμπούσε το μικρό της χέρι πάνω μου ή ο Τραϊανός μού έδενε σιωπηλά το μαντήλι στο κεφάλι, και σκεφτόμουν πως ίσως ο Θεός να μην βρίσκεται στα θαύματα. Ίσως να βρίσκεται απλώς στους ανθρώπους που μένουν δίπλα σου όταν όλα αρχίζουν να σβήνουν. Κάποτε, λίγο πριν μπω σε μια εξέταση, είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα στον διάδρομο του νοσοκομείου να κάνει τον σταυρό της αργά, σχεδόν τρυφερά. Τη ζήλεψα εκείνη τη στιγμή. Όχι για την πίστη της. Για την ηρεμία της. Γιατί εγώ δεν είχα ποτέ ηρεμία. Ακόμα και στις προσευχές μου υπήρχε πανικός. Σαν να ήθελα να διαπραγματευτώ με τον Θεό. «Πάρε οτιδήποτε άλλο, αλλά άφησέ με να δω το παιδί μου να μεγαλώνει». Ίσως όλες οι προσευχές των μανάδων να είναι τελικά ίδιες. Ένας διαρκής φόβος μην τελειώσει ο χρόνος πριν προλάβουν να αγαπήσουν αρκετά», είχε δηλώσει η Γωγώ Μαστροκώστα.
Η Βικτώρια Δέλλα πόσταρε το τραγούδι που κυκλοφόρησε η Κέλλυ Κελεκίδου για τη Γωγώ Μαστροκώστα με τίτλο «Καλέ μου άγγελε».

Η νεαρή κοπέλα «ράγισε καρδιές» εκφωνώντας επικήδειο στο τελευταίο αντίο της μητέρας της.
«Ξέρω πως σήμερα είναι μια ημέρα πένθους και είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι. Όμως μέσα μου νιώθω πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί πέρα απ΄ όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη. Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνεια. Αγάπησε βαθιά και έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά. Η μαμά μου ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Ήταν μια υπέροχη σύζυγος, μια αληθινή φίλη, μία στοργική κόρη και μια δυνατή αδελφή. Και πάνω απ’ όλα μια μοναδική μαμά. Μαμά με έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Μου έμαθες να μην είμαι κακομαθημένη και να πατάω στα πόδια μου.
Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα. Όταν ήμουν μικρή σου έλεγα πως όταν θα φύγω για σπουδές θα σε πάρω μαζί μου και τώρα ξέρω ότι θα είσαι παντού μαζί μου. Και αυτό το φρόντισες εσύ. Στον γάμο σου είχες γράψει ένα τραγούδι για τον μπαμπά και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω έναν στίχο. Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σε αγαπώ μαμά, μαμά δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».








