Η παράξενη ιστορία της μόνης Ελληνίδας Βασίλισσας

Το πράγμα… φώναζε από την αρχή. Ο λόγος για την Ασπασία Μάνου, την ετεροθαλή αδελφή της Ραλλούς Μάνου που μεγαλούργησε με το ελληνικό χορόδραμα.

Αντίθετα η Ασπασία γεννήθηκε λίγους μήνες μετά τις μέρες δόξας των Α’ Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 και παραμονές της τραγωδίας του καταστρεπτικού πολέμου του 1897 με την Τουρκία που λίγο έλειψε και υποδουλώσει και πάλι την Ελλάδα.

Αυτό ήταν το πρώτο… ζεστό – κρύο στη ζωή της. Πριν καταλάβει τι συμβαίνει γύρω της.

Γεννήθηκε τέτοια μέρα, 4 Σεπτεμβρίου. Ο πατέρας της Πέτρος Μάνος ήταν ένας εξωστρεφής τύπος, απόγονος ιστορικής φαναριώτικης οικογένειας. Αθλητικός τύπος, δεινός ξιφομάχος που είχε πάρει μέρος και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, συνταγματάρχης με συμμετοχή στον Μακεδονικό Αγώνα το 1906 ως «Καπετάν Βέζος», λάτρης του ωραίου φύλου και γλεντζές. Ήτα Αυλάρχης του Βασιλιά Κωνσταντίνου.

Η μητέρα της Μαρία Αργυροπούλου είχε κι αυτή ευγενική καταγωγή από οικογένεια που είχε τις ρίζες της στη Βλαχία και τη Μολδαβία όπου παλαιότερα ανθούσε το ελληνικό στοιχείο. Ο άντρας της τη χώρισε το 1912 κι ανέλαβε να μεγαλώσει τα δύο τους παιδιά. Τη Ασπασία και τη Ρωξάνη.

Η Ασπασία όπως όλα τα κορίτσια της καλής κοινωνίας πήγε να σπουδάσει στην Ελβετία και τη Γαλλία.

Ξέσπασε όμως ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και γύρισε το 1915 βιαστικά στην Ελλάδα. Ήταν της μοίρας της γραφτό να γνωρίσει ένα πριγκιπόπουλο, όχι σαν κι αυτό που ονειρευόντουσαν οι φίλες της, αλλά πραγματικό. Τον δευτερότοκο γιο του Κωνσταντίνου.

Ο Αλέξανδρος ήταν ένας τύπος που έμοιαζε του πατέρα της. Αθλητικός, φίλος της καλής ζωής, ανέμελος και όπως θα λέγαμε σήμερα… απολιτίκ.

Η οικογένειά του ετοίμαζε για Βασιλιά τον πρωτότοκο Γεώργιο, αυτός και ο νεότερος αδελφός του Παύλος θα έμεναν πρίγκιπες. Άντε να έκαναν κι ένα καλό γάμο με κάποια πριγκίπισσα για να περάσουν καλά. Τελικά κι οι τρεις έγιναν Βασιλιάδες.

Το ζευγάρι είχε αποφασίσει να σπάσει τα δεσμά, να παντρευτεί και παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειας του γαμπρού θα μπορούσε να ζήσει κάπου ήσυχα.

Αμ δε! Η ζωή γράφει ανατρεπτικές ιστορίες. Αντί για ένα πριγκιπικό ρομάντζο αποφάσισε να γράψει ένα θρίλερ.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις ήθελαν να βγει η Ελλάδα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο κάτι που δεν ήθελε ο Γερμανόφιλος Κωνσταντίνος. Φυσικά επιβλήθηκε η θέλησή τους κι η Βασιλική Οικογένεια υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Τότε προέκυψε το θέμα: Ποιος θα γινόταν Βασιλιάς; Ο πρωτότοκος Γεώργιος ήταν Γερμανόφιλος, άρα απορρίφθηκε, άσχετα εάν στον επόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε… φουλ Αγγλόφιλος. Ο κλήρος έπεσε στον απολιτίκ Αλέξανδρο.

