«Καπετάνιος» ο Πιερρακάκης, «Διαμάντι» ο Καλαφάτης

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Στην Ελλάδα περιμένουμε τα μελτέμια για να φέρουν κύματα δροσιάς, αλλά και για να δούμε αν θα φέρουν τελικά και εκλογές στις αρχές του φθινοπώρου.

Ανοίγει περπατησιά ο Κυριάκος Πιερρακάκης

Στην Ευρώπη ο Κυριάκος Πιερρακάκης προκαλεί σταθερό κυματισμό με την ενεργή παρουσία και τις ιδέες του. Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών είναι πρόεδρος του Eurogroup και δεν χάνει ευκαιρία να ταράξει τα νερά.

Η πρόταση να υιοθετήσει η Ευρώπη κοινό μοντέλο στην κατανομή του φάσματος συχνοτήτων άρεσε και έφερε κολακευτικά σχόλια.

Στο μεταξύ, ως πρόεδρος του Eurogroup, ο Πιερρακάκης αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως ευρωπαϊκό κεφάλαιο. «Κρυφό όπλο» τον χαρακτηρίζει το στυφό Politico, με το οποίο αρχίζουν τη μέρα τους όσοι είναι, και όσοι δεν είναι, «παίκτες» στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με το Politico, ο Γερμανός καγκελάριος ζήτησε από τον Πιερρακάκη να κάνει κάτι το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών για το κινεζικό γουάν, το οποίο οι Ευρωπαίοι θεωρούν σκοπίμως υποτιμημένο.

Για να μην τα πολυλογώ, το Βερολίνο πετάει κατευθείαν τον Πιερρακάκη στα βαθιά, αλλά ο δικός μας είναι φτιαγμένος για… ανοιχτές θάλασσες.

Δεν είναι τυχαίο, πάντως, ότι την περασμένη εβδομάδα, στο περιθώριο Ecofin/Eurogroup, ο Πιερρακάκης τα είπε κατ’ ιδίαν και με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, τη «σιδηρά κυρία» της Ευρώπης.

Είναι αυτό που λέμε «αναμνήσεις από το μέλλον».

Ενα «διαμάντι» της ελληνικής πολιτικής

Έχει κλείσει πάνω από μία εικοσαετία στην πολιτική, αλλά ο Σταύρος Καλαφάτης παραμένει σταθερός στην πολιτική στιβαρότητα που τον διακρίνει.

Μετρημένος και σοβαρός, ο Καλαφάτης είναι παράγων ισορροπίας στη Ν.Δ., τόσο στη Θεσσαλονίκη, όπου εκλέγεται, όσο και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπου αλλάζει εύκολα θέσεις, με την άνεση του παίκτη που διασφαλίζει τη συνοχή μιας ομάδας, όποιο ρόλο κι αν έχει στο σχήμα.

Η ομάδα, εν προκειμένω, είναι η συμπολίτευση. Σε αυτόν τον πολιτικό κύκλο, γιατί ο Καλαφάτης είχε ρόλο και στις προηγούμενες φάσεις που η Ν.Δ. ήταν στην εξουσία, με πρωθυπουργούς τον Κώστα Καραμανλή ή τον Αντώνη Σαμαρά, ο Σταύρος εναλλάσσεται ανάμεσα σε υπουργικά χαρτοφυλάκια και στη θέση του γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ.

Το δεύτερο πόστο είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Η «γαλάζια» Κ.Ο. δεν είναι απλή στη διαχείριση, αλλά ο Καλαφάτης έχει τον τρόπο του και, έχοντας εκλεγεί δέκα φορές, απολαμβάνει, που είναι σημαντικότερο, τον σεβασμό των συναδέλφων του στα έδρανα.

Μην το κουράζουμε, το «πάντων μέτρον άνθρωπος» ισχύει καθ’ υπερβολήν στην πολιτική.

Υφυπουργός Ανάπτυξης εδώ και ενάμιση χρόνο, ο Καλαφάτης είχε κρατήσει και το χαρτοφυλάκιο Μακεδονίας – Θράκης, με τα αναγκαία διαλείμματα για κοινοβουλευτικό μάνατζμεντ.

Η σχέση του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι λειτουργική και άνετη, όπως και με τους προκατόχους του. Με απλά λόγια, ο Σταύρος είναι ένα διαμάντι της ελληνικής πολιτικής.

Τα κατακόκκινα μαγουλάκια του Θεοχάρη

Εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής. Πώς να το πω: λιγούτσικος, σε βαθμό που δεν τον βλέπεις.

Μία φορά τον πέτυχα στην business class ενός αεροπλάνου που επέστρεφε από τη Μύκονο: ένας αξύριστος κοντός με κόκκινα μαγουλάκια, τόσο βαθιά χωμένος στην μπλε δερμάτινη καρέκλα, που έπρεπε να ανασηκωθώ για να τον δω.

