Παύλος Σιδηρόπουλος: Ο «άσωτος υιός» του ελληνικού ροκ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Οι μοίρες εκείνη τη μέρα, ήταν 27 Ιουλίου 1948, μαζεύτηκαν πάνω από το κεφάλι του νεογέννητου. Άρχισαν να το προσφέρουν απλόχερα τα δώρα τους…

«Να μεγαλώσεις σε εύπορη οικογένεια» έλεγε η μια, «να είσαι όμορφος…» συμπλήρωνε η άλλη, «να έχεις ταλέντο με ότι καταπιάνεσαι…» πλειοδοτούσε η τρίτη, μόνο μια θα έδινε την πιο καθοριστική ευχή: «Να είσαι πνεύμα ανήσυχο, να μην μπορείς να ησυχάσεις και να μην ξεχαστείς ποτέ…»

Αυτή η τελευταία ευχή αποδείχτηκε καθοριστική στη ζωή του Παύλου Σιδηρόπουλου. Έζησε λίγο, μόλις 42 χρόνια, πάλεψε με τους δαίμονές του αλλά έμεινε αξέχαστος.

Από τον Άγγελο Μενδρινό

Ακολούθησε το δρόμο όλων των ανήσυχων που γεννήθηκαν… πριν την εποχή τους. Στις μέρες μας ο Παύλος θα ήταν ένας καταξιωμένος ροκ σταρ, θα απολάμβανε τη δόξα και θα ψαχνόταν διαρκώς, αλλά θα ζούσε. Μόνο που τα χρόνια που έζησε ήταν περίεργα. Μεγάλωσε σε μια εποχή που το rock ήταν κάτι σαν… ασθένεια. Έμενε στο περιθώριο. Από τη μια τα μπουζουξίδικα κι από την άλλη το πολιτικό – στρατευμένο τραγούδι. Οι πραγματικοί rock καλλιτέχνες ή έπρεπε να συμβιβαστούν ή να μείνουν στο περιθώριο. Ο Παύλος διάλεξε το δεύτερο και το πλήρωσε.

Ίσως τον σημάδεψαν οι οικογενειακές καταβολές. Ευκατάστατος, αλλά αριστερός ο πατέρας Κώστας, δισέγγονή του Αλέξη Ζορμπά η μητέρα Τζένη, ανιψιά της Γαλάτειας Καζαντζάκη και της Έλλης Αλεξίου. Η μίξη ήταν εκρηκτική, όπως και το ταλέντο του.

Ο «άσωτος υιός» του ελληνικού rock ήταν περισσότερο ανήσυχος απ’ ότι… άντεχε η εποχή του. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, στα έξι του επέστρεψε στην Αθήνα, ξανάφυγε για να σπουδάσει στην πόλη που αγάπησε και ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα.

Μουσικά είχε βρει τον δρόμο του. Βάδιζε σταθερά στην ίδια πορεία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν στέριωναν οι συνεργασίες του. «Δάμων και Φιντίας» (ντουέτο με τον Παντελή Δεληγιαννίδη, κιθαρίστα των Olympians), «Μπουρμπούλια», «Απροσάρμοστοι», «Σπυριδούλα», «Εταιρεία Καλλιτεχνών».

Διαρκείς αναζητήσεις στην ίδια σταθερή πορεία σε ένα κοινό που μόλις τότε άρχιζε να δημιουργείται, αλλά το έβλεπαν με απαξίωση όχι μόνο οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, αλλά και τα «ιερά τέρατα» της εγχώριας μουσικής.

Οι αριστεροί το θεωρούν απόδειξη της αμερικανικής παρακμής, οι δεξιοί ως ηθική κατάπτωση. Άντε βρες άκρη…

Υπάρχει στο διάστημα αυτό και μια συνεργασία με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Είναι τα πρώτα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση. Ο συνθέτης έχει βρει αυτό το κάτι διαφορετικό που πρεσβεύει ο Σιδηρόπουλος. Τον χρησιμοποιεί σε συναυλίες και δίσκους, άλλοτε ως ηθοποιό κι άλλοτε ως τραγουδιστή. Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι το «τουμπου τούμπου ζα» που γράφτηκε στα χρόνια της δικτατορίας και κυκλοφόρησε μετά την πτώση της δεν ήταν σατιρικό τραγούδι όπως παρουσιάστηκε, αλλά εξόχως πολιτικό, αλλά παρουσιάστηκε όταν είχαν εκλείψει πολιτικά αυτοί στους οποίους αναφερόταν. Το τραγούδι αυτό παρουσιάστηκε σε συναυλίες με ερμηνευτή τον Σιδηρόπουλο, αλλά έγινε επιτυχία δισκογραφικά με τον Κώστα Βουτσά. Ο ίδιος ο δημιουργός το κυκλοφόρησε δεύτερος με τον Παύλο ντουέτο με τον Λάκη Χαλκιά.

