❱❱ Ο σημαντικός ρόλος που (πρέπει να) παίζει ο ιατρός εργασίαςΣκεφτείτε να είστε αναγκασμένοι να εργάζεστε σε υπόγειο και να υποφέρετε από κατάθλιψη ή να αντιμετωπίζετε αναπνευστικά προβλήματα.
Τώρα, σκεφτείτε ότι στον χώρο εργασίας σας έρχεται ένας γιατρός και αφού σας εξετάσει, επισημαίνει στον εργοδότη σας ότι για να μην υπάρχουν προβλήματα υγείας σε εργαζομένους στο υπόγειο πρέπει να βελτιωθεί ο χώρος εργασίας και εκείνος, ο οποίος το αντιλαμβάνεται και θέλει το προσωπικό του να είναι υγιές, άρα παραγωγικό, ανακοινώνει ότι δεν θα εργάζεστε πλέον στο υπόγειο αλλά σε άλλη θέση. Μια απλή καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας είναι ήδη γεγονός.
Οχι, δεν αναφερόμαστε σε συνθήκες που συναντά κανείς στις σκανδιναβικές χώρες.Τα καλά νέα είναι ότι ανάλογες περιπτώσεις υπάρχουν και στην Ελλάδα και μάλιστα ο «φύλακας άγγελος» των εργαζομένων αλλά και των εργοδοτών, δυστυχώς μόνο σε επιχειρήσεις άνω των 50 ατόμων, είναι ο ιατρός εργασίας.
Πρόληψη κινδύνων
Η προσφορά της ιατρικής της εργασίας είναι η εξειδικευμένη συμβολή στην αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την εργασία. Ο ιατρός εργασίας εξειδικεύεται στη γνώση των κινδύνων που σχετίζονται με την παραγωγική δραστηριότητα (βάρος, θόρυβος, χημικά, ρύποι) και τις ενδεχόμενες δυσμενείς συνέπειες στην υγεία (μυοσκελετικά προβλήματα, πνευμονολογικά κ.λπ.), επιβλέπει τις συνθήκες εργασίας με στόχο την πρόληψη και την ελαχιστοποίηση των κινδύνων (π.χ. εργατικά ατυχήματα) και προβαίνει στη συστηματική επίβλεψη της υγείας του εργαζομένου.
Ο ρόλος του ιατρού εργασίας είναι ιδιαίτερα σημαντικός, ουσιαστικός και κρίσιμος τόσο για τους εργαζομένους όσο και για τους εργοδότες.
Τα κακά νέα είναι ότι στη χώρα μας ιατροί εργασίας, εκτός από τους ειδικευμένους ιατρούς επί τετραετίας στον τομέα αυτό της Ιατρικής, «βαφτίζονται» και ιατροί άλλων ειδικοτήτων, οι οποίοι φυσικά δεν έχουν εξειδικευτεί στο αντικείμενο αυτό. Εκεί, λοιπόν, υπάρχει πρόβλημα τόσο για τους εργαζομένους, οι οποίοι είναι εκτεθειμένοι σε πάσης φύσεως κινδύνους, όσο και για τις επιχειρήσεις, καθώς οι εργοδότες πληρώνουν για υπηρεσίες που ουσιαστικά δεν λαμβάνουν.
Ο θεσμός του ιατρού εργασίας καθιερώθηκε το 1986 και το 1993 είχαμε στην Ελλάδα τους πρώτους ειδικούς ιατρούς εργασίας. Υστερα από 33 χρόνια ύπαρξης του θεσμού του ειδικού ιατρού εργασίας, το ελληνικό κράτος μερίμνησε για την ειδίκευση μόνο 180 ιατρών, ενώ σε άλλες ειδικότητες όλα αυτά τα χρόνια ειδίκευσε χιλιάδες.
«Ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα απαγορεύεται η άσκηση δύο ειδικοτήτων, ακόμα και σε περίπτωση που τις κατέχει ένας ιατρός και τις δύο, π.χ. αν ειδικεύεται κάποιος στην καρδιολογία και την παθολογία, μία μόνο μπορεί να ασκεί. Το οξύμωρο είναι ότι την ειδικότητα ιατρικής της εργασίας την ασκούν ιατροί που δεν την έχουν αποκτήσει, την ασκούν με “οδηγίες χρήσης” ή λόγω εμπειρίας» αναφέρει η Ευγενία Πανταζή, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρικής Εργασίας και Περιβάλλοντος (ΕΕΙΕΠ).
Και συνεχίζει: «Η Πολιτεία, για να καλύψει το αριθμητικό έλλειμμα ιατρών εργασίας, έχει δώσει υπό προϋποθέσεις προβλεπόμενες νομοθετικά το δικαίωμα και σε ιατρούς άλλων ειδικοτήτων, δηλαδή σε μη ειδικούς ιατρούς εργασίας, να ασκούν τα καθήκοντα ιατρού εργασίας κατ’ εξαίρεση και με την προϋπόθεση να μην υπάρχει ειδικός ιατρός εργασίας διαθέσιμος. Η συνέχιση του προβληματικού αυτού καθεστώτος “ιατροί εργασίας και κάτι σαν ιατροί εργασίας” είναι η πλημμελής επίβλεψη της υγείας των εργαζομένων, η ανυπαρξία ουσιαστικής εκτίμησης επαγγελματικών κινδύνων, η ανυπαρξία καταγραφής επαγγελματικών ασθενειών».
