Ήταν 24 Φεβρουαρίου 1996, όταν ο Μανώλης Δουρής, ο προφυλακισμένος για τον θάνατο και τον βιασμό του 6χρονου γιου του Νικόλα, βρέθηκε κρεμασμένος με ένα καλώδιο τηλεόρασης μέσα στο κελί του, στις φυλακές της Κέρκυρας. Μια υπόθεση που συγκλόνισε όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και το παγκόσμιο γίγνεσθαι, με στοιχεία που θυμίζουν θρίλερ του Χίτσκοκ και με αναπάντητα ερωτήματα: Γιατί αυτοκτόνησε ο Μανώλης Δουρής; Από τύψεις για το έγκλημα που κατηγορήθηκε ότι έκανε; Δεν άντεξε το λιντσάρισμα των συγκρατουμένων του; Ή μήπως δεν άντεξε την τιμωρία για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε; Πότε έλεγε αλήθεια; Όταν συνελήφθη ή μετά, που ισχυριζόταν ότι δεν ήταν εκείνος ο φονιάς;
Από τον Νίκο Νικόλιζα
Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 30 χρόνια από τότε που ο «φάκελος Δουρή», ουσιαστικά με τη θηλιά που μπήκε στον λαιμό του πατέρα Μανώλη Δουρή, έκλεισε οριστικά, χωρίς ωστόσο η υπόθεση αυτή να σταματήσει να θεωρείται ιστορική και μία από τις πιο αποτρόπαιες όλων των εποχών!
Η «Espresso» ταξίδεψε στο λεγόμενο «χωριό του Δουρή», εκεί όπου έμενε η οικογένεια Δουρή και συνεχίζουν να διαμένουν μερικά από τα μέλη της οικογένειας. Καταγράψαμε με γλαφυρό τρόπο τις απόψεις των κατοίκων της περιοχής (30 χρόνια μετά το κλείσιμο του φακέλου), αλλά και όσα μας είπε η χαροκαμένη μάνα του 6χρονου Νικόλα, ο οποίος βιάσθηκε και θανατώθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο.
Περιηγηθήκαμε στα γραφικά σοκάκια της μικρής κωμόπολης, εκεί όπου έπαιζε ανέμελα το μικρό παιδί, μέχρι που ένα χέρι να του κόψει το νήμα της ζωής, ενώ οι κάτοικοι για πρώτη φορά μάς πήγαν και στην αλάνα όπου βρέθηκε νεκρό το 6χρονο αγόρι.
Τέλος, αναζητήσαμε στο κοιμητήριο της περιοχής το μνήμα της οικογένειας Δουρή, όπου μπορεί να προσευχηθεί κάποιος. Προς έκπληξή μας, όμως, αυτό… δεν υπάρχει, καθώς, όπως μας είπε η καντηλανάφτισσα, πριν από μερικά χρόνια τα οστά του μικρού μαζί με του πατέρα πήγαν στο χωνευτήρι, έτσι ώστε να μη θυμίζει τίποτα από όσα συνέβησαν στην περιοχή.
Στυγερό έγκλημα
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1993, όταν η κοινή γνώμη συγκλονιζόταν από ένα αδιανόητο για μέχρι τότε έγκλημα. Το έγκλημα της Ερμιόνης στις 31 Δεκεμβρίου του 1993 ήρθε να συνταράξει το πανελλήνιο.
Ο 6χρονος Νικολάκης, γιος του Μανώλη και της Γεωργίας Δουρή, βρέθηκε νεκρός, αφού πρώτα είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά. Εκείνο το βράδυ της παραμονής Πρωτοχρονιάς ο 6χρονος Νίκος εξαφανίστηκε από τη γειτονιά όπου έπαιζε, κάνοντας τους γονείς και τα έξι αδέλφια του να ανησυχήσουν.
Η οικογένεια Δουρή κάλεσε την Αστυνομία για να δηλώσει την εξαφάνιση του παιδιού της. Η κινητοποίηση των Αρχών της περιοχής της Ερμιόνης ήταν άμεση, καθώς και από όλη την τοπική κοινωνία που «χτένιζε» την περιοχή για να εντοπίσει τον μικρό Νίκο.
