Αναζήτηση

Πατήστε ESC για κλείσιμο

REALITY SPORTS

Φράνκο Μπαρέζι, τον λύγισε ο καρκίνος στα 66 χρόνια του

31/07/2026 - 10:25 | | 3 λεπτά ανάγνωση
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη της Espresso στην Google

Την περασμένη Τετάρτη 29 Ιουλίου η ιταλική εφημερίδα Tuttosport είχε μια μακάβρια αποκλειστικότητα. Έγραψε ότι έφυγε από τη ζωή ο Φράνκο Μπαρέζι η εμβληματική φυσιογνωμία του ιταλικού ποδοσφαίρου και της Μίλαν στα 66 του χρόνια.

Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου, ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι εξέφρασε τη λύπη του, αλλά διαψεύστηκε οργισμένα από την οικογένεια του παίκτη και την πρώην ομάδα του.

Αλλοίμονο, το πρωί της Παρασκευής ήρθε να επιβεβαιωθεί με επίσημο πλέον τρόπο. Ο Μπαρέζι ήταν κλινικά νεκρός την περασμένη Τετάρτη και δύο μέρες αργότερα απλά σταμάτησε να κτυπά η καρδιά του.

Η περιπέτεια με τον καρκίνο ξεκίνησε πριν ένα χρόνο. Και ήταν φουλ επιθετικός. Ο Φράνκο Μπαράζι που είχε αντιμετωπίσει με επιτυχία όλα τα θηρία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου δεν κατάφερε να τον αντιμετωπίσει. Τον Αύγουστο το 2025 υποβλήθηκε σε εγχείρηση στους πνεύμονες, ακολούθησαν χημειοθεραπείες που δεν έφεραν αποτέλεσμα.

Ίσως η προειδοποίηση να είχε δοθεί χρόνια νωρίτερα, το 1921, όταν ήταν 21 χρόνων. Μια λοίμωξη στο αίμα τον ταλαιπώρησε για τέσσερις μήνες. Ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στη φύση που ακολούθησε τον αθλητισμό σε υψηλό επίπεδο υποχρεώθηκε για τέσσερις μήνες να μείνει όχι απλά εκτός αγώνων, αλλά να βρίσκεται καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Για να γίνει καλά ακολούθησε κι ένα πειραματικό πρόγραμμα που στέφτηκε με επιτυχία.  Από τότε και μέχρι να του χτυπήσει την πόρτα ο καρκίνος δεν είχε άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας. Το αντίθετο.

Η επίσημη ανακοίνωση από την Μίλαν για τον θάνατό του έκανε εκατομμύρια καρδιές σε όλο τον κόσμο να χτυπούν δυνατά, εκατομμύρια μάτια να δακρύσουν, όχι μόνο για τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά και αυτά που είχε προσφέρει τόσα χρόνια ως ποδοσφαιριστής.

Ο Μπαρέζι ήταν ο κρίκος σε μια αλυσίδα που ένωνε δύο μεγάλες γενιές Ιταλών ποδοσφαιριστών. Αυτή που κέρδισε το Μουντιάλ του ’82 στην Ισπανία με Ρόσι, Κόντι, Σιρέζ, Τζοφ και όλη την κουστωδία με αυτήν της δεκαετίας του ’90.

Στην Ισπανία το 1982 ήταν μόλις 21 χρόνων και συμμετείχε απλά στην αποστολή, αλλά έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Άλλες δύο φορές το 1994 έπαιξε στον τελικό και το 1990 νίκησε στον μικρό τελικό.

Ήταν αυτός που πρωταγωνίστησε στην θριαμβευτική επιστροφή της Μίλαν στην ποδοσφαιρική σκηνή με τα τρία Τσάμπιονς Λιγκ που κέρδισε (1989, 90, 94).

Ήταν όμως και το παράδειγμα αφοσίωσης στην ομάδα. Σε μια εποχή που ο επαγγελματισμός έκανε τους ποδοσφαιριστές να γίνονται… μέλισσες πετώντας από ομάδα σε ομάδα αυτός έμεινε πιστός. Όπως ήταν βράχος ως αμυντικός, έτσι ήταν και ως στρατιώτης της ομάδας που υπηρέτησε για 20 ολόκληρα χρόνια.

Και να σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη του επιλογή ήταν η αιώνια αντίπαλος της Μίλαν η Ίντερ. Εκεί πήγε με τον μεγαλύτερο αδελφό του τον Γκιουζέπε τον οποίο κράτησαν κι αυτόν τον έδιωξαν! Οι δυο τους βρέθηκαν πολλές φορές αντίπαλοι στα ντέρμπι του Μιλάνο.

Πήγε στην Μίλαν και όλοι μιλούσαν για τον «Μπαρέζι 2». Μετά οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Ο Γκιουζέπε (Πέπε) έγινε «ο άλλος Μπαρέζι» κι ο Φράνκο ήταν απλά ο Μπαρέζι κι αργότερα ο «καπιτάνο».