Τα συναισθήματα του Σιδηρόπουλου από αυτή την συνεργασία ανάμεικτα. Απέρριψε την πρόταση να δουλέψει σε νυχτερινό μαγαζί με τον Βίκυ Μοσχολιού και συνέχισε τη μοναχική του πορεία.

Υπάρχει και ένα σημαντικό ντοκουμέντο. Η συμμετοχή του στην ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου «Ασυμβίβαστος» που περιέχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ο ίδιος αργότερα παραδέχτηκε ότι το βρήκε μελό και στεναχωρήθηκε που δεν άλλαξε το φινάλε του.

Ωραίος, με πολλές επιτυχίες στο γυναικείο φύλο είχε να το λέει ότι παρέμενε πιστός στις σχέσεις του. Όπως και στη μουσική όμως οι κατά καιρούς φίλες του διάλεγαν κι αυτές τον δικό τους δρόμο. Η εποχή τη απόλυτης ελευθερίας τελείωνε για αυτές.

Σε μια από τις σπάνιες τηλεοπτικές του συνεντεύξεις στην ΕΤ2 μιλά για την μουσική γενικά

Ο θάνατος της μητέρας του τον Μάρτιο του ’90 τον σημάδεψε. Ήταν ο πιο κοντινός του άνθρωπος, ίσως κι αυτή που τον καταλάβαινε καλύτερα.

Η σχέση του με την ηρωίνη ξεκίνησε από περιέργεια με την προτροπή της τότε συντρόφου του. Κι αποδείχτηκε μοιραία. Αυτός που ήθελε να είναι ελεύθερος έγινε δέσμιός της. Οι προσπάθειες για να ξεφύγει έπεσαν στο κενό.

Το μοιραίο τον βρήκε μεσημέρι της 6ης Δεκεμβρίου 1990 στον Νέο Κόσμο. Στο σπίτι μιας φίλης του που αγνοούσαν και οι στενοί του συνεργάτες. Κι εκεί στάθηκε άτυχος. Η φίλη του όταν τον είδε να πέφτει σε κώμα μετά από διπλή δόση τηλεφώνησε σε δύο φίλους του που είχαν αυτοκίνητο. Ήταν μέρα που απεργούσαν το ΕΚΑΒ και τα ΤΑΧΙ. Ο Βασίλης Πετρίδης δεν το άκουσε το τηλέφωνο, ήταν στο μπάνιο, ο Αλέκος Αράπης είχε τη μητέρα του με γαστρορραγία και περίμενε το ασθενοφόρο για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Όλα πήγαν στραβά. Όταν έφτασε στο νοσοκομείο όλα είχαν τελειώσει.

Την εποχή εκείνη η παιδεία βρισκόταν σε αναβρασμό. Περισσότερα από 600 Λύκεια ήταν υπό κατάληψη. Στις 7 Δεκεμβρίου οι δρόμοι της Αθήνας γέμισαν με μαθητές που φώναζαν το σύνθημα «ίδιοι είναι οι υπουργοί, δεξιοί κι αριστεροί…».

Η νεολαία άλλαζε, αλλά ο Παύλος δεν ήταν εκεί για να ζήσει και να κάνει τραγούδι την στιγμή…

Από την «Ελευθεροτυπία» στο ρεπορτάζ για τον θάνατό του ένα υστερόγραφο από την Ντίνα Βαγενά

Άλλα γεγονότα τέτοια μέρα

1302: Οι Οθωμανοί νικούν τους Βυζαντινούς στη μάχη του Βαφέως και ανοίγουν τον δρόμο για την κατάκτηση της Βιθυνίας.

1694: Ιδρύεται η Τράπεζα της Αγγλίας.

1794: Με την απομόνωση του Ροβεσπιέρου λήγει στη Γαλλία η περίοδος της τρομοκρατίας. Τέσσερις μήνες αργότερα οδηγήθηκε στη λαιμητόμο.