Τελικά, ο πατέρας του, Μανώλης, μαζί με έναν γιο του, βρήκε νεκρό τον 6χρονο σε μια αλάνα, με μια παλιά μπασκέτα ακόμα και σήμερα να βρίσκεται εκεί, στην ίδια θέση όπου βρέθηκε και το άψυχο κορμάκι του μικρού παιδιού.
Για ημέρες ολόκληρες η Ελλάδα ζει το ίδιο δράμα που ζει και η οικογένεια Δουρή. Η κηδεία του μικρού παιδιού στην Ερμιόνη συγκλονίζει τους πάντες, με τους χαροκαμένους γονείς να ζητάνε την παραδειγματική τιμωρία του «άγνωστου» φονιά.
Τραγική φιγούρα τόσο η μάνα Γεωργία Δουρή όσο και ο πατέρας Μανώλης. Ωστόσο, λίγα εικοσιτετράωρα μετά, η Αστυνομία συλλαμβάνει τον πατέρα ως ύποπτο. Οι αντιφάσεις στις οποίες υπέπεσε στην κατάθεσή του και το γεγονός ότι βρήκε το πτώμα του παιδιού του σε ένα μέρος στο οποίο θα έψαχνε μόνο κάποιος που γνώριζε έκαναν τους αστυνομικούς να τον υποψιαστούν.
Στην ανάκριση ο Μανώλης Δουρής προσπαθεί να δικαιολογηθεί: «Με κυριεύει μια σπάνια ασθένεια, με μεταμορφώνει. Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε».
Η κοινή γνώμη τότε απαιτεί την παραδειγματική τιμωρία του. Λίγες ημέρες μετά την κηδεία του Νίκου, ο πατέρας του αρνείται όσα είπε στην πρώτη κατάθεση και δηλώνει αθώος. «Αν το έκανα εγώ, να τιμωρηθώ» μονολογούσε, ενώ στη συνέχεια, απευθυνόμενος στη σύζυγό του, λέει: «Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες, μαζί με τον εραστή σου, με τον οποίο σκοτώσατε τον Νίκο».
Παρά τις νέες δηλώσεις του, όμως, ο Δουρής κρίνεται προφυλακιστέος, έπειτα από κοινή απόφαση εισαγγελέα και ανακριτή.
Η Ελλάδα, στην οποία μόλις έχει αρχίσει να υπάρχει η ιδιωτική τηλεόραση, παγώνει και παράλληλα οργίζεται. Όλες οι τηλεοπτικές κάμερες της εποχής βρίσκονται στο μικρό χωριό της Ερμιόνης. Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί μέχρι τότε ότι ένα μικρό αγόρι θα έχει βιασθεί και θανατωθεί από τον ίδιο τον πατέρα του.
Να θυμίσουμε πως η δεκαετία του ’90 είναι η δεκαετία που πολλά πράγματα βρίσκονται στα σπάργανα. Το ίδιο και η εξέταση DNA, που δεν έγινε ποτέ στο μικρό αγόρι.
Ο πατέρας Δουρής οδηγείται στις φυλακές. Ο άγραφος νόμος, ωστόσο, των φυλακών είναι αδυσώπητος. Πολλές φορές ξυλοκοπείται άγρια από τους συγκρατουμένους του, μέχρι που στις 24 Φεβρουαρίου του 1996, σχεδόν δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του γιου του, ο Μανώλης Δουρής δίνει τέλος στη ζωή του μέσα στο κελί, στις φυλακές της Κέρκυρας. Με ένα καλώδιο. Με μια θηλιά!
Σήμερα, 30 χρόνια μετά τον θάνατο του Μανώλη Δουρής, στον λόφο της Ερμιόνης, εκεί όπου βρίσκεται η πατρική κατοικία της οικογένειας και τα στόματα ήταν ερμητικά κλειστά, φαίνεται πως ο χρόνος άρχισε να γίνεται ο γιατρός της υπόθεσης.