Ορκίστηκε βιαστικά στις 30 Μαΐου 1917 σε μια τελετή που δεν είχε τίποτα από τη λάμψη των προκατόχων του. Μόνο που η στέψη δημιούργησε νέα εμπόδια στο γάμο του.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Άγγλοι έβλεπαν με συμπάθεια να αποκτήσει η χώρα Ελληνίδα Βασίλισσα. Ο πρώτος ονειρευόταν μια δυναστεία όπως η Αγγλική όπου ο Βασιλιάς είναι περίπου διακοσμητικός και υπογράφει απλά ότι νόμο του στέλνει η κυβέρνηση. Οι Άγγλοι έβλεπαν πιο μακριά. Η νέα Βασιλική οικογένεια θα μπορούσε να στρέψει προς τη δική τους πλευρά τους πολλούς βασιλόφρονες που αντιπαθούσαν τον Βενιζέλο, την Αγγλία και τους συμμάχους της. Πόλεμος γινόταν και η χώρα έπρεπε να είναι ενωμένη.

Μόνο που αυτό που λέμε λαϊκό αίσθημα δεν συμφωνούσε. Οι βασιλικοί θεωρούσαν «προσωρινό» τον Αλέξανδρο, οι δημοκρατικοί περιττό. Ένας γάμος με μια κοινή θνητή θα έμπλεκε ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

Κάποια στιγμή ο πόλεμος τελείωσε, η Ελλάδα ήταν μεταξύ των νικητών, μεγάλωσε εντυπωσιακά κι απέκτησε το δικαίωμα να αποβιβάσει στρατό στη Μικρά Ασία, στην περιοχή της Σμύρνης. Το ντους έβγαζε και πάλι ζεστό νερό.

Ο Αλέξανδρος, ανυπόμονος παντρεύτηκε την καλή του μυστικά στις 4 Νοεμβρίου 1919. Όπως και στην ορκωμοσία του οι καλεσμένοι ήταν ελάχιστοι. Ο Αρχιμανδρίτης των Ανακτόρων Ζαχαρίας που τους πάντρεψε νόμιζε ότι θα πήγαινε σε μια βάφτιση. Παρόντες ήταν η μητέρα της Ασπασίας, η αδελφή της Ρωξάνη, ο λοχαγός Βρασίδας Σοφιανός και ο φίλος του γαμπρού Χρήστος Ζαλοκώστας που αργότερα παντρεύτηκε τη Ρωξάνη.

Ο γάμος μπορεί να ήταν κρυφός, αλλά οι συναντήσεις τους φανερές. Κι άρχισε το σχετικό κουτσομπολιό. Σε αυτό βοηθούσε και η… προϊστορία του γαμπρού.

Ο Αλέξανδρος είχε αρχίσει να γίνεται… Έλληνας. Έλεγε: «Δεν μπορεί ο κόσμος να θεωρεί τη γυναίκα μου μετρέσα» κι αποφάσισε, τότε τις στιγμές της μεγάλης δόξας της χώρας να δημοσιοποιήσει το γεγονός. Σε αυτό είχε βάλει το… χεράκι της κι η Ασπασία που φρόντισε  να πάει στο Παρίσι με τη μητέρα της, ενώ κι εκείνος ετοιμαζόταν για την πρώτη του έξοδο από την Ελλάδα, ως εστεμμένος, στην Πόλη του φωτός.

Ο Αλέξανδρος φέρθηκε έξυπνα. Κάλεσε πριν φύγει τον αρχισυντάκτη της φιλοβενιζελικής εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος». Και τον ρώτησε:

-Εσείς ξέρετε ότι είμαι παντρεμένος, αλλά δεν είδα πουθενά να το γράφετε.

–Ξέρετε μας το έχει απαγορεύσει η λογοκρισία, αποκρίθηκε.

–Μπορείτε να την παρακάμψετε, άλλωστε δεν θα σας διαψεύσω, του είπε.

Στις 9 Μαΐου οι αναγνώστες κι ενώ το ζευγάρι ήταν στο Παρίσι οι αναγνώστε της εφημερίδας διάβαζαν…

Κι ενώ όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά, ο Αλέξανδρος να απολαμβάνει τον ρόλο του συζύγου και του Βασιλιά αφού η Ελλάδα είχε απλωθεί και πέρα από το Αιγαίο, να αισθάνεται πλέον την αγάπη του κόσμου, η μοίρα – ή και άλλοι παράγοντες – έπαιξαν το ρόλο τους. Ένα δάγκωμα πιθήκου του δημιούργησε τέτοιες επιπλοκές που τον οδήγησαν στον θάνατο σε λίγες μέρες. Στις 12 Οκτωβρίου 1920 άφησε την τελευταία του πνοή.

