Γιώργος Δούκας: «Ο Μαζωνάκης κι εγώ, αντιπαθούσαμε ο ένας τον άλλον»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν φοβάται να μιλήσει για τα λάθη του, να αναφερθεί στις δύσκολες οικογενειακές σχέσεις του ή να εκφράσει ανοιχτά τις απόψεις του για πρόσωπα και καταστάσεις που προκαλούν συζητήσεις.

Από τον Ηλία Μαραβέγια

Ο Γιώργος Δούκας, με αφορμή το νέο του βιβλίο «ΙΧΩΡ: Το αίμα των θεών», παραχωρεί στην «Espresso» μια αποκαλυπτική συνέντευξη, στην οποία ξεδιπλώνει άγνωστες πτυχές της διαδρομής του, από τα χρόνια της νύχτας μέχρι τη συγγραφική αναζήτηση και την προσωπική ωριμότητα.

Το «ΙΧΩΡ: Το αίμα των θεών» μάς ταξιδεύει στον κόσμο της ελληνικής μυθολογίας. Τι σε ώθησε να καταπιαστείς συγγραφικά με έναν τόσο μαγευτικό κόσμο;

Η μυθολογία με γοήτευε από παιδί. Ηταν πάντα μέσα μου, σαν μια ανεξάντλητη πηγή ερωτημάτων για το πώς γεννήθηκαν οι μύθοι, πώς δημιουργήθηκαν οι συγκρούσεις, οι ίντριγκες και οι ιστορίες που εξακολουθούν να μας συναρπάζουν μέχρι σήμερα. Οταν επισκέφθηκα πρώτη φορά την Κρήτη, τον τόπο όπου εκτυλίσσεται η ιστορία του «ΙΧΩΡ», ένιωσα μια ιδιαίτερη σύνδεση με τη γη της. Ηταν σαν να μου μιλούσε, σαν να μου μετέδιδε την ενέργειά της. Αυτό το βίωμα ωρίμασε μέσα μου με τον καιρό και κάποια στιγμή ένιωσα πως είχε έρθει η ώρα να το αποτυπώσω στο χαρτί και να του δώσω ζωή μέσα από τη δική μου συγγραφική ματιά.

Στην ελληνική μυθολογία οι θεοί έχουν πάθη, αδυναμίες και εγωισμούς, ενώ συχνά τιμωρούν τους ανθρώπους. Στη σημερινή κοινωνία ποιοι έχουν αποκτήσει τον ρόλο των σύγχρονων «θεών»;

Νομίζω ότι θα σε εκπλήξω με την απάντησή μου, αλλά θεωρώ πως, για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, ο ρόλος των «θεών» ανήκει στον κόσμο, στους κοινούς θνητούς. Βλέπουμε σε διεθνές επίπεδο να ακυρώνονται σούπερ σταρ, πολιτικοί, κυβερνήσεις… Ο κόσμος πλέον τιμωρεί. Η τεχνολογία δεν μας κάνει μόνο κακό, αλλά και καλό. Αυτή τη στιγμή, για πρώτη φορά, η δύναμη του κόσμου είναι τεράστια και μπορεί να «γκρεμίσει» έναν σούπερ σταρ, απλώς σταματώντας να τον ακολουθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στρέφοντας την προσοχή του στον επόμενο. Γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν υπάρχουν πια σούπερ σταρ με την έννοια που τους γνωρίζαμε. Η τόσο εύκολη πρόσβαση στην προσωπική ζωή μιας διασημότητας την αποδυναμώνει. Δεν είναι πλέον «θεός».

