Ελλάδα, Βέμπο μου

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Σκυθρωπή πατρίδα, ελεύθερη, γράφει ο πάντοτε εύστοχος Κυριάκος Χαρίτος με αφορμή την επέτειο της παρελθούσης για άλλη μια χρονιά 28ης Οκτωβρίου, χωρίς μ, χωρίς μη.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Και, αχ, σ’ αυτές τις λίγες λέξεις χωράει ολόκληρη η αντίφαση της σημερινής Ελλάδας. Μιας χώρας που έμαθε να γιορτάζει την ελευθερία της, αλλά δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να τη xαρεί. Που τιμά το θάρρος των προγόνων της, αλλά συχνά μοιάζει να έχει χάσει το δικό της. Που υψώνει σημαίες με συγκίνηση, ενώ χαμηλώνει το βλέμμα μπροστά σε όσα την πληγώνουν καθημερινά.

Κι έρχεται κάθε Οκτώβρη η φωνή της Σοφίας Βέμπο, από κάποιο παλιό ραδιόφωνο, από μια σχολική γιορτή, από τις μνήμες εκείνων που πρόλαβαν να ακούσουν τις ιστορίες των παππούδων τους, να μας θυμίσει πως η πατρίδα υπήρξε κάποτε κάτι περισσότερο από μια γεωγραφική επικράτεια, μια σημαία στο μπαλκόνι ή μια αργία στο ημερολόγιο.

Ηταν μια υπόσχεση. Πως ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί όρθιος ακόμη κι όταν όλα γύρω του τον προστάζουν να γονατίσει. Τι απέγινε εκείνη η παράξενη ελληνική λεβεντιά που δεν μετριόταν με το ύψος της φωνής, αλλά με το βάρος της σιωπής και των πράξεων; Εκείνη η αξιοπρέπεια των ανθρώπων που είχαν ελάχιστα και μοιράζονταν τα μισά; Που δεν γνώριζαν από επικοινωνιακές στρατηγικές, δημοσκοπήσεις και εθνικά αφηγήματα, αλλά ήξεραν να κοιτάζουν τον άλλο στα μάτια;

Σήμερα περισσεύουν οι πατριώτες των τηλεοπτικών παραθύρων, οι σημαιοφόροι του διαδικτύου, οι αυτόκλητοι θεματοφύλακες μιας ελληνικότητας που συχνά εξαντλείται σε κραυγές. Κι από την άλλη, μια κοινωνία κουρασμένη, που μαθαίνει να συμβιβάζεται με όσα κάποτε θα την εξόργιζαν. Σαν να συνηθίσαμε το λίγο, σαν να συμφιλιωθήκαμε με το περίπου, σαν να βαφτίσαμε ρεαλισμό την παραίτηση.

Βέβαια, ας μην ξεχνάμε πως οι επέτειοι έχουν κι αυτή την ύπουλη ευκολία: μας επιτρέπουν να συγκινούμαστε για το θάρρος των νεκρών, χωρίς να αναμετριόμαστε με τις ευθύνες των ζωντανών. Να χειροκροτούμε το χθεσινό «Οχι», αποφεύγοντας τα σημερινά, τα μικρά και τα μεγάλα, που απαιτούν συνέπεια, κόστος και προσωπική αξιοπρέπεια.

Δεν είναι, άλλωστε, η ελευθερία ένα κειμήλιο που παραδίδεται ανέπαφο από γενιά σε γενιά. Είναι μια διαρκής δοκιμασία. Στη δικαιοσύνη, στην παιδεία, στη δημόσια ζωή, στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στον αδύναμο, στον ξένο, στον διαφορετικό. Στον τρόπο, τελικά, που στεκόμαστε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Ελλάδα, Βέμπο μου. Με τις δάφνες σου και τις πληγές σου. Με τις παρελάσεις και τις σιωπές σου. Με τα μεγάλα σου λόγια και τις μικρές σου πράξεις. Με μια ιστορία που εξακολουθεί να μας συγκινεί και ένα παρόν που συχνά αδυνατεί να σταθεί στο ύψος αυτής.

Σκυθρωπή πατρίδα, ελεύθερη. Κι εμείς να ακούμε Μητροπάνο στον Ιμερο, διασταύρωση Πατησίων και Αλεξάνδρας, τις πρώτες πρωινές ώρες, μεθυσμένοι από ψευδαισθήσεις. Παναγιά μου, πες μου, θα βρούμε ποτέ το κουράγιο να γίνουμε εκείνοι που θα μπορούσαμε να είμαστε ως άνθρωποι και ως Ελληνες;

Η πατρίδα μας δεν έχει ανάγκη μόνο από ανθρώπους που θυμούνται πότε ειπώθηκε το μεγάλο «Οχι». Χρειάζεται βασικά ανθρώπους που ξέρουν πότε, γιατί και σε ποιον πρέπει να το πουν σήμερα.