Η οικογένεια πλέον δεν αντιμετωπίζεται από τους κατοίκους σαν «μίασμα», ούτε οι γείτονες έχουν κακή συμπεριφορά απέναντι στα μέλη της οικογένειας Δουρή. Αντιθέτως, όλοι μιλάνε για μια πονεμένη οικογένεια, που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, ακόμα και σήμερα.
Τριάντα τρία χρόνια από το έγκλημα που στιγμάτισε μια ολόκληρη περιοχή. Συναντήσαμε την 67χρονη σήμερα Γεωργία Δουρή, μάνα του αδικοχαμένου 6χρονου Νικόλα. Ανάμεσα σε δεκάδες γάτες που ταΐζει καθημερινά και έναν σκύλο, που έχει στο εσωτερικό της αυλής της.
Μισάνοιχτη αυλόπορτα
Της χτυπάμε το κουδούνι. Μέσα από τη μισάνοιχτη αυλόπορτα της λέμε την ταυτότητά μας και τον λόγο του ταξιδιού μας: ένα αφιέρωμα από τότε που έκλεισε ο φάκελος της υπόθεσης Δουρή με τον θάνατο του συζύγου της.
«Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και άλλαξαν πολλά, παιδί μου» λέει, χωρίς να φέρνει καμιά αντίδραση σε όσα της λέμε. Της αναφέρουμε ότι γνωρίζουμε πως έχει πλέον και δισέγγονα. «Ναι, παιδί μου, έχω και δισέγγονο και είναι η μεγάλη μου χαρά» εξομολογείται.
Πριν από μερικά χρόνια έφυγε από τη ζωή και ο σύντροφός της, ενώ πλέον στο σπίτι μένει με έναν από τους γιους της, όπως μας ανέφερε χαρακτηριστικά, ο οποίος βρισκόταν στη δουλειά.
Της ζητάμε, αν επιθυμεί, να μας παραχωρήσει συνέντευξη, ενώ ευγενικά μάς αναφέρει πως πρέπει να ρωτήσει τα παιδιά της και να μας απαντήσει. Πράγματι, έπειτα από λίγη ώρα μάς ενημερώνει πως τα παιδιά της δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο.
«Έχουν περάσει όλα αυτά» μας λέει και μας αποχαιρετά με ευχή: «Να έχετε όλα τα καλά του Θεού, παιδί μου».
Στην Ερμιόνη μένουν τα τρία από τα πέντε παιδιά της, ενώ η μία κόρη της βρίσκεται στην Ύδρα και ο ένας γιος της στην Αθήνα, όπως μας ανέφεραν άνθρωποι που γνωρίζουν την οικογένεια.
«Άδικα ψάχνετε για τον τάφο Δουρή»
Λίγη ώρα μετά η «Espresso» θα βρεθεί και στο κοιμητήριο της μικρής κωμόπολης. Αναζητάμε ανάμεσα στους τάφους εκείνον της οικογένειας Δουρή, όπου είναι θαμμένοι ο μικρός Νικόλας και ο πατέρας του Μανώλης. Εκεί όπου θα μπορούσε ο καθένας να ανάψει ένα κεράκι για τον μικρό Νικόλα.
Μάταια, όμως. Η καντηλανάφτισσα του κοιμητηρίου μάς σταματά όταν της ζητάμε να μας πάει στον τάφο: «Τάφος Δουρή δεν υπάρχει. Τα οστά τα έχουν πάει μάλλον στο χωνευτήρι εδώ και χρόνια, παιδί μου. Μην ψάχνετε άδικα. Έτσι έκλεισε και ο κύκλος της υπόθεσης» μας λέει και μας αποχαιρετά!
Τόπος
Όταν προτάθηκε το θέμα της υπόθεσης Δουρή και το αφιέρωμα για τα 30 χρόνια από τότε που έκλεισε και τυπικά ο φάκελος του αποτρόπαιου εγκλήματος, δεν ξέραμε απολύτως τίποτα για το τι θα συναντήσουμε στη μικρή κωμόπολη της Ερμιόνης.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο διαπιστώσαμε πως κανένα ρεπορτάζ μέχρι σήμερα δεν είχε αναφερθεί στην εξέλιξη και στο τι απέγινε η οικογένεια Δουρή. Πηγαίναμε εντελώς στα τυφλά.