Σας μιλάω για τον Θεοχάρη Φιλιππόπουλο. Έναν ανύπαρκτο εκδότη περιοδικών, σε φάση που τα περιοδικά μεσουρανούσαν, ο οποίος παραμένει εκδότης περιοδικών τώρα που τα περιοδικά είναι ανύπαρκτα και ουδείς τα αγοράζει.

Είναι μυστήριο πώς βρέθηκε με λεφτά προ 30ετίας για να αρχίσει να παριστάνει τον εκδότη. Δεν είναι μυστήριο πώς επιβίωσε.

Διάσημος για την τσιγκουνιά του, ούτε ανέπτυξε τα περιοδικά του ούτε πήρε δάνεια. Ήταν μικρός κι έμεινε μικρός, τόσο λίγος, που τα Μνημόνια, τα οποία σκότωσαν τη διαφήμιση, και το online, που μετέφερε τη γκλαμουριά στα διάφορα Instagram, τον άφησαν εντελώς ανεπηρέαστο.

Ο κοντούλης με τα αξύριστα κόκκινα μαγουλάκια ήταν τίποτε και παραμένει απολύτως τίποτε.

Λένε πως εκδότης δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Ο Θεοχάρης γεννήθηκε γιος του περίφημου διευθυντή του «Έθνους» Αλέκου Φιλιππόπουλου, που εισήγαγε το tabloid στον ελληνικό Τύπο, και δεν έγινε απολύτως τίποτε άλλο, παρά ένας ασήμαντος ιδιοκτήτης τίτλων περιοδικών, με τα οποία ουδείς ασχολείται, άντε, εκτός από καμιά κοπελίτσα της μιας νύχτας στη Μύκονο που ψάχνει κανένα φράγκο, καταλάβατε…

Η «μαύρη τρύπα» που λέγεται ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ

Τα χόμπι μου είναι τα παράξενα του σύμπαντος, ξέρετε, μαύρες τρύπες και τέτοια, και η ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ.

Μετά την αύξηση κεφαλαίου, που επί μήνες μάς έλεγαν ότι δεν θα γινόταν, άρχισε πάλι το «παιχνιδάκι» με την τιμή-στόχο για να ερεθίζεται το επενδυτικό κοινό.

Λοιπόν, αγαπημένα μου «γατάκια», η AXIA Επενδυτική την τοποθετεί στα 55 ευρώ. Έτσι, για να συνεχίσει να «τρέχει» το «χαρτί».

Επειδή όμως ξέρω να διαβάζω και τα ψιλά, βλέπω ότι το μέρισμα έως το 2030 θα έχει φτάσει τα εξήντα λεπτά, με βάση το ίδιο στόρι. Δηλαδή, σκάρτα 2-3%. Λίγα δεν είναι για να γίνεται τέτοιος χαμός;

Δηλαδή, ποιος θα μπει στην ουρά για να πάρει μια μετοχή που θα δίνει εξήντα λεπτά μέρισμα σε πέντε χρόνια;

Είναι αυτό που σας έλεγα: τα μυστήρια του σύμπαντος που με συναρπάζουν, εν προκειμένω, του ελληνικού επιχειρηματικού σύμπαντος.

Οφείλω, πάντως, να πω ότι ο κύριος Γιώργος, Περιστέρης, είναι δυνατός κοσμοναύτης, κάτι σε Γκαγκάριν.

Εγκαινιάστηκε ο αυτοκινητόδρομος Ε65, που κόβει την Ελλάδα στη μέση, ενώ μπορείς να πας με μια χαρά δρόμο από τις δύο άκρες, έπειτα από σχεδόν είκοσι χρόνια.

Ο Γκαγκάριν των εγχώριων κατασκευών πήρε, βλέπω, μια πεντακοσάρα παραπάνω, έπειτα από αναρίθμητες αναπροσαρμογές συμβάσεων που διατρέχουν καμιά δεκαριά κυβερνήσεις και βάλε.

Οπότε σου λέει: πάρ’ τους τα και στο Χρηματιστήριο, για εξήντα λεπτά μέρισμα!

Σκοτεινό παρόν, σκοτεινότερο μέλλον

Τι θα τις κάνει τις μετοχές της Εθνικής που αγοράζει ο Παύλος Μυλωνάς; Και πού θα τελειώσει αυτή η ιστορία;

Γιατί η κάποτε πρώτη ελληνική τράπεζα συνεχίζει να μαζεύει το «χαρτί» της, μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες κομμάτια σε εβδομαδιαία βάση, για να κρατήσει ψηλά την τιμή και για να κάνει κάτι τα λεφτά που έχει μαζέψει, αφού δεν κάνει καμία κίνηση προς καμία κατεύθυνση.

Πρόκειται για μια αδιέξοδη στρατηγική, με σκοτεινό παρόν και πολύ σκοτεινότερο μέλλον.

Όμως, ο Πολ Μυλωνάς δεν θα είναι εκεί για να τα δει τα χάλια που έρχονται.

Όλα αυτά, ενώ Αμερικανοί επενδυτές μπαίνουν στην Credia Bank. Λογικό, αφού εκεί υπάρχει όντως μέλλον και το ενσαρκώνει στο παρόν η Ελένη Βρεττού.