Η Ασπασία είχε ένα παιδί στην κοιλιά της. Ήταν ήδη πέντε μηνών, λίγο αργότερα γεννήθηκε η κόρη της που ονομάστηκε Αλεξάνδρα. Εγκυμονούσε και η Ελλάδα. Είχαν προγραμματιστεί εκλογές για τις 25 Οκτωβρίου, λόγω του θανάτου αναβλήθηκαν για την 1η Νοεμβρίου και τώρα οι ψηφοφόροι εκτός από κυβέρνηση θα έπρεπε να διαλέξουν και πολίτευμα. Η νέα Βουλή θα αποφάσιζε για τον διάδοχο του Αλέξανδρου.
Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Η Ενωμένη Αντιπολίτευση νίκησε τους Βενιζελικούς, ο δρόμος για την επιστροφή του Κωνσταντίνου άνοιξε και η Μάνου θα έπαυε να είναι Βασίλισσα. Θα βρισκόταν σε ένα περιβάλλον εχθρικό. Υπήρχε κι ένας ακόμα λόγος. Ο πατέρας της είχε ακολουθήσει τον Κωνσταντίνο στην εξορία, αλλά δύο χρόνια νωρίτερα είχε αυτοκτονήσει. Λέγεται ότι αιτία ήταν μια ανάρμοστη σχέση που είχε δημιουργήσει με κάποια πριγκίπισσα από τις κόρες του Κωνσταντίνου, τις αδελφές του Αλέξανδρου. Ποιος ξέρει. Το νερό στο ντους άρχισε και πάλι να παγώνει…

Η Ασπασία έμεινε κοντά στη βασιλική οικογένεια μέχρι να εξοριστεί και πάλι το 1924. Η Επαναστατική Κυβέρνηση που ανέλαβε την εξουσία μετά την Καταστροφή στη Μικρά Ασία της ζήτησε να μείνει αυτή και το παιδί της. Δεν ήθελε όμως να μπλέξει σε άλλα πολιτικά παιχνίδι. Έφυγε και αυτή για την Ιταλία, είχε αποκτήσει καλές σχέσεις με την πεθερά της Σοφία, χήρα κι αυτή και φυσικά χρειαζόταν χρήματα για το παιδί της.

Το 1933 παρουσιάστηκε ένας άντρας στη ζωή της. Ήταν ο Ιταλός πρίγκιπας Σταράμπα ντι Τζιαρντινέλι, ήταν έτοιμη να παντρευτεί, αλλά ο υποψήφιος γαμπρός προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό και πέθανε. Τότε κατάλαβε ότι θα έμενε μόνη με την κόρη της.

Εγκαταστάθηκε στη Βενετία, αγόρασε μια βίλα, την ονόμασε «Κήπο της Εδέμ» κι αποφάσισε να ζήσει εκεί το υπόλοιπο της ζωής της.

Οι περιπέτειες όμως δεν είχαν τέλος. Μεσολάβησε ο πόλεμος του 1940 με την Ιταλία, υποχρεώθηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα, νέα εξορία λίγο αργότερα με την είσοδο των Γερμανών, καταφύγιο το Λονδίνο. Εκεί η Αλεξάνδρα γνώρισε και παντρεύτηκε τον διάδοχο του Σερβικού θρόνου Πέτρο Β’. Δεν ήταν τυχερό του να γίνει Βασιλιάς αφού ο Τίτο κήρυξε Δημοκρατία.

Κι η ζωή της κόρης της δεν ήταν ανέφελη. Η ασωτίες του συζύγου της την έκανε να περνά καιρό με τη μητέρα της. Έπειτα άρχισαν οι νευρικές κρίσεις. Η Ασπασία ανέλαβε την επιμέλεια του εγγονού της. Πέθανε το 1972 στις 7 Αυγούστου κι ο εγγονός της Αλέξανδρος ζήτησε να μεταφερθούν στα οστά της στην Ελλάδα και να ταφεί στο Τατόι, όχι δίπλα στον Αλέξανδρο, αλλά σχετικά κοντά του. Ίσως κι αυτή είναι η μόνη περίοδος ηρεμίας στη ζωή της.

Άλλα γεγονότα τέτοια μέρα

1781: Στην Καλιφόρνια 44 Ισπανοί άποικοι ιδρύουν το Χωριό της Κυρίας των Αγγέλων (σημερινό Λος Άντζελες).

1886: Αιχμαλωτίζεται ο Ινδιάνος αρχηγός Τζερόνιμο, με αποτέλεσμα να τερματισθεί ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος Αμερικάνων και Ινδιάνων.

1888: Ο Τζορτζ Ισμάν λαμβάνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη φωτογραφική μηχανή που ονόμασε Κόντακ.

1947: Στην Αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα συναντώνται οι ηγέτες του Λαϊκού Κόμματος, Κωνσταντίνος Τσαλδάρης και των Φιλελευθέρων Θεμιστοκλής Σοφούλης. Συμφωνούν στον σχηματισμό κυβέρνησης.