Ωστόσο, στη μικρή παραθαλάσσια περιοχή της Αργολίδας η υπόθεση Δουρή πλέον αντιμετωπίζεται ως ένα ιστορικό γεγονός. Αρχίσαμε να ψάχνουμε μαρτυρίες για το τότε και το σήμερα.
Πηγαίνοντας στον τοπικό σταθμό των ταξί, άνθρωποι φιλόξενοι και του μεροκάματου άρχισαν να μιλούν. Τους ρωτάμε πού βρίσκεται το σπίτι της οικογένειας Δουρή. Μας εξηγούν. «Πριν φτάσετε όμως στο σπίτι, στο δεξί σας χέρι βρίσκεται η αλάνα όπου βρέθηκε νεκρός ο μικρός Νικολάκης» μας λένε.
Ανηφορίζουμε ένα από τα σοκάκια που μας υποδεικνύουν. Πράγματι, στο δεξί μας χέρι μια μικρή μπλε σκουριασμένη πόρτα, δεμένη πρόχειρα με ένα σύρμα, ξεπροβάλλει μπροστά μας. Αρχίζουμε να τραβάμε φωτογραφίες. Μια γιαγιά κοντοστέκεται. Μας κοιτάζει.
«Εδώ είναι τόπος μαρτυρίου, παιδί μου. Δεν ξανάπαιξε ποτέ κανένα παιδί. Άσε που είναι και επικίνδυνα» μας λέει και μας δείχνει πού είχε βρεθεί σκοτωμένο το παιδί της οικογένειας Δουρή. Σε μια γωνιά, στην άκρη της αλάνας, με μια μπασκέτα σκουριασμένη να θυμίζει ότι κάποτε εκεί έπαιζαν μικρά παιδιά.
Καθώς γυρίζουμε στο λιμάνι, κάτοικοι της περιοχής μάς θυμίζουν το τότε και το σήμερα. Όλοι, ωστόσο, μιλάνε σε παρελθόντα χρόνο, με τη σκιά του εγκλήματος ακόμη και σήμερα να πλανάται στη μικρή και γραφική κωμόπολη της Ερμιόνης.
Στα στενά σοκάκια η ηλικιωμένη κυρία Ελένη Δημαράκη κοντοστέκεται όταν μας βλέπει να φωτογραφίζουμε. Τη ρωτάμε για την υπόθεση Δουρή.
«Πέρασαν πολλά χρόνια, παιδί μου, από τότε. Όμως δεν μπορεί να μου φύγουν από το μυαλό όσα έγιναν τότε. Θυμάμαι ότι έλεγαν άπαντες πως είχε βιάσει και είχε σκοτώσει το παιδί του. Όπου πηγαίναμε, είτε εκδρομή είτε για δουλειά, μας ρωτούσαν από πού είμαστε. Τους απαντούσαμε από Ερμιόνη και μας έλεγαν “από το χωριό του Δουρή;” Τώρα πλέον το θυμούνται όλοι ως ιστορία. Το έχουμε ξεπεράσει όσοι μένουμε εδώ».
«Το είχα σαν παιδί μου»
Στο λιμάνι της Ερμιόνης, η κυρία Δήμητρα, που διατηρεί κατάστημα και δεν επιθυμούσε φωτογράφιση, μας μιλάει για τον μικρό Νικόλα, τον οποίο είχε σαν παιδί της.
