Βασίλης Δήμας: Το παρασκήνιο πίσω από το «Μα ζω ακόμα», που είχε γράψει στον Μαζωνάκη

Για τον ίδιο, η μουσική δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα παιδικό όνειρο, αλλά μια βαθιά εσωτερική ανάγκη και ένας τρόπος να εκφράζει όσα νιώθει και πιστεύει.

Από τη Σπυριδούλα Τριάντου

Από τα πρώτα μουσικά του βήματα μέχρι τη δισκογραφία και τις συνεργασίες με σημαντικά ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, η πορεία του χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία, την προσήλωση στις αξίες του και την πίστη στη διαχρονικότητα της μουσικής.

Σε μια συζήτηση με προσωπικές αναμνήσεις, ειλικρινείς εξομολογήσεις και αιχμηρές τοποθετήσεις για τον χώρο, ο Βασίλης Δήμας μιλά για τα καλοκαίρια στη Λέσβο, τη συνεργασία του με τον Νότη Σφακιανάκη και τον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά και για την επιτυχία, τον χρόνο και την καλλιτεχνική ουσία που, όπως πιστεύει, είναι εκείνη που τελικά αντέχει.

Ηταν παιδικό όνειρο το να γίνεις τραγουδιστής;

Δεν ήταν απλώς ένα όνειρο, αλλά μια εσωτερική ανάγκη, καθώς από πολύ μικρή ηλικία εκφραζόμουν μέσα από τη γλώσσα της μουσικής. Αρχικά έμαθα να παίζω όργανα, στη συνέχεια έγραψα τραγούδια, ασχολήθηκα με τις ενορχηστρώσεις και, τελικά, βγήκα μπροστά ως ερμηνευτής. Δεν ήθελα να είμαι απλώς ένας τραγουδιστής, αλλά ένας ολοκληρωμένος μουσικός που γράφει και τραγουδά τα δικά του τραγούδια.

Τι θυμάσαι από τα καλοκαίρια σου στη Λέσβο;

Την αθωότητα, την ανεμελιά, τις θάλασσες, τα βράδια στην παραλία με την κιθάρα γύρω από τη φωτιά, τους παιδικούς μου φίλους, τα φλερτ και τις συζητήσεις με τον πατέρα μου. Ηταν τα πιο όμορφα χρόνια.

Σπούδασες μαθηματικά, αλλά τελικά σε κέρδισε η μουσική. Υπήρξε στιγμή που φοβήθηκες ότι εγκαταλείπεις έναν πιο ασφαλή δρόμο για κάτι αβέβαιο;

Η πιο ασφαλής επιλογή στη ζωή είναι να κάνεις αυτό που αγαπάς και στο οποίο έχεις κλίση, γιατί μόνο έτσι αυξάνεις τις πιθανότητες να διακριθείς και να είσαι πραγματικά ευτυχισμένος. Η οικονομική ασφάλεια δεν συνεπάγεται πάντα και βέβαιη ευτυχία.

Ξεκινάς απόψε εμφανίσεις στο Doors, στο Κολωνάκι. Τι να περιμένουμε από εσένα;

Ενα ανατρεπτικό πρόγραμμα για όλους, που τα έχει όλα, με τη σωστή δομή και δοσολογία! Τα δικά μου τραγούδια, σε συνδυασμό με κλασικά ελληνικά και ξένα κομμάτια, συνθέτουν ένα πρόγραμμα που, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, θα έχει την ευκαιρία να απολαμβάνει ο κόσμος ο οποίος μας τιμά με την παρουσία του στο Doors.

Το νέο σου ζεϊμπέκικο, «Το εγώ μου», τι εκφράζει; Υπάρχει κάποιο προσωπικό βίωμα πίσω από αυτό;

Το «Το εγώ μου» είναι ένα ζεϊμπέκικο που εκφράζει μια πλευρά του εαυτού μας, την οποία πολλές φορές δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε. Συχνά αντιλαμβανόμαστε την αξία ενός ανθρώπου μόνο μέσα από την απουσία του, ενώ το «εγώ» μας μπορεί να φέρει μεγάλη ευθύνη για όσα χάνονται στις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι ένα τραγούδι που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μήνυμα προς έναν έρωτα που δεν έκλεισε τον κύκλο του. Ολα σχεδόν τα τραγούδια μου είναι ιστορίες βιωματικές, όχι κατ’ ανάγκην αυτοβιογραφικές.

