Ναυσικά Αθανασίου: Μιλά στην «Espresso» για το θέμα του εθελοντισμού – «Είναι τρόπος ζωής»

Οταν ακούμε τη λέξη εθελοντισμός, το μυαλό μας πηγαίνει αυτόματα στην προσφορά, στην αλληλεγγύη και στην ανιδιοτελή αγάπη για τον συνάνθρωπο. Είναι η επιθυμία να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο, αφιερώνοντας τον ελεύθερο χρόνο μας.

• Φωνή ΑμεΑ – από τη Νένα Χρονοπούλου

Υπάρχει, όμως, μια λέξη-κλειδί που συχνά ξεχνάμε να αναφέρουμε δίπλα στην καλή θέληση: η υπευθυνότητα. Πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι επειδή ο εθελοντισμός δεν αμείβεται οικονομικά, δεν έχει και υποχρεώσεις. «Εθελοντής είμαι, αν θέλω πάω, αν θέλω βοηθάω» σκέφτονται κάποιοι. Η πραγματικότητα, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Η στιγμή που λες «θέλω να βοηθήσω» είναι η στιγμή που αναλαμβάνεις μια σοβαρή δέσμευση. Για το ευαίσθητο αυτό θέμα η «Espresso» μίλησε με την εθελόντρια Ναυσικά Αθανασίου, η οποία προσφέρει εδώ και χρόνια αγάπη και συνέπεια.

Ποια είναι η Ναυσικά Αθανασίου;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πανέμορφη Λεμεσό της Κύπρου. Είμαι το τέταρτο παιδί της οικογένειάς μου και το μοναδικό κορίτσι ανάμεσα σε τρία αδέλφια. Παρ’ όλα αυτά, οι γονείς μου δεν με κακόμαθαν ποτέ. Δεν μου χάλασαν χατίρι, αλλά φρόντισαν από πολύ μικρή ηλικία να με διδάξουν τις πιο σημαντικές αξίες της ζωής: να σέβομαι τον συνάνθρωπό μου, να είμαι υπεύθυνη για τις πράξεις μου και να βοηθάω απλόχερα κάθε πλάσμα που βρίσκεται σε ανάγκη. Τόσο ο αγαπημένος μου πατέρας όσο και η υπέροχη μητέρα μου -γονείς τεσσάρων παιδιών, όπως προανέφερα- φρόντιζαν πάντα να είμαστε όλα τα αδέρφια ενωμένα και αγαπημένα. Δεν αδικούσαν ποτέ κανένα από τα τέσσερα παιδιά τους, τους ενδιέφερε να μη μαλώνουμε μεταξύ μας και πάλευαν καθημερινά να μας κάνουν να νιώθουμε πως η αγάπη δεν είναι κάτι που τελειώνει ή μοιράζεται σε κομμάτια, αλλά κάτι που δίνεται απλόχερα σε όλους μας.

Τα λόγια των γονιών μου έγιναν πραγματικό ευαγγέλιο για μένα στην πορεία της ζωής μου. «Το “ναι” σας θα είναι “ναι” και το “όχι” σας θα είναι “όχι”· δεν θα αλλάζετε γνώμη από τη μια στιγμή στην άλλη. Να σκέφτεστε πολύ καλά πριν βγάλετε κουβέντα από το στόμα σας» ήταν η φράση που άκουγα συχνότερα από όλες από τον πατέρα μου. «Η οικογένεια πρέπει να είναι πάντα ενωμένη σαν μια γροθιά· χωρίς οικογένεια δεν πας πουθενά, θα σε φάνε οι λύκοι» συνεχίζει να λέει μέχρι και σήμερα η μητέρα μου. Οσο μεγαλώνω και αντιμετωπίζω τις δυσκολίες του κόσμου τόσο καταλαβαίνω πόσο απόλυτο δίκιο είχαν και οι δύο.

Σπούδασα Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς (ΠΑ.ΠΕΙ.), ενώ παράλληλα σήμερα διευρύνω τους ορίζοντές μου με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Χώρων Υγείας αλλά και εξειδικευμένες σπουδές στη Μουσικοθεραπεία για Ατομα με Αναπηρία. Σε πολύ κοντινή απόσταση από το Πανεπιστήμιο βρίσκεται η έδρα του δικτύου 4amea. Κάποια στιγμή βρέθηκα σχεδόν τυχαία στα γραφεία της και γνώρισα από κοντά μερικά από τα «αγγελούδια» μας. Αυτό ήταν! Από εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήξερα μέσα μου πως ήθελα να αφιερώνω ουσιαστικό χρόνο μαζί τους, ώστε να γνωρίσω σε βάθος αυτό που όλοι οι υπόλοιποι αποκαλούν απλά «διαφορετικότητα».

