ΕΡΤ1: Ο ηθοποιός μιλά για τη ζωή και την καριέρα του στην εκπομπή «Προσωπικά» με την Ελενα Κατρίτση
ΕΡΤ1: Ο ηθοποιός μιλά για τη ζωή και την καριέρα του στην εκπομπή «Προσωπικά» με την Ελενα Κατρίτση
Η ζεστή και αισθαντική φωνή του είναι από τις πιο χαρακτηριστικές του ελληνικού θεάτρου, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, ενώ η παρουσία του στο θεατρικό σανίδι εδώ και 57 χρόνια είναι συνεχής και συνεπής.
Από την Τεριάννα Παππά
Ο Γιάννης Φέρτης, ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς μας, μιλά αυτή την Κυριακή, στις 16.00, στην Ελενα Κατρίτση και την εκπομπή «Προσωπικά» (ΕΡΤ1) για τη ζωή και την καριέρα του.
Ο σπουδαίος καλλιτέχνης θυμάται την εποχή που ανέβαινε στον Λυκαβηττό και πρόβαρε αποσπάσματα από τον «Αμλετ» ενώ ήταν ακόμη μαθητής και αναφέρεται στα πάρτι, όπου πήγαινε καλεσμένος και του ζητούσαν να απαγγείλει στίχους μεγάλων δημιουργών. Κι εκείνος το έκανε!
Αποκαλύπτει, επίσης, στην οικοδέσποινα τους τρόπους που έβρισκε όταν ήταν μικρός για να «τρυπώνει» στο γήπεδο, ώστε να δει την αγαπημένη του ομάδα, τον Παναθηναϊκό, καθώς οι πιτσιρικάδες τότε έψαχναν «δανεικούς» συγγενείς για να μπουν στο στάδιο και να παρακολουθήσουν δωρεάν τον αγώνα.
Περιγράφει την εποχή που δούλευε στο χασάπικο του πατέρα του και το βράδυ πήγαινε σχολείο. Επίσης, μιλά για τη μητέρα του και το σοκ το οποίο έπαθε όταν εμφανίστηκε μπροστά της με ξανθά μαλλιά, την περίοδο που έπαιζε «Στο γλυκό πουλί της νιότης» δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη.
Αποκαλύπτει, επίσης, γιατί η μάνα του πήγε να εξομολογηθεί μετά τον χωρισμό του από την Ξένια Καλογεροπούλου και διηγείται το περιστατικό όταν εκείνη πήγε να πει τον πόνο της στον παπά κι εκείνος της απάντησε «Μπράβο» που είχε γιο τον Γιάννη Φέρτη.
Γιατί δεν απέκτησε παιδί
Ακόμη, αναφέρεται στους λόγους που δεν απέκτησε παιδί, λέγοντας πως μια από τις γυναίκες του είχε χάσει τρία μωρά. Οπως λέει, αργότερα μεγάλωσε και δεν ήθελε να γίνει πατέρας, αφού δεν θα μπορούσε να έχει ένα παιδί 12 ετών κι εκείνος να μη βρίσκεται στη ζωή. Τονίζει, ωστόσο, ότι αγαπά πολύ τα παιδιά των ανιψιών του. Τέλος, μιλά για την «επόμενη μέρα», εκείνη που το θέατρο δεν θα κυριαρχεί στην καθημερινότητά του.