Εχεις απογοητευτεί ποτέ από άνθρωπο που θεωρούσες φίλο σου;

Ναι, αλλά δεν κρατάω κακία. Κρατάω αποστάσεις.

Εχεις πει ποτέ «όχι» σε μια συνεργασία, επειδή δεν ταίριαζε στις αξίες σου;

Βεβαίως. Το αξιακό μου σύστημα είναι πάνω απ’ όλα. Είναι ο γνώμονας με τον οποίο πορεύομαι στον χώρο αυτόν, ώστε να διατηρώ αναλλοίωτα τον χαρακτήρα και το ήθος μου.

Πώς αντιμετωπίζεις το γεγονός ότι νέοι καλλιτέχνες γίνονται γνωστοί μέσα σε μία νύχτα μέσα από τα ριάλιτι; Πιστεύεις ότι αυτή η επιτυχία έχει διάρκεια;

Είχα γράψει κάποτε ένα τραγούδι στον Νότη με τίτλο «Το σύστημα», όπου περιγράφω ακριβώς αυτή την κατάσταση. Η σύντομη αναγνωρισιμότητα ενέχει κινδύνους. Πρέπει πρώτα να έρθει η αναγνώριση και μετά η αναγνωρισιμότητα με φυσικό τρόπο. Για να έχεις διάρκεια πρέπει να πηγαίνεις βήμα βήμα και να χτίζεις σταδιακά το οικοδόμημα της καριέρας σου.

Σε φοβίζουν ο χρόνος και το επόμενο βήμα;

Τον χρόνο τον σέβομαι και δεν τον φοβάμαι. Τον έχω σύμμαχο, γιατί με διδάσκει, με ωριμάζει και είναι ακριβοδίκαιος. Είναι πολύτιμος, γιατί δεν μπορείς να τον αγοράσεις. Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που ο Θεός μάς χαρίζει στιγμές και μας δίνει τη δυνατότητα να μεγαλώνουμε. Οσο για το επόμενο βήμα μου, είναι απόρροια της δικής μου βούλησης. Ως εκ τούτου, δεν γίνεται να φοβάμαι την ίδια μου την επιθυμία.

Τι είναι πιο δύσκολο: να γράψεις ένα τραγούδι που θα γίνει επιτυχία ή ένα τραγούδι που θα αντέξει στον χρόνο;

Μα, επιτυχία είναι ένα τραγούδι που θα αντέξει στον χρόνο! Τα υπόλοιπα είναι εφήμερα και συχνά γίνονται γνωστά μέσα από μεθοδευμένη υπερπροβολή. Ο κόσμος μπορεί να εθιστεί σε ό,τι του προσφέρεις επαναλαμβανόμενα, αλλά αυτό κρατάει λίγο όταν δεν υπάρχει ουσία. Εξάλλου, η λέξη «viral» παραπέμπει σε ίωση. Και η ίωση, κάποια στιγμή, περνάει.

Σε ποιον καλλιτέχνη θα ήθελες να δώσεις τραγούδι σου και γιατί;

Στον Γιάννη Πάριο, γιατί είναι ένας από τους μεγαλύτερους και πιο ολοκληρωμένους καλλιτέχνες της χώρας. Γράφει αριστουργήματα, ερμηνεύει μοναδικά και, πάνω απ’ όλα, εννοεί κάθε λέξη που τραγουδά.

Τι θυμάσαι περισσότερο από τη συνεργασία σου με τον Νότη Σφακιανάκη και γιατί πιστεύεις ότι επέλεξε να απομακρυνθεί από τη μουσική;

Θυμάμαι τις μαγικές στιγμές που ζούσα δίπλα του κάθε βράδυ πάνω στη σκηνή, αλλά και τις ιαχές του κόσμου λίγο πριν από την εμφάνισή του. Ο Νότης ήταν πάντα κοινωνικά ευαισθητοποιημένος και πιστεύω ότι η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία, σε συνδυασμό με την παθητική στάση του κόσμου, τον έχει δυσαρεστήσει. Θεωρώ πως ό,τι είχε να πει το είπε μέσα από τα τραγούδια και τις συνεντεύξεις του. Εξάλλου, οι ίδιοι που τον λοιδορούσαν στο παρελθόν σήμερα τον επευφημούν και ζητούν την επιστροφή του.

