Η διαχρονικότητα της παλιάς δαντέλας είναι σαν αέναο ταξίδι στο χωροχρόνο. Σε πηγαίνει σε μέρη απάτητα, γεμάτα περιπέτειες και συμβολισμούς. Σαν σε όραμα ξυπνάς ανάμεσα σε πολύτιμα αντικείμενα, ονειρικά πλάσματα, πεταλούδες, πουλιά, μακρινούς τόπους και εναλλασσόμενα γεγονότα, που τοποθετούνται στο κέντρο του χρόνου και ο χρόνος διαρκεί μια στιγμή.
Κι όσο το ταξίδι προχωρά, η οικειότητα με το παρελθόν είναι η πρώτη αίσθηση που αναπτύσσεται και παίζοντας με την ευχάριστη πλευρά της δημιουργίας προσεγγίζουμε την οριστική ιδιομορφία του υφάσματος.
Οι λεπτομέρειες υπηρετούν το υπονοούμενο, ωστόσο η συναισθηματική κορύφωση συντελείται στην κυρίαρχη τελική μορφή.