Λίγη… βαρεμάρα κάνει καλό

Ας κατεβάσουμε λίγο διακόπτες μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας που ζούμε

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Διαβάστε ακόμη

ΥΓΕΙΑ

90 μέρες χωρίς ζάχαρη: Οι αλλαγές που θα δεις σε σώμα, ενέργεια και επιδερμίδα

Τι συμβαίνει όταν κόψεις τη ζάχαρη για τρεις μήνες; Από περισσότερη ενέργεια μέχρι πιο καθαρή επιδερμίδα, τα οφέλη είναι εντυπωσιακά.

Υπάρχει, μου φαίνεται, κάτι σχεδόν επαναστατικό στο να βαριέσαι το 2026.

Σε μια εποχή που κάθε κενό δευτερόλεπτο μοιάζει να ζητά επειγόντως γέμισμα, η βαρεμάρα αντιμετωπίζεται σαν εχθρός.

Περιμένουμε στην ουρά; Ανοίγουμε το κινητό. Καθόμαστε στο λεωφορείο; Scroll. Ξυπνάμε το πρωί; Ειδοποιήσεις, μάτια κολλημένα στην οθόνη, μην και μας ξεφύγει κάτι, μην και δεν απαντήσουμε αμέσως σε κάποιο μήνυμα.

Λες και η σιωπή, η αδράνεια και η απουσία ερεθισμάτων είναι πράγματα που πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία.

Όταν ένα πρωί που είχα μια μακρά διαδρομή με το λεωφορείο διαπίστωσα ότι το κινητό μου δεν είχε φορτίσει όλη νύχτα, άτιμα καλώδια, ρουφιάνα τεχνολογία!, και ότι, επιπλέον, είχα ξεχάσει να βάλω στην τσάντα μου κάποιο βιβλίο, τα έχασα για λίγο, κόλλησα.

Λέω, τι θα κάνω τόση ώρα κολλημένη στην κίνηση της Πατησίων, της Αλεξάνδρας και της Μεσογείων;

Και ύστερα αποφάσισα ότι θα πάνε όλα καλά. Ότι θα βαρεθώ λιγάκι και ότι αυτό είναι μες στο πρόγραμμα και, μάλιστα, πράγμα πολύ ευεργετικό.

Σκεφτείτε λιγάκι τα παιδικά καλοκαίρια. Εκείνα τα ατελείωτα μεσημέρια που ο χρόνος κυλούσε αργά και βασανιστικά.

Τότε που δηλώναμε με απόγνωση βαρεμάρα, που δεν θέλαμε να κοιμηθούμε, όπως έκαναν οι μεγάλοι.

Κι όμως, λίγο αργότερα, μέσα από την ιερή χοάνη της ανίας μας γεννιόταν ένα παιχνίδι, μια ιστορία, μια ιδέα.

Η φαντασία έβρισκε χώρο να αναπνεύσει και να αναλάβει δράση.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο δημιουργικές μας σκέψεις συχνά εμφανίζονται όταν δεν προσπαθούμε να σκεφτούμε τίποτα συγκεκριμένο: στο ντους, σε μια βόλτα ή απλώς κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο.

Η βαρεμάρα είναι το έδαφος όπου φυτρώνει η δημιουργικότητα.

Όταν το μυαλό δεν βομβαρδίζεται συνεχώς από εικόνες, βίντεο, πληροφορίες και ειδοποιήσεις, αρχίζει να περιπλανιέται.

Και αυτή η περιπλάνηση δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, όμως!, χάσιμο χρόνου.

Είναι μια βαθιά, σχεδόν ιερή ανθρώπινη λειτουργία.

Είναι η στιγμή που συνδέουμε ασύνδετες ιδέες, που επεξεργαζόμαστε συναισθήματα, που ακούμε σκέψεις τις οποίες πνίγουμε συχνά μέσα στην καθημερινή τύρβη και βουή.

Βέβαια, η βαρεμάρα δεν είναι πάντα ευχάριστη. Μπορεί να είναι άβολη.

Μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας. Με όσα αποφεύγουμε να σκεφτούμε.

Με τις ανησυχίες, τις επιθυμίες ή τις εκκρεμότητες που κρύβονται κάτω από τα αλλεπάλληλα «χτυπήματα» της οθόνης.

Ίσως γι’ αυτό τρέχουμε τόσο γρήγορα να τη διώξουμε.

Αλλά τι μαγικά πράγματα θα μπορούσαν να συμβούν αν της δίναμε λίγο χώρο;

Αν αφήναμε για δέκα λεπτά το κινητό στην άκρη; Αν καθόμασταν σε ένα παγκάκι χωρίς να κάνουμε τίποτα; Αν κοιτούσαμε τη θάλασσα, τον ουρανό ή απλώς τους ανθρώπους που περνούν;

Αν επιτρέπαμε στον εαυτό μας να μην είναι διαρκώς παραγωγικός, ενημερωμένος, απασχολημένος;

Παιδιά, η βαρεμάρα είναι παύση. Και οι παύσεις, όπως και στη μουσική, είναι αυτές που δίνουν νόημα στις νότες.

Σε έναν κόσμο που μας θέλει συνεχώς συνδεμένους, η συνειδητή επιλογή να βαρεθούμε λίγο μοιάζει σχεδόν με πολυτέλεια.

Ίσως όμως να είναι ανάγκη.

Γιατί μέσα σε αυτές τις μικρές στιγμές αδράνειας το μυαλό ξεκουράζεται, η φαντασία ξυπνά και ο εαυτός μας βρίσκει ξανά χώρο να ακουστεί.

Οπότε, ναι. Ας βαρεθούμε λίγο. Κάνει καλό.