Η απώλεια της Μαριαλένας Κάρμπουρη προκάλεσε θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο. Μετά το αντίο της Ζωής Ρηγοπούλουσειρά είχε ο αποχαιρετισμός της Γεωργίας Ζώη. «Χάσαμε τη Μαριαλένα μας!!

Η τάξη του 77 του Εθνικού Θεάτρου θρηνούμε τον ξαφνικό για μας χαμό της αγαπημένης μας. Η πιο ευγενής!!
Η πιο δοτική! Η πιο ευαίσθητη! Η πιο χαρισματική!! Η πιο διακριτική!! Η πιο σεμνή!! Η πιο όμορφη!! Η πιο ταλαντούχα ηθοποιός της τάξης μας… και της γενιάς μας… Αμέσως μετά την αποφοίτησή μας, ξεκίνησε στη δεκαετία του 80 μια πολλά υποσχόμενη διαδρομή στο θέατρο, το σινεμά και την τηλεόραση, αφήνοντας σύντομα έντονο το αποτύπωμά της.. Και μετά ξαφνικά σιωπή! Η αγάπη της για την οικογένειά της και οι αυστηρές επιλογές της την κράτησαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα μακριά από την υποκριτική.. Όμως κάθε φορά επανερχόταν πιο ώριμη..

Αποχώρησε πολύ γρήγορα από τον κόσμο του θεάματος κάνοντας αισθητή την απουσία της!! Παρά την αμοιβαία αγάπη και την αλληλοεκτίμηση για πολύ μεγάλο διάστημα είχαμε χαθεί. Ώσπου πριν από δύο χρόνια με αναζήτησε και αρχίσαμε να επικοινωνούμε ξανά!
Συζητούσαμε για τα παλιά, για τη Σχολή του Εθνικού, για τους σπουδαίους καθηγητές μας, την Ελένη Χατζηαργύρη, το Νίκο Τζόγια, το Στέλλιο Βόκοβιτς, τη Μαρία Χορς, το Στρατή Καρρά, την Έλεν Τσουκαλά, το Στέφανο Βασιλειάδη, τον Αλέξη Διαμαντόπουλο, το Γιάννη Στεφανέλλη, το Χριστόφορο Μπουμπούκη, την Έλλη Νικολαΐδου, τον Κώστα Στυλιάρη… με ρωτούσε αν βλέπω τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες μας, το Γρηγόρη Βαλτινό, το Γιάννη Βούρο, το Νίκο Νικολάου, τη Λυδία Κονιόρδου, τη Μαρία Σπαντιδάκη, την Έφη Θανοπούλου, τη Σοφία Σφυρόερα, την Ελεωνόρα Σταθοπούλου, τη Σοφία Κακαρελίδου, το Σπύρο Χατζάρα, το Θάνο Ντινόπουλο, τη Λίζα Βουγιουκαλάκη, τη Μίνα Νεγρεπόντη, τον Αμπντέλ Καντέρ, τη Ζωή Παναγιωτοπούλου…. Θυμηθήκαμε αυτούς που δεν είναι πια κοντά μας, τον Κωνσταντίνο Μάριο, τη Τζία Γιοβάνη, τον Άκη Φλωρεντή…

Σχολιάσαμε τις παλιές μας φωτογραφίες, όλοι μαζί σε ένα διάλειμμα…
Μιλούσαμε συνέχεια για το Θέατρο! Της έλεγα πως πρέπει να ξαναγυρίσει στο σανίδι, εκεί που ανήκει… Κι εκείνη άλλαζε κουβέντα και μου έλεγε πως είναι περήφανη για μένα, που κάνω αυτά που αγαπώ… Κι όλο ζητούσε να μάθει νέα μου… Με ρωτούσε για τις παραστάσεις μου… Πόσες φορές της είχα ζητήσει να βρεθούμε!!! Κι όλο το ανέβαλλε… Την είχα καλέσει και στην πρεμιέρα μου στο Μέγαρο, αλλά ήταν αδιάθετη μου είπε…

Τόσο γλυκιά και τρυφερή και ταυτόχρονα τόσο απόμακρη και μελαγχολική! Ποτέ δεν ανέφερε την αρρώστια της! Δεν ήθελε να μας ανησυχήσει! Νοιώθω τύψεις που δεν επέμενα να βρεθούμε! Τον τελευταίο καιρό δεν είχαμε μιλήσει! Και σκεφτόμουν τώρα που φθινοπώριασε να την πιέσω να συναντηθούμε!! Να βρεθούμε, να τα πούμε, να αγκαλιαστούμε σαν παλιές αγαπημένες φιλενάδες…
Δεν προλάβαμε. Πονώ βαθιά. Αύριο θα συναντηθούμε για τελευταία φορά! Όλη η τάξη θα την αποχαιρετήσει στις 11 το πρωί στο Ά Νεκροταφείο της Αναστάσεως του Πειραιά! Αχ Μαριαλένα μου! Γιατί; Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μας! Καλό σου ταξίδι ομορφιά μου!!!».
Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.