Υπάρχει κάτι που δεν πρόλαβες να του πεις ή κάτι που θα ήθελες να ξαναζήσεις από τη συνεργασία σας;

Με τον Νότη είχα πάντοτε ουσιαστική σύνδεση – λίγα λόγια και καλά. Υπήρχε και υπάρχει αλληλοσεβασμός, γι’ αυτό και δεν αισθάνομαι ότι έμεινε κάτι ουσιαστικό ανείπωτο. Οσο για τις στιγμές που θα ήθελα να ξαναζήσω, είναι εκείνες πάνω στη σκηνή, όπου μοιραζόμασταν τη μουσική και την αγάπη του κόσμου.

Ο θάνατος του Μαζωνάκη προκάλεσε σοκ και πολλά ερωτήματα. Πώς αντέδρασες όταν έμαθες την είδηση και τι ήταν αυτό που σε συγκλόνισε περισσότερο;

Είναι λογικό η ξαφνική και άδικη απώλεια ενός τόσο νέου και καταξιωμένου καλλιτέχνη να συγκλονίσει το πανελλήνιο, πόσο μάλλον εμένα, που συνεργάστηκα μαζί του δισκογραφικά. Εμεινα άναυδος όταν έμαθα την είδηση. Αυτό που με συντάραξε περισσότερο ήταν το πλήθος του κόσμου στη Νίκαια, το οποίο είδα εκείνη τη νύχτα έξω από την εκκλησία, ενώ τα τραγούδια του έπαιζαν στη διαπασών. Ηταν η παλιά του γειτονιά, οι άνθρωποι που τον αγάπησαν πραγματικά.

Το τραγούδι «Μα ζω ακόμα», που έγραψες για τον Γιώργο Μαζωνάκη, μοιάζει να συνδέθηκε βαθιά με την ψυχή και την προσωπικότητά του…

«Ολα μου τα θέλω μια ζωή μ’ ένα πρέπει τα σκοτώνω… μα ζω ακόμα». Οι ψυχές μας ταυτίστηκαν με τον Γιώργο Μαζωνάκη μέσα από αυτό το τραγούδι. Υπάρχουν στίχοι που βρίσκουν τον πραγματικό τους αποδέκτη σε έναν και μόνο καλλιτέχνη. Κι εκείνος είχε αυτό το σπάνιο χάρισμα: να λέει μια λέξη και να την κάνει να μοιάζει σαν να βγαίνει από την ίδια του την ψυχή. Αυτό είναι που κάνει έναν ερμηνευτή μοναδικό. Οταν άκουσα από τον κόσμο να τραγουδάει το «Μα ζω ακόμα» στη Νίκαια έκλαψα…

Τι ξεχώριζες περισσότερο στον Γιώργο Μαζωνάκη ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο;

Την αυθεντικότητά του, την αισθητική που χαρακτήριζε τις μουσικές του επιλογές και, πάνω απ’ όλα, την παιδική του ψυχή.

Ποια αδικία στον χώρο της μουσικής σε έχει ενοχλήσει περισσότερο;

Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι πολλές φορές η εμπορική αξία ενός καλλιτέχνη δεν είναι ανάλογη της πραγματικής του καλλιτεχνικής αξίας. Μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άλλους μηχανισμούς προβολής κάποιοι γίνονται γνωστοί πολύ γρήγορα, ενώ άλλοι παλεύουν για χρόνια μέχρι να αναγνωριστεί η δουλειά τους. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι η ουσιαστική αξία είναι αυτή που αντέχει στον χρόνο και, τελικά, αναγνωρίζεται.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Αγάπη Πολίτη: Η καλλονή που παντρεύτηκε τον Γιώργο Βαρδινογιάννη

Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Βαρδινογιάννη, το ενδιαφέρον στρέφεται και στην Αγάπη Πολίτη, τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε ένα σημαντικό κομμάτι της…