Γιούλη Ηλιοπούλου: «Οταν μπήκα στο “Καλημέρα Ζωή” τα νούμερα έφταναν ακόμη και το 55%»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Υπήρξε σύμβολο ομορφιάς και ιδιαίτερα δημοφιλής τη δεκαετία του ’80! Από τα πρώτα της βήματα, όταν ακόμη ήταν μαθήτρια λυκείου, η εντυπωσιακή της εμφάνιση και το ταλέντο της την έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή.

Από τη Σπυριδούλα Τριάντου

Ξεκίνησε από το μόντελινγκ, πρωταγωνίστησε σε κινηματογραφικές ταινίες και βιντεοταινίες, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της δεκαετίας του ’80, κοσμώντας αμέτρητα εξώφυλλα περιοδικών και αποκτώντας φανατικό κοινό. Η επιτυχία συνεχίστηκε με τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική εκπομπή «Λογοδοσμένοι», μέσα από την οποία το κοινό τη γνώρισε ως τη χαρακτηριστική «προξενήτρα», αλλά και αργότερα με το «Καλημέρα Ζωή» και τη συνεργασία της με τον Νίκο Φώσκολο.

Σήμερα, έχοντας ζήσει μεγάλες επιτυχίες στο θέατρο και στην τηλεόραση και αποτελώντας μία από τις σημαντικότερες δημιουργούς στον χώρο του παιδικού και οικογενειακού θεάτρου, συνεχίζει ακούραστα να υπηρετεί την τέχνη της.

Το φετινό καλοκαίρι, έπειτα από 15 συνεχόμενες sold out παραστάσεις στο Θέατρο Πειραιώς 131, η «Ελένη» ξεκίνησε ένα νέο ταξίδι σε αρχαία θέατρα και θερινά φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα. Η παράσταση φέρει τη μετάφραση, την επιμέλεια του κειμένου και τη σκηνοθετική υπογραφή της Γιούλης Ηλιοπούλου, η οποία πρωταγωνιστεί στον ομώνυμο ρόλο του έργου του Ευριπίδη.

Συνεχίζεται το ταξίδι σας με την «Ελένη» σε αρχαία θέατρα και θερινά φεστιβάλ;

Ναι, και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι συγκινητική και κάθε παράσταση αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία. Σύντομα θα εμφανιστούμε και στο Αρχαίο Θέατρο Μεγαλόπολης, στην Αρκαδία, τον τόπο από τον οποίο κατάγομαι. Είναι μια στιγμή που περιμένω με ιδιαίτερη συγκίνηση, γιατί νιώθω πως επιστρέφω στις ρίζες μου, έχοντας στις αποσκευές μου όλη αυτή την καλλιτεχνική διαδρομή.

Γιατί επιλέξατε την «Ελένη» του Ευριπίδη;

Γιατί θεωρώ πως είναι ίσως το πιο αντιπολεμικό έργο που γράφτηκε ποτέ. Ο Ομηρος αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ο Ευριπίδης, πατώντας πάνω στον ομηρικό μύθο, δίνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Μας λέει ότι η πραγματική Ελένη δεν πήγε ποτέ στην Τροία, δεν ακολούθησε τον Πάρη, αλλά μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο, ενώ στην Τροία βρέθηκε μόνο το είδωλό της. Με αυτόν τον τρόπο καταγγέλλει τη ματαιότητα του πολέμου και μας υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε σύγκρουση κρύβονται ψέματα, συμφέροντα και ανθρώπινος πόνος.

Υπάρχει κάποια αντίδραση θεατή που κρατάτε ως τη μεγαλύτερη ανταμοιβή;

Φέτος η συγκίνηση είναι ακόμη μεγαλύτερη, γιατί βρίσκομαι και πάνω στη σκηνή ως Ελένη. Επειτα από κάθε παράσταση, άνθρωποι κάθε ηλικίας μάς πλησιάζουν, μας αγκαλιάζουν και μας λένε ένα απλό «ευχαριστούμε». Οταν οι θεατές συγκινούνται από μια παράσταση που δημιούργησες με τόσο κόπο και αγάπη, νιώθεις πως όλη η προσπάθεια δικαιώθηκε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.

Αν μπορούσατε να συνεργαστείτε με οποιονδήποτε καλλιτέχνη, εν ζωή ή μη, ποιον θα επιλέγατε;

Είχα την ευλογία να συνεργαστώ από πολύ νέα με θρυλικές μορφές του ελληνικού θεάματος. Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα ήθελα να ξαναβρεθώ στη σκηνή με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Κώστα Βουτσά και τον Σωτήρη Μουστάκα. Ηταν τεράστιοι καλλιτέχνες αλλά και σπουδαίοι άνθρωποι. Νιώθω φτωχότερη που δεν είναι πια κοντά μας. Από την άλλη, αγαπώ πολύ να συνεργάζομαι και με νέα παιδιά. Η φρεσκάδα, η ενέργεια και το πάθος τους μου δίνουν δύναμη και αισιοδοξία.