Πώς αποφασίσατε να γίνετε εθελόντρια;

Από την πρώτη στιγμή αναζήτησα έναν αυθεντικό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα σε εμένα και στα παιδιά, κι αυτός ο δίαυλος αποδείχθηκε πως ήταν ο εθελοντισμός – απλώς, μέχρι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή δεν το γνώριζα καν. Μίλησα με τους ανθρώπους του δικτύου και μου εξήγησαν με ειλικρίνεια τι σημαίνει να βουτάω σε αχαρτογράφητα νερά, γιατί μέχρι τότε η σχέση μου με τα Ατομα με Αναπηρία ήταν εντελώς θεωρητική. Συμπλήρωσα τυπικά τη φόρμα εθελοντισμού και αποχώρησα από τα γραφεία της 4amea, έχοντας μια φράση στ’ αυτιά μου που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου: «Ο εθελοντισμός πρέπει να βγαίνει βαθιά μέσα από τα σωθικά σου, αλλιώς δεν θα τα καταφέρεις, κορίτσι μου. Η αναπηρία δεν είναι μια απλή υπόθεση, είναι ένας καθημερινός και σκληρός αγώνας για τα αυτονόητα».

Μετά από αυτό που άκουσα προβληματίστηκα πάρα πολύ. Ενώ κατάλαβα αμέσως πόσο δύσκολο και απαιτητικό θα ήταν όλο αυτό για μένα, δεν μπορούσα πλέον να κάνω πίσω. Με είχαν κοιτάξει στα μάτια ο Χρηστάκος, η Κατερίνα, η Μαρία και είχα εισπράξει μια αγνότητα που ήξερα πως δεν θα ένιωθα ποτέ ξανά αλλού. Από την επόμενη κιόλας ημέρα βρισκόμουν σε καθημερινή βάση στα γραφεία της 4amea, αποκτώντας γνώσεις, εμπειρίες και συναισθήματα που δεν θα λάμβανα ακόμα κι αν σπούδαζα σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου. Αν δεν σε έχει αγκαλιάσει αυθόρμητα ένα παιδί με αναπηρία, τότε πραγματικά δεν γνωρίζεις τι σημαίνει άδολη και ανιδιοτελής αγάπη.

Πόσες ώρες αφιερώνετε στον εθελοντισμό την εβδομάδα;

Εχω σταματήσει προ πολλού να μετράω τις ώρες, γιατί πλέον τον θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Δεν κοιτάζω ποτέ το ρολόι. Υπάρχει απλώς μια διαρκής συνεννόηση για να διεκπεραιωθούν εγκαίρως όλα όσα πρέπει να γίνουν. Είναι κομμάτι της ζωής μου, είναι η δική μου προσωπική ψυχοθεραπεία. Ισως σε κάποιους ακούγεται περίεργο, όμως στον συγκεκριμένο φορέα υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα που μπορεί να προσφέρει και να κάνει κάποιος, αν πραγματικά το θέλει, που δεν πρόκειται να πλήξει ποτέ.

Συνδυάζονται επαγγελματική ζωή, προσωπική ζωή και εθελοντισμός;

Η αλήθεια είναι πως το γεγονός ότι είμαι ελεύθερη, χωρίς αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις αυτή τη στιγμή, μου επιτρέπει να αφιερώνω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ. Θεωρώ πως αργότερα στη ζωή μου κάποια πράγματα ενδεχομένως θα αλλάξουν, αλλά, όπως προείπα, η επαφή μου με αυτά τα παιδιά είναι κάτι που δεν θα μπορούσα να αποχωριστώ ποτέ. Συνεπώς, όταν αγαπάς κάτι βαθιά και αποτελεί μέρος της ύπαρξής σου, όλα μπορούν να προσαρμοστούν κατάλληλα.

Σε επαγγελματικό επίπεδο, τα πράγματα είναι ακόμα πιο απλά, καθώς τα εργασιακά ωράρια είναι συγκεκριμένα κι έτσι μπορώ να ρυθμίζω με απόλυτη ευκολία τις ελεύθερες ώρες μου.

Πόσοι είναι οι εθελοντές που αφιερώνουν ουσιαστικά και υπεύθυνα ώρες από τον χρόνο τους με συνέπεια;

Εμείς στη 4amea διατηρούμε ένα ιδιαίτερα αυστηρό πρωτόκολλο επιλογής εθελοντών, το οποίο στην πράξη έχει αποδειχθεί σωτήριο. Ο λόγος είναι πολύ συγκεκριμένος: η αναπηρία δεν μπορεί να περιμένει κανέναν μας. Οταν αποφασίζεις να προσφέρεις, πρέπει να συνειδητοποιείς πλήρως πού απευθύνεσαι. Δεν γίνεται να δηλώνεις σήμερα πως μπορείς να αναλάβεις μια υποχρέωση και αύριο να το ξεχνάς ή να το ακυρώνεις επειδή απλώς σου έτυχε κάτι αμελητέο. Κάποιοι άνθρωποι στηρίχτηκαν στα λόγια σου, κάποιες ψυχές ετοιμάστηκαν να σε γνωρίσουν, να σε ακολουθήσουν, κι εσύ απλώς τους προσπέρασες για να πας για έναν καφέ.

Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο το έχουμε ζήσει αρκετές φορές στο παρελθόν. Γι’ αυτό και οι εθελοντές που μένουν κοντά μας για χρόνια διακρίνονται από απόλυτη συνέπεια, σοβαρότητα και πραγματική διάθεση προσφοράς.