1967: Σεισμός έντασης 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ προκαλεί το θάνατο, περίπου, 200 ανθρώπων στην Ινδία.

1972: Ο Αμερικανός κολυμβητής Μαρκ Σπιτς γίνεται ο πρώτος αθλητής που κερδίζει επτά χρυσά σε μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

1978: Ο Γεώργιος Ράλλης γίνεται ο πρώτος Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών που επισκέπτεται την ΕΣΣΔ.

1990: Σε ειδικό μαυσωλείο στο Σαντιάγκο τοποθετείται η τέφρα του Χιλιανού προέδρου Σαλβατόρε Αλιέντε, 17 χρόνια μετά τη δολοφονία του από τα στρατεύματα του στρατηγού Πινοσέτ.

1992: Αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν ότι μεγάλο μέρος της Λεμεσού είναι χτισμένο επάνω σε αρχαίο οικισμό της περιόδου 2.500-1.700 π. Χ

1995: Συμφωνία για απευθείας διάλογο των Υπουργών Εξωτερικών Ελλάδος και FYROM με το μεσολάβηση του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών Ρίτσαρντ Χόμπουργκ.

Γεννήσεις

1933: Ζωή Φυτούση, ηθοποιός, συγγραφέας, ποιήτρια και συνδικαλίστρια. Πέθανε το 2017.

1937: Ντόουν Φρέϊζερ, Αυστραλέζα κολυμβήτρια και πολιτικός. Σε τρεις διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια.

1981: Μπιγιονσέ, Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός, παραγωγός, επιχειρηματίας. Έχει στη συλλογή της 32 βραβεία Γκράμι. Το πραγματικό της όνομα είναι Μπιγιονσέ Τζιζέλ Νόουλς – Κάρτερ.

Θάνατοι

1965: Αλμπερ Σβάϊτσερ (90 χρ.), Γάλλος με γερμανική καταγωγή. Ιεραπόστολος, θεολόγος, γιατρός και μουσικολόγος . Κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1952 για την προσφορά του στην περίθαλψη των μαύρων στην Αφρική.

1977: Στέλιος Περπινιάδης (78 χρ.), λαϊκός τραγουδιστής και συνθέτης, κυρίως ρεμπέτικων τραγουδιών.

1989: Ζορζ Σιμενόν (86 χρ.), Γαλλόφωνος Βέλγος συγγραφέας, κυρίως αστυνομικών ιστοριών. Ήρωας του ο επιθεωρητής Μεγκρέ. Το σύνολο των βιβλίων του φτάνει τα 425!

2003: Ευάγγελος Γιαννόπουλος (85 χρ.), δικηγόρος και πολιτικός. Υπήρξε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, υπουργός σε όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος.

2004: Αλφόνσο Φορντ (33 χρ,), Αμερικανός μπασκετμπολίστας. Έπασχε από λευχαιμία. Η ασθένειά του είχε διαγνωστεί από το 1997, αλλά το κράτησε μυστικό. Νοσηλευόταν σε νοσοκομείο στο Μέμφις. Ο Φόρντ είχε αγωνιστεί για πολλά χρόνια και στην Ελλάδα (Παπάγος1996-98, Σπόρτιγκ 1998-99, Περιστέρι 1999-01, Ολυμπιακός 2001-02).

2005: Νίκων Αρκουδέας (77 χρ.), αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας της οποίας υπήρξε και αρχηγός (1986-88). Διοικητής των ΜΑΤ, των ΜΕΑ και Αττικάρχης. Έγινε διάσημος με το σύνθημα «αλλαγή δεν γίνεται χωρίς τον Αρκουδέα» για την υπερβολική χρήση βίας που χρησιμοποιούσαν οι άνδρες του στις επιχειρήσεις «Αρετή» στην περιοχή των Εξαρχείων.

2005: Μιχάλης Γρηγορίου (86 χρ.), σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Πολέμησε στη Μάχη της Κρήτης όπου συνελήφθη από τους Γερμανούς, δραπέτευσε και οργανώθηκε στο ΕΑΜ.

2025: Τζόρτζιο Αρμάνι (91 χρ.), Ιταλός σχεδιαστής μόδας, ιδρυτής της ομώνυμης φίρμας.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Ουρανία Τουτουντζή: Η ανάρτηση που «καρφώνει» τον Πασχάλη

Η γνωστή ακτιβίστρια είχε γίνει ευρέως γνωστή από την εξωσυζυγική σχέση του Πασχάλη