Αν ταξιδέψουμε πίσω στον χρόνο, στην Κύπρο όπου γεννήθηκες τον Αύγουστο του 1974, την περίοδο της τουρκικής εισβολής, και ακολουθήσουμε τη διαδρομή σου από το τραγούδι μέχρι τη συγγραφή, θα μπορούσες να φανταστείς τη ζωή σου να γίνεται βιβλίο;

Νομίζω ότι αυτό δεν ενδιαφέρει ακόμη κανέναν. Πιστεύω ότι θα ενδιαφέρει μετά την τριλογία βιβλίων με θέμα τη μυθολογία που ετοιμάζω, όταν θα έχω παρουσιάσει και κάποια έργα μου στο εξωτερικό. Παράλληλα, έχει δρομολογηθεί, πρώτα ο Θεός, και το πρώτο μου σίριαλ, το οποίο δεν βασίζεται σε κάποιο βιβλίο μου, αλλά σε ένα πρωτότυπο σενάριο που έχω γράψει, μια μαύρη κωμωδία.

Στην παρουσίαση του βιβλίου σου στο Μουσείο της Ακρόπολης η Μαρία Τζομπανάκη και ο Βασίλης Μπισμπίκης διάβασαν αποσπάσματα. Τους φαντάζεσαι να συμμετέχουν σε θεατρική μεταφορά του «ΙΧΩΡ»;

Εννοείται! Αν και αυτές οι επιλογές γίνονται συνήθως από την εταιρία παραγωγής που αναλαμβάνει ένα έργο, δεν σου κρύβω ότι είχα εξαρχής στο μυαλό μου αυτούς τους δύο ηθοποιούς. Το ίδιο ισχύει και για την Πέμη Ζούνη, η οποία στάθηκε δίπλα μου ως φίλη, δασκάλα, ηθοποιός και σκηνοθέτρια στην προσπάθειά μου να μετατρέψω το «ΙΧΩΡ» από βιβλίο σε θεατρικό κείμενο. Με βοήθησε πάρα πολύ.

Πώς γνωριστήκατε με την Πέμη Ζούνη;

Είναι αυτό που λέμε: «Το σύμπαν ξέρει». Με την Πέμη κάναμε παρέα με τους ίδιους ανθρώπους, συχνάζαμε στα ίδια μέρη και γνωριζόμασταν τυπικά. Ουσιαστικά, ήρθαμε πιο κοντά όταν χρειάστηκε. Πιστεύω πολύ στη μοίρα. Θεωρώ ότι όλα είναι προδιαγεγραμμένα. Αυτός είναι ένας βασικός άξονας τόσο στο «ΙΧΩΡ» όσο και στο «Κοραμά». Ως συγγραφέας, περιστρέφομαι πάντα γύρω από το θείο, κάτι ανώτερο, την ενέργεια, ακόμη και το θείο στοιχείο που μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος. Είμαστε προέκτασή του! Θεός υπάρχει όταν κάποιος τον δοξάζει και τον εξυμνεί.

Νοσταλγείς την εποχή που ήσουν τραγουδιστής;

Καθόλου! Αυτή η εποχή υπάρχει πλέον μόνο ως μια μακρινή ανάμνηση, η οποία με βοήθησε να καταλάβω ποιος είμαι. Δεν μετανιώνω όμως. Τα λάθη που έκανα με έφεραν στη θέση όπου βρίσκομαι σήμερα και με οδήγησαν σε αυτό που πηγάζει μέσα μου: στη συγγραφή. Μεγάλωσα στην Κύπρο, με έδιωξε ο πατέρας μου από το σπίτι όταν ήμουν δεκαπέντε ετών και ξεκίνησα να τραγουδάω για να ζήσω. Τελείωσα το σχολείο, ήρθα στην Ελλάδα, μπήκα στα μεγάλα σχήματα και συνεργάστηκα με τεράστια ονόματα. Κάπως έτσι άρχισαν να καταγράφονται οι πρώτες μου εμπειρίες, γιατί έπρεπε να δουλεύω έξι, πολλές φορές και επτά ημέρες την εβδομάδα. Η νύχτα ήταν για μένα η εφηβεία μου, και η ωρίμανσή μου ήρθε πολύ αργότερα. Το κρυφό μου όνειρο, όμως, ήταν η συγγραφή…