Ο πολύς κόσμος πιστεύει λανθασμένα πως εθελοντισμός σημαίνει «αν μπορώ, όποτε μπορώ κι αν δεν μου τύχει κάτι άλλο». Κάνουν τεράστιο λάθος. Εθελοντισμός σημαίνει επιλογή, συνέπεια και πάνω απ’ όλα ευθύνη. Για να γίνω σαφέστερη: την ημέρα που έχω αναλάβει να βρίσκομαι κάπου για τα παιδιά, απλώς δεν μου «τυχαίνει» τίποτε άλλο. Τόσο απλά. Δεν μετατίθεται το ραντεβού μας· είναι ένα ραντεβού ευθύνης!

Θα μπορούσε να στηριχτεί αποκλειστικά στον εθελοντισμό ένας φιλανθρωπικός φορέας;

Εμείς στη 4amea μέχρι και σήμερα λειτουργούμε αποκλειστικά με τη δύναμη των εθελοντών μας. Για να επιτευχθεί αυτό το εγχείρημα, υπάρχει ένα εξαιρετικά οργανωμένο πλαίσιο ευθυνών, ρόλων και δράσεων. Ωστόσο, στην πραγματικότητα είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Για όλους τους λόγους που προαναφέραμε, είναι εξαιρετικά απαιτητικό ένας εθελοντής να αναλάβει τον ρόλο και τις ευθύνες ενός πλήρους εργαζομένου για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον; Ο εθελοντισμός θα είναι ένα από αυτά;

Ο εθελοντισμός ήταν αυτός που με οδήγησε στο μονοπάτι ενός μεταπτυχιακού στη Διοίκηση Χώρων Υγείας. Ολα όσα γνώρισα και βίωσα μέσα από αυτόν με έκαναν πιο υπεύθυνη, πιο σκεπτόμενη και μου δημιούργησαν τη βαθιά ανάγκη να επεκτείνω τις σπουδές μου σε έναν κλάδο που έχει τεράστια ανάγκη η ανθρώπινη ζωή. Βρίσκομαι ήδη δυόμισι χρόνια συνεχώς κοντά στα Ατομα με Αναπηρία. Οι καθημερινές τους ανάγκες έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου – ανάγκες που έχουμε όλοι μας και που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες και ήδη καλυμμένες. Η αδικία που αντιμετωπίζουν τα ΑμεΑ μέσα στους χώρους υγείας, επειδή συχνά κανένας δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος να τα φροντίσει και να τα περιθάλψει σωστά, έγινε για μένα προσωπικός σκοπός ζωής να ανατραπεί. Με αυτόν τον γνώμονα επέλεξα το μεταπτυχιακό μου. Κάπως έτσι όλα συνδυάζονται αρμονικά: και ο εθελοντισμός και η επαγγελματική μου εξέλιξη. Παράλληλα, παρακολουθώ εξειδικευμένες σπουδές Μουσικοθεραπείας για Ατομα με Αναπηρία. Είναι κάτι που αγαπώ βαθιά και, όλα αυτά τα χρόνια που το διδάσκομαι, έχω διαπιστώσει στην πράξη πως η μουσική μπορεί πραγματικά να κάνει θαύματα! Φαντάζομαι, λοιπόν, για τους ΑμεΑ συνανθρώπους μας έναν πρότυπο χώρο υγείας πλημμυρισμένο από νότες, που θα τους προσφέρει γαλήνη, ηρεμία και τη σιγουριά πως εκεί που βρίσκονται υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να τους φροντίσουν σωστά.

Ολο αυτό το όραμα δεν θα το είχα αποκτήσει αν δεν είχα γίνει εθελόντρια. Ο εθελοντισμός μού πρόσφερε γνώση, συναίσθημα, όνειρο και μια ξεκάθαρη επαγγελματική κατεύθυνση. Πάνω απ’ όλα, όμως, με έκανε καλύτερο άνθρωπο.

Τι θα συμβουλεύατε όσους θέλουν να γίνουν εθελοντές;

Αν δεν έχουν πραγματικό χρόνο να διαθέσουν, καλύτερα να μην το τολμήσουν. Αν, όμως, αποφασίσουν να βρουν χρόνο, πρέπει να ξέρουν πως θα αλλάξει ολοκληρωτικά όλη τους η ζωή. Θα ζήσουν μοναδικές και ανεπανάληπτες στιγμές που μόνο οι πραγματικά τυχεροί της ζωής καταφέρνουν να γευτούν.

Ο εθελοντισμός δεν είναι μόδα, είναι τρόπος ζωής και πρέπει να βγαίνει από τα σωθικά σου!

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Ιουλία Καλλιμάνη: Νέα κοινή εμφάνιση με τον Μιχάλη Τουρατζίδη στη Σύμη – Λίγο πριν τον γάμο τους

Στη Σύμη συνεχίζει τις καλοκαιρινές της διακοπές η Ιουλία Καλλιμάνη, η οποία δημοσίευσε νέα κοινή φωτογραφία με τον σύντροφό της, Μιχάλη Τουρατζίδη. Η εμφάνισή…