Το υβρεολόγιο των «αθώων»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Βλέπετε εχθρούς παντού. Νιώθετε ανώτεροι, απόκληροι, παιδιά ενός άλλου θεού, λιγότερο μποτοξαρισμένου, με περισσότερο οικογενειακό χρόνο, με λιγότερα stories στο Instagram και, φυσικά, με λιγότερα χρήματα και σουξέ.

Βρίζετε την Τούνη. Τη Σάρον Στόουν. Την Έλενα Τοπαλίδου. Βρίζετε τον Τσουβέλα και την όχι-κατά-τα-γούστα-σας-όμορφη γυναίκα του. Κράζετε τα κορίτσια του OnlyFans. Μισείτε τους μουσουλμάνους. Μισείτε τους χριστιανούς, τους λέτε «χριστιανοταλιμπάν». Μοιράζετε χαιρεκακία για το πρόωρο stop τηλεοπτικών εκπομπών. Δεν κάνει η Μουτίδου. Δεν κάνει ο Σρόιτερ. Είναι πουλημένος ο ένας και ξεφτιλισμένη η άλλη. Βλέπετε εχθρούς παντού. Νιώθετε ανώτεροι, απόκληροι, παιδιά ενός άλλου θεού, λιγότερο μποτοξαρισμένου, με περισσότερο οικογενειακό χρόνο, με λιγότερα stories στο Instagram και, φυσικά, με λιγότερα χρήματα και σουξέ.
Γιατί εσείς είστε αθώοι. Δεν είστε τίποτα ρεμπεσκέδες των χορηγιών. Τίποτα βολεμένα σταρλετάκια που κάνουν βίζιτες σε κότερα. Ούτε, δα, τίποτα γελοίοι τύποι που μοστράρουν τη μούρη και τους κοιλιακούς τους στα social media. Εσείς είστε σωστοί, ηθικοί, δίκαιοι, κατέχετε την Αληθινή Αλήθεια, αγαπάτε σωστά, κρίνετε σωστότερα και, αλίμονο, έχετε τα ανώνυμα τα προφιλάκια σας και μοιράζετε μίσος. Καθαρόαιμο, ανθρώπινο μίσος με στόχο άλλους ανθρώπους. Πιο διάσημους από εσάς. Πιο πλούσιους. Πιο άσχημους. Πιο χοντρούς. Πιο αστείους. Πιο εκτεθειμένους.

Χυδαιολογείτε ασυστόλως, αναπαυμένοι στη φούσκα της ιδιωτικής σας ζωής. Από τον καναπέ, από το γραφείο, από το πίσω κάθισμα του λεωφορείου, από το κινητό που φωτίζει το πρόσωπό σας μέσα στη νύχτα, από το σύνολο των προβλημάτων και των πρβληματισμών σας. Πετάτε λέξεις σαν πέτρες και μετά πλένετε τα χέρια σας από την ευθύνη τους. «Ενα σχόλιο έκανα». «Μια γνώμη είπα». «Δημοκρατία έχουμε». Σαν να είναι η δημοκρατία ένα πλυντήριο που ξεπλένει κάθε χοντράδα και κάθε μικρότητα, σωστά;
Το πιο παράξενο είναι πως όλα αυτά γίνονται στο όνομα της ηθικής. Στο όνομα κάποιας υποτιθέμενης ανωτερότητας. Της δικής σας ηθικής, της δικής σας ανωτερότητας. Δεν βρίζετε επειδή ζηλεύετε, βρίζετε γιατί «έχετε δίκιο». Δεν διασύρετε επειδή απολαμβάνετε το θέαμα, το κάνετε γιατί «πρέπει να ειπωθούν αλήθειες». Δεν συμμετέχετε στον δημόσιο λιθοβολισμό, απλώς κρατάτε, τάχα, μια μικρή πετρούλα. Μόνο που οι πέτρες, όταν πέφτουν κατά χιλιάδες, κάνουν μεγάλα σημάδια. Θαρρείτε πως το μίσος γίνεται ευγενέστερο, όταν ντύνεται με επιχειρήματα. Πως η μικροπρέπεια αποκτά κύρος, όταν γράφεται με σωστή ορθογραφία.

Αυτό είναι το πιο τρομακτικό απ’ όλα. Οχι ότι χάσαμε την ευγένεια. Οχι ότι συνηθίσαμε τη χυδαιότητα. Αλλά ότι καταφέραμε να πείσουμε τους εαυτούς μας πως η σκληρότητα είναι αρετή, αρκεί να ασκείται στους «σωστούς» ανθρώπους.
Πίσω από τις οθόνες, πίσω από τα avatars και τις φωτογραφίες προφίλ γεννιέται και γιγαντώνεται καθημερινά το πιο ειρωνικό, το πιο θλιβερό υβρεολόγιο της εποχής μας: το υβρεολόγιο των αθώων.