1824: Γεννιέται ο Γάλλος συγγραφές Αλέξανδρος Δουμάς (υιός) ο οποίος, όπως και ο πατέρας του γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Γνωστότερο έργο του η «Κυρία με τις καμέλιες». Πέθανε το 1895.

1890: Ο ζωγράφος Βίνσεντ βαν Γκογκ αυτοπυροβολείται. Θα πεθάνει δύο μέρες αργότερα.

1900: Γεννιέται στον Πειραιά ο παιδαγωγός, φιλόσοφος, θεολόγος Ευάγγελος Παπανούτσος. Υπήρξε ο εμπνευστής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στις δεκαετίες του ΄60και του ΄70. Πέθανε το 1982.

1900: Ο κάιζερ Γουλιέλμος Β’ σε ομιλία του συγκρίνει τους Γερμανούς με τους Ούννους. Χρόνια αργότερα οι αντίπαλοι της Γερμανίας θα χρησιμοποιήσουν αυτόν τον όρο για τον χαρακτηρισμό των Γερμανών με τελείως διαφορετική έννοια.

1903: Γεννιέται στη Μεσσήνη ο νομικός και πρώτος μεταπολιτευτικά Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλος. Πέθανε το 2002.

1921: Δύο Καναδοί επιστήμονες, ο σερ Φρέντερικ Μπάντιγκ και ο Τσαρλς Μπεστ απομονώνουν την ινσουλίνη που αργότερα αποδείχτηκε αποτελεσματική για την θεραπεία του διαβήτη.

1940: Πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του καρτούν Bugs Bunny στην ταινία κινουμένων σχεδίων A Wild Hare.

1946: Πεθαίνει η Αμερικανίδα μυθιστοριογράφος Γετρούδη Στάϊν (72 χρ.). Από το 1903 ήταν εγκατεστημένη στο Παρίσι.

1949: Το πρώτο αεριωθούμενο τζετ με το όνομα «κομήτης Χάβιλαντ» πραγματοποιεί την παρθενική του πτήση.

1953: Γεννιέται η τραγουδίστρια Αφροδίτη Μάνου.

1953: Υπογράφηκε στο Πανμουνγιόμ η Συνθήκη της Κορέας που δίνει τέλος στον τριετή πόλεμο Βορείων και Νοτίων. Σκοτώθηκαν 1,6 εκ. Κορεάτες και Κινέζοι και 118.000 άνδρες των δυνάμεων του ΟΗΕ.

1954: Βρετανία και Αίγυπτος υπογράφουν τη συμφωνία για τον τερματισμό της Βρετανικής κατοχής στη διώρυγα του Σουέζ.

1955: Έπειτα από 17 χρόνια Γερμανικής και Συμμαχικής κατοχής η Αυστρία αποκτά και πάλι την ανεξαρτησία της με τον όρο της «αιώνιας ουδετερότητας». Σαράντα χρόνια αργότερα ο όρος αυτός έπαψε να ισχύει με την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

1955: Δύο βουλγαρικά μαχητικά αεροσκάφη καταρρίπτουν επιβατικό αεροπλάνο της ισραηλινής Al Al που παραβίασε τον εναέριο χώρο της χώρας. Σκοτώνονται και οι 58 επιβάτες.

1970: Πεθαίνει ο Αντόνιο Ολιβέϊρα Σαλαζάρ, ο Πορτογάλος πολιτικός που το 1932 εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς στο οποίο ήταν επικεφαλής μέχρι το 1968.

1980: Πεθαίνει στο Κάιρο εξόριστος, ο τελευταίος σάχης της Περσίας Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί.

1982: Από βομβαρδισμούς Ισραηλινών στη Δυτική Βηρυτό σκοτώνονται 120 άτομα.

1984: Πεθαίνει ο Αμερικανός ηθοποιός Τζέϊμς Μέϊσον (75 χρ.)

2003: Πεθαίνει η ηλικία 100 χρόνων ο Άγγλος κωμικός Μπόμπ Χόουπ. Σε ηλκία τεσσάρων χρόνων η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου ξεκίνησε την καριέρα του που κράτησε περισσότερο από 80 χρόνια! Υπήρξε ο άνθρωπος που παρουσίασε τις περισσότερες φορές την τελετή της απονομής των Όσκαρ. Συνολικά 19 φορές.