Το «Καλημέρα Ζωή» τι θέση κατέχει στην καρδιά σας;

Το «Καλημέρα Ζωή» ήταν ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της καριέρας μου. Αγάπησα βαθιά τον ρόλο της Χρύσας και ένιωσα ότι μέσα από αυτήν μπόρεσα να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Η συνεργασία μου με τον Νίκο Φώσκολο ήταν ξεχωριστή. Ηταν ένας άνθρωπος με πάθος, ένστικτο και σπάνια τηλεοπτική διορατικότητα. Η επιτυχία της σειράς ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Τα ποσοστά τηλεθέασης εκτοξεύονταν και, όταν μπήκα στη σειρά, έφταναν ακόμη και το 55%. Ηταν μια εποχή που ζήσαμε μοναδικές στιγμές και αισθάνομαι ευγνώμων που υπήρξα μέρος αυτής της τεράστιας επιτυχίας.

Η ταλαντούχα κόρη σας, η ηθοποιός Κρίστελ Καπερώνη, ακολουθεί τα βήματά σας και αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στην πολυβραβευμένη ταινία «Τόμος 7». Πώς νιώθετε ως μητέρα;

Είμαι πολύ περήφανη για την Κρίστελ. Από μικρή είχε μέσα της την αγάπη για την τέχνη και δεν προσπάθησα ποτέ να την επηρεάσω. Ηθελα να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο και να κατακτήσει ό,τι κατακτήσει με τις δικές της δυνάμεις. Χαίρομαι ιδιαίτερα που οι συνεργασίες της και οι επιλογές της αναγνωρίζονται από τον κόσμο και τους ανθρώπους του χώρου. Η επιτυχία της στην ταινία «Τόμος 7» είναι αποτέλεσμα της προσωπικής της προσπάθειας. Αυτό με γεμίζει ακόμη μεγαλύτερη περηφάνια. Τη θαυμάζω ως καλλιτέχνιδα, αλλά πάνω απ’ όλα ως άνθρωπο. Είναι ένα παιδί με ήθος, ευγένεια και αξίες, και εύχομαι να συνεχίσει να κάνει πάντα αυτό που αγαπά.

Τι θα λέγατε σήμερα σε ένα παιδί;

Να κυνηγήσει τα όνειρά του χωρίς φόβο. Να μάθει να πέφτει και να ξανασηκώνεται. Αν δεν πετύχει στις εξετάσεις, δεν τελειώνει η ζωή εκεί. Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι, άλλες σχολές, άλλες ευκαιρίες. Το ίδιο ισχύει και στις ανθρώπινες σχέσεις. Να επιλέγει ανθρώπους που το αγαπούν, το σέβονται και το βοηθούν να εξελίσσεται. Δεν είναι το χρήμα που φέρνει την ευτυχία. Ο Σκρουτζ είχε τα πάντα, αλλά ήταν δυστυχισμένος. Το σημαντικό είναι να είναι γεμάτη η ψυχή μας.

Τι σημαίνει ευτυχία για τη Γιούλη Ηλιοπούλου;

Το σπίτι μου και η οικογένειά μου. Εχω γίνει πλέον και γιαγιά, και πραγματικά έχω ξετρελαθεί. Η Κρίστελ μού χάρισε τον εγγονό μου, τον μικρό Εκτορα, που μου έχει πάρει τα μυαλά. Είναι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου.

Δουλεύετε ακατάπαυστα. Υπάρχει χρόνος για την προσωπική σας ζωή;

Ο σύζυγός μου, ο Αντώνης Μαρκόγιαννης, είναι ιδιοκτήτης της δισκογραφικής Alpha Records και βρίσκεται κι εκείνος στον χώρο του θεάματος. Καταλαβαίνουμε απόλυτα ο ένας τον άλλον. Και οι δύο εργαζόμαστε πολύ, όμως έχουμε μάθει να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι το μυστικό της σχέσης μας.

Υπάρχει κάτι που σας λείπει;

Οι γονείς μου. Τους έχω χάσει και τους δύο. Είναι μια απώλεια που δεν ξεπερνιέται ποτέ· απλώς μαθαίνεις να ζεις μαζί της. Οι γονείς μου με απέκτησαν όταν ήταν ήδη 50 ετών και είχα την ευλογία να τους έχω στη ζωή μου για πολλά χρόνια. Ο πατέρας μου έφυγε στα 94 και η μητέρα μου στα 85, από φυσικά αίτια. Κι όμως, όσο προετοιμασμένος κι αν νομίζεις ότι είσαι, όταν έρχεται εκείνη η στιγμή, ο πόνος είναι αβάσταχτος. Ενιωσα να χάνω το στήριγμά μου, ένα κομμάτι του ίδιου μου του εαυτού. Ημουν βαθιά δεμένη με την οικογένειά μου και το κενό που άφησαν δεν γέμισε ποτέ. Ο χρόνος απαλύνει τις πληγές, αλλά δεν σβήνει την απουσία.