Η Χριστίνα Παππά αντιμετωπίζει απειλές από μία κοπέλα που βοήθησε και τη φιλοξένησε σε δωμάτιο που έχει στη Μύκονο.
«Εγώ είχα σταματήσει αυτό που ο περισσότερος κόσμος ξέρει, που δεν είναι ωραίο να μιλάμε για τον εαυτό μας. Διακρίνομαι για την ευσπλαχνία μου, την ευγένειά μου. Μέχρι βλακείας, ακριβώς. Δυστυχώς, αναγκάζομαι να το πω ότι μέχρι βλακείας και κάθε πάθημα, που έχω πάθει και σε παρελθόν, μου γίνεται μάθημα. Είχα σταματήσει λοιπόν να πάρω ένα τσάι και είδα κάποιες κυρίες που όλοι συζητάμε εδώ στο νησί στη Μύκονο, για μία κοπέλα που ήταν εκεί και κοιμόταν κάτω στο πάτωμα, έξω.
Λέω, ποιο σε παιδιά κοιμάται στο πάτωμα. Μου λένε ότι έκανε πάρα πολύ κρύο πριν από ένα μήνα εδώ. Μου λένε, αυτή η κοπέλα είναι ήσυχη, κάθεται, δεν κουνιέται. Τέλος πάντων, λέω, παιδιά, εγώ έχω ένα δωμάτιο, το προσωπικό μου δεν έχει έρθει όλο. Να την κοπέλα, να την βάλουμε εκεί, να μην κρυώνει. Κρίμα είναι. Τέλος πάντων, την παίρνω την κοπέλα. Την πάω στο σπίτι μέσα. Εγώ είχα φύγει στην Αθήνα 20 μέρες, κρυφά από το συνέταιρό μου, της έστειλα φαγητό, της έστειλα λεφτά. Την πήγα την κουβέντα και της μαμά μου να κοιμηθεί πάνω στη βιασύνη μου, γιατί το προσωπικό φέρνει τα δικά του κλινοσκεπάσματα.
Με αποτέλεσμα, πριν από κάποιες μέρες, λέω, πρέπει να φύγεις, διότι φτάνει το προσωπικό. Προχτές το όνομά μου χρησιμοποιούσε γενικά, με πιάσανε 2-3, το όνομά μου. Ότι δουλεύει σε μένα, ψέματα, γιατί την βλέπανε να κινείται πολύ περίεργα και όλοι ρωτούσανε. Και προχτές με πήρε ο ιδιοκτήτης των σπιτιών, μου λέει, “Χριστίνα, τι είναι αυτή η κοπέλα, διότι κοιμάται στα χωράφια έξω”. Και μου είπε ότι δουλεύει σε σένα, του λέω, “κύριε Γιάννη, σας λέει ψέματα”. Τη λυπήθηκε και προς ο άνθρωπος, τη μάζεψε σπίτι. Τέλος πάντων, εγώ της στέλνω ένα μήνυμα και της λέω, σε παρακαλώ πολύ, μην ξανά χρησιμοποιήσεις το όνομά μου, διότι την επόμενη φορά θα πάω στην αστυνομία. Σε δευτερόλεπτο μου, στέλνει ένα κατεβατό μήνυμα, δεν ξέρω αν μπορώ να εκφραστώ, έλεγε, να πεθάνω ζωντανή, να πεθάνω στην κόλαση. Die, die, die, πέθανε, πέθανε, πέθανε.
Μεγάλο απειλητικό. Άρχισα να τρέμω, πήγα κατευθείαν στην αστυνομία, δεν πρόλαβα καν να το διαβάσω όλο το μήνυμα. Πήγα στην αστυνομία, λέω, παιδιά, πρέπει κάτι να κάνουμε, να τη μαζέψετε, διότι φοβάμαι. Άρχισα να σκέφτομαι, μετά μην πάω εκεί, τόσοι έχουν γίνει και μου έτσι μου έρθει με μαχαίρι και με σκοτώσει. Πολύ όμως, δηλαδή, όσοι το διάβαζαν το μήνυμα ανατριχιάσανε, συγκλονιστικό. Και ήρθε η αστυνομία μαζί μου, ψάξαμε λίγο γύρω-γύρω, τα πράγματά της ήταν εκεί.
Τώρα δεν ξέρω τι έχει κάνει η αστυνομία. Αν τη βρει, ευελπιστώ και εύχομαι να τη βρει, διότι χθες τη βράδυ κάθισα και διάβασες ότι οι ψυχασθενείς ανθρώπους που φαίνονται ευγενικοί, έχουν ωραίο χαμόγελο, αλλά στην ψυχασθένεια που έχουν αυτή και η διπλή προσωπικότητα, μπορεί να σε σκοτώσουν. Ξεγέλασε και τα κορίτσια που την φιλοξενούσαν στο μαγαζί της κάτω στα πατώματα σε εξωτερικό χώρο. Μου είπαν ότι ήταν πολύ ήσυχη. Έχει ωραίο χαμόγελο.
Δεν φαινόταν ένα κορίτσι το οποίο βγάζει τρέλα να φαίνεται. Φυσικά και φοβάμαι. Γιατί λέω, είμαι τόσο χαζή, τόσο κουτή, τόσο ανόητη. Έχουμε δει τόσες άλλες ιστορίες από ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση. Στην αρχή είχε πει ότι είναι μετανάστρια από κάπου από Αφρική, δεν ξέρω. Αλλά είναι από την Αγγλία. Ζήτησα από την αστυνομία να κάνω μήνυση».