«Ο γιος μου ήταν συμμαθητής με τον Νικόλα. Στις 10 Δεκέμβρη του ’93 τον είχαμε καλέσει στα γενέθλια του γιου μου. Ένα τρισχαριτωμένο πλάσμα ήταν, που όλο χαμογελούσε. Ένα πρωί, λοιπόν, ξυπνάω και ακούω στον Παπαδάκη στον ΑΝΤ1 “Έγκλημα στην Ερμιόνη”. Φωνάζω έντρομη τον σύζυγό μου και προσπαθούσαμε να μάθουμε τι είχε συμβεί. Όταν αποκαλύφθηκε, ειλικρινά έπεσα από τα σύννεφα, γιατί το παλικαράκι αυτό το είχαμε συνέχεια στο σπίτι μας. Τώρα θα ήταν 36 ετών.
Τότε, είχαν ρίξει το φταίξιμο στην “κλειστή κοινωνία”. Και τι μπορούσε να κάνει ο κόσμος, και τι μπορεί να ήξερε ο κόσμος τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός σπιτιού;
Και σήμερα, σαφώς και το θυμούνται το έγκλημα. Και όσοι ξένοι έρχονται, μας ρωτούν τι συνέβη τότε. Δεν μπορεί να φύγει αυτό που πλανάται εδώ και δεκαετίες πάνω από την Ερμιόνη. Για την εποχή του, ήταν ένα φρικτό έγκλημα, πρωτοφανές. Σήμερα, βέβαια, γίνονται χειρότερα.
Την οικογένεια την αντιμετωπίζουμε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, γιατί ουσιαστικά δεν φταίνε τα άλλα μέλη. Μακάρι, όμως, να γνωρίζαμε επακριβώς την αλήθεια για όλα αυτά».
Στην ίδια περιοχή και ο κύριος Νίκος, ο οποίος δεν επιθυμεί να μας αναφέρει το επώνυμό του, θυμάται για την ιστορία Δουρή:
«Ο Μανώλης Δουρής, να ξεκαθαρίσουμε, δεν ήταν ντόπιος. Απλά είχε παντρευτεί εδώ. Ήταν πολυμελής οικογένεια που προσπαθούσε να ζήσει. Σαφώς και ο φάκελος έκλεισε χωρίς να μάθουμε τι πραγματικά έχει συμβεί. Ο πατέρας Δουρής απλά ήξερε καλά να προσποιείται, όπως φάνηκε και από τη δικογραφία».
Και στην κουβέντα παρεμβαίνει και ο Χρήστος Τσέλλος.
«Όταν συνέβη το έγκλημα αυτό, δεν μπορούσαμε να βγούμε από τα σπίτια μας. Όλοι μας είχαν δακτυλοδεικτούμενους ως περιοχή. Οι παλιοί της Ερμιόνης το θυμούνται όλοι. Οι νεότεροι δεν ασχολούνται. Από εμάς ό,τι ξέρουν. Η κοινωνία της Ερμιόνης θεωρώ πως αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει την οικογένεια με σεβασμό και δεν ρωτάει απολύτως τίποτα για όσα είχαν συμβεί τότε. Άλλωστε, ποιος νοιάζεται τώρα;» λέει και μας χαιρετάει.
Ο αστυνομικός
Ο Άγγελος μας εξιστορεί μια «περίεργη μαρτυρία» που του είχε διηγηθεί ένας αστυνομικός, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πέρυσι, σε ηλικία 91 ετών.
«Ο Δουρής δεν ήταν για μένα σωστός πατέρας. Όπως μου ανέφερε και ο αείμνηστος ο Σάκης ο αστυνομικός πριν φύγει από τη ζωή, ο Δουρής είχε πάει στα δικαστήρια με καταγγελία έναν παππού με σκοπό να αποζημιωθεί για κάποιες πράξεις που δεν έκανε ποτέ σε ένα από τα παιδιά του. Ο παππούς αυτός έφυγε από τη ζωή με αυτόν τον καημό. Έσκασε. Το ίδιο θα συνέβαινε και με τον Σάκη τον αστυνομικό» αναφέρει ο Άγγελος, ενώ μας λέει πως αν ζούσε σήμερα ο αστυνομικός, θα μας έλεγε με λεπτομέρειες όσα είχαν συμβεί τότε και στον ίδιο αλλά και στην υπόθεση με τον βιασμό και τον θάνατο του μικρού παιδιού!