Ενας από τους τελευταίους σταρ στην Ελλάδα ήταν, κατά γενική ομολογία, ο Γιώργος Μαζωνάκης. Πώς είδες το κύμα αγάπης που ακολούθησε τον θάνατό του;

Θα μιλήσω αντικειμενικά. Ο Γιώργος Μαζωνάκης κι εγώ αντιπαθήσαμε ο ένας τον άλλον από την πρώτη μέρα που συναντηθήκαμε, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Δεν είχαμε ποτέ καλή σχέση, ούτε συνεργαστήκαμε. Δεν με συμπαθούσε και δεν τον συμπαθούσα. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο θάνατός του ήταν κάτι που με έκανε να χαρώ. Προς Θεού! Οχι, δεν του άξιζε αυτό. Ωστόσο, η αγιοποίηση μετά θάνατον από ανθρώπους που προηγουμένως τον κατηγορούσαν δεν είναι κάτι που με βρίσκει σύμφωνο. Το γεγονός ότι δεν συμπαθούσα τον Γιώργο Μαζωνάκη δεν σημαίνει ότι δεν αναγνώριζα την αξία των τραγουδιών του. Στα προγράμματά μου τα ερμήνευα επειδή άρεσαν στον κόσμο. Ηξερα να διαχωρίζω τον καλλιτέχνη και το έργο του από την προσωπική μου σχέση μαζί του. Ομως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Οταν φεύγει ένας άνθρωπος από τη ζωή, δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε έτσι.

Το ίδιο είχε συμβεί και με τον πατέρα μου. Εχω μιλήσει δημόσια γι’ αυτόν, λέγοντας ότι ήταν ένας από τους χειρότερους ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου. Δεν τον συγχώρεσα ποτέ. Βρισκόμαστε σε ένα μεταίχμιο του πολιτισμού που με εκνευρίζει πραγματικά, τόσο ως άνθρωπο όσο και ως καλλιτέχνη. Γιατί όταν κάποιος πεθαίνει, πρέπει να του συγχωρούνται όλα; Με βασάνιζες όσο ήσουν στη ζωή και τώρα πρέπει εγώ να σε συγχωρήσω; Δεν το δέχομαι αυτό για κανέναν: ούτε για τον πατέρα μου.

Πάμε και σε ένα άλλο μεγάλο θέμα των ημερών, τη ρήξη Καρβέλα – Βίσση. Εχεις δουλέψει με την Αννα;

Ποτέ. Παρότι είμαστε και οι δύο Κύπριοι, δεν συνεργαστήκαμε ούτε συναναστραφήκαμε ποτέ. Το μόνο κοινό μας είναι ότι το τελευταίο τραγούδι που κυκλοφόρησα στη δισκογραφική μου πορεία ήταν η δεύτερη εκτέλεση του τραγουδιού «Δεν με αγαπάς». Ο Νίκος Καρβέλας, τον οποίο εκτιμώ αφάνταστα, μου έδωσε την άδεια να το ερμηνεύσω και το έκανα. Δέχτηκα απίστευτες επιθέσεις, παρόλο που ερμήνευσα το τραγούδι με σεβασμό, επειδή το αγαπώ πολύ. Η Βίσση, όμως, είναι η ερμηνεύτρια. Εκείνος που έγραψε το τραγούδι είναι αυτός που σου δίνει την άδεια να το πεις.

Ποιος πιστεύεις ότι έχει δίκιο;

Δε μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς συνέβη, αλλά όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται δίπλα σου και αποτελεί το Α και το Ω στην καριέρα σου, η απουσία του από μια τόσο μεγάλη διοργάνωση δείχνει ότι υπάρχει πρόβλημα. Εκεί το χάσμα μεγαλώνει και η κατάσταση επιδεινώνεται. Για μένα, ο Νίκος Καρβέλας είναι ιδιοφυΐα! Γιατί το λέω; Επειδή δεν είναι μονόπλευρος. Γράφει από ροκ όπερες και ζεϊμπέκικα μέχρι τσιφτετέλια, αλλά και τραγούδια όπως η «Ελένη» για ένα κορίτσι που πέθανε, δυστυχώς, από λευχαιμία. Εγραψε γι’ αυτήν την απαίσια ασθένεια με έναν στίχο που μιλά για ένα κίτρινο στιλό σαν δάκρυ από λεμόνι. Είναι αυτές οι λεπτομέρειες που κάνουν ορισμένους ανθρώπους σπουδαίους.

Τι άλλο ονειρεύεσαι για την επόμενη σελίδα του βιβλίου της ζωής σου;

Η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή μου αυτή τη στιγμή είναι ότι μπορώ να υλοποιώ τα όνειρά μου. Εχω ασκήσει στον εαυτό μου την πιο σκληρή κριτική και, μέσα από αυτή τη διαδικασία, ξεκαθάρισα τις σχέσεις μου με ανθρώπους, που τελικά έφυγαν από τη ζωή μου. Δεν μπορούμε να συγχωρούμε συνεχώς πράγματα που μας πληγώνουν, γιατί έτσι κάνουμε μεγαλύτερο κακό τόσο στον εαυτό μας όσο και στον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας. Γιατί αυτό λειτουργεί αμφίδρομα. Αυτή τη στιγμή διανύω την καλύτερη φάση της ζωής μου. Είμαι με τον σύντροφό μου εδώ και δεκαεννέα χρόνια και βρίσκομαι στην πιο ώριμη περίοδο της ζωής μου, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να μου επιβάλουν ότι η επιλογή μου δεν είναι σωστή. Ζω με ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ, και έτσι θέλω να κυλήσει το υπόλοιπο της ζωής μου! Με τη συγγραφή, τα βιβλία μου και τους ανθρώπους που αγαπώ.

Γονιός είναι αυτός που μεγαλώνει σωστά παιδί

Πρόσφατα η Αγγελική Ηλιάδη δήλωσε ότι δεν συνιστούν γονείς και οικογένεια δύο άντρες ή δύο γυναίκες με ένα παιδί, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να παρουσιάσουν ως φυσιολογικά πράγματα που, κατά την άποψή της, είναι αφύσικα για τον Θεό. Ποια είναι η δική σου άποψη;

Για μένα, γονιός είναι ο άνθρωπος που μεγαλώνει σωστά ένα παιδί, όχι εκείνος που απλώς το φέρνει στον κόσμο. Οικογένεια είναι η καθημερινή παρουσία με ουσία στη ζωή του παιδιού και η σωστή ανατροφή και διαπαιδαγώγησή του… Και το λέω εγώ που μεγάλωσα με έναν κακό πατέρα, που με απέκτησε «φυσιολογικά». Αρα, ένα ζευγάρι, άντρας με γυναίκα, που δεν μπορεί να τεκνοποιήσει και υιοθετεί είναι πιο φυσιολογικό από δύο άντρες ή δύο γυναίκες; Εκεί ο Θεός είχε βάλει συγκεκριμένη υποσημείωση στις 10 εντολές που αγνοούμε μαζί με το «ου μοιχεύσεις»; Κάτι που επίσης δεν βλέπω να εφαρμόζεται και προσπαθούν να το «επιβάλουν». Ολα αυτά, άραγε, έχουν την έγκριση του Θεού, όταν γυναίκες χωρίζουν φυσιολογικά ζευγάρια και κάνουν παιδιά με διαφορετικούς άντρες; Αφού όλοι είμαστε δημιουργήματα Του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν, τότε όχι μόνο δεν το δέχομαι, αλλά, δόξα τω Θεώ, μέσα στο υπέρτατο σχέδιο δημιουργίας Του μας έδωσε και τη μνήμη… Και η μνήμη θυμάται… Ακόμη και πριν από τις δήθεν